Π.Πολυχρονίδης: Η άγνωστή ιστορία που αποκάλυψε από τα παιδικά χρόνια του Γ.Μαζωνάκη στη Νίκαια

Μια άγνωστη μέχρι σήμερα ιστορία από τα παιδικά χρόνια του Γιώργου Μαζωνάκη στη Νίκαια μοιράστηκε ο Πέτρος Πολυχρονίδης, λίγες ώρες μετά τον τελευταίο αποχαιρετισμό στον αγαπημένο τραγουδιστή.

Ο παρουσιαστής, ο οποίος είχε μεγαλώσει στην ίδια πολυκατοικία με τον Γιώργο Μαζωνάκη, αναφέρθηκε μέσα από ανάρτησή του στο Instagram στις αναμνήσεις που έχει από εκείνη την περίοδο, όταν ο τραγουδιστής ήταν ακόμη παιδί και δεν είχε κάνει τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μουσικής.

«Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ. Μπότσαρη», έγραψε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, ο Πέτρος Πολυχρονίδης ξεχώρισε ένα περιστατικό από το καλοκαίρι του 1984, όταν ο 12χρονος τότε Γιώργος Μαζωνάκης και τα υπόλοιπα παιδιά της πολυκατοικίας είχαν αποφασίσει να στήσουν τη δική τους παράσταση.

«Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο», περιγράφει στην ανάρτησή του.

Όπως θυμάται, το ίδιο απόγευμα ο μικρός Γιώργος πήρε μια χάρτινη ντουντούκα και άρχισε να καλεί τα παιδιά της γειτονιάς στην αυλή για να παρακολουθήσουν την παράσταση που είχαν ετοιμάσει.

«Ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας», γράφει ο παρουσιαστής.

Ο ίδιος, όπως εξηγεί, δεν μπορούσε τότε να καταλάβει για ποιον λόγο έπρεπε να πληρώσουν για να παρακολουθήσουν την παιδική παράσταση. Έτσι, τον ρώτησε σχετικά.

Η απάντηση που πήρε από τον μετέπειτα μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή, ωστόσο, έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του.

«Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν», φέρεται να του απάντησε ο Γιώργος Μαζωνάκης.

Χρόνια αργότερα, ο Πέτρος Πολυχρονίδης αντιλήφθηκε τη σημασία εκείνης της παιδικής φράσης και συνέδεσε το περιστατικό με τη μετέπειτα πορεία του τραγουδιστή.

«Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε.», κατέληξε στη συγκινητική του ανάρτηση.

Ολόκληρη η ανάρτησή του

«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.

Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.

Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.

Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά…

“Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.

Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε. 

Αντίο…»