Δεν είναι ιδέα σας: Γιατί η απουσία ενός ανθρώπου τον κάνει να μας λείπει περισσότερο

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας για μήνες ή και χρόνια και, όσο ήταν δίπλα μας, να τους θεωρούσαμε σχεδόν δεδομένους.

Όταν όμως απομακρυνθούν, ξαφνικά αρχίζουμε να τους σκεφτόμαστε περισσότερο.

Μια γνώριμη φωνή, ένα μήνυμα, μια συνήθεια ή ακόμη και ένα συγκεκριμένο μέρος μπορεί να αρκεί για να μας τους θυμίσει. Και τότε δημιουργείται η αίσθηση ότι η απουσία τους γίνεται πιο έντονη από όσο ήταν η παρουσία τους.

Η καθημερινότητα δημιουργεί συνήθειες

Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται συχνά στη ζωή μας, ο εγκέφαλος συνηθίζει την παρουσία του.

Ένα μήνυμα το πρωί, μια τηλεφωνική επικοινωνία, μια συγκεκριμένη διαδρομή ή μια συζήτηση στο τέλος της ημέρας μπορούν να γίνουν μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας.

Όταν αυτή η επαναλαμβανόμενη επαφή σταματήσει, δεν χάνεται μόνο ο άνθρωπος. Αλλάζει και ένα κομμάτι της καθημερινής μας ρουτίνας.

Αυτό το κενό μπορεί να γίνεται ιδιαίτερα αισθητό σε στιγμές που προηγουμένως συνδέονταν με εκείνον.

Η απουσία αφήνει περισσότερο χώρο στη σκέψη

Όσο ένας άνθρωπος είναι παρών, η σχέση αποτελεί μέρος της πραγματικότητας που ζούμε.

Όταν απομακρύνεται, οι άμεσες εμπειρίες αντικαθίστανται σε μεγάλο βαθμό από αναμνήσεις. Μπορεί να αρχίσουμε να θυμόμαστε παλιές συζητήσεις, στιγμές που περάσαμε μαζί ή πράγματα που τότε δεν θεωρούσαμε τόσο σημαντικά.

Η σκέψη μπορεί έτσι να επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο πρόσωπο, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχουν νέες εμπειρίες που να «σκεπάζουν» τις παλιές.

Ο εγκέφαλος δεν ξεχνά αμέσως μια συνήθεια

Οι ανθρώπινες σχέσεις συνδέονται με επαναλαμβανόμενα μοτίβα.

Όταν ένα συγκεκριμένο άτομο αποτελούσε σταθερό μέρος της ζωής μας, πολλές καθημερινές δραστηριότητες μπορεί να είχαν συνδεθεί μαζί του. Ένα τραγούδι, ένα εστιατόριο, μια ώρα της ημέρας ή ακόμη και μια ειδοποίηση στο κινητό μπορούν να λειτουργούν ως υπενθυμίσεις.

Γι’ αυτό μερικές φορές η απουσία γίνεται πιο αισθητή όχι όταν είμαστε μόνοι, αλλά όταν κάνουμε κάτι που προηγουμένως κάναμε μαζί.

Γιατί θυμόμαστε κυρίως τις όμορφες στιγμές;

Υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας που μπορεί να κάνει την απουσία πιο έντονη.

Μετά την απομάκρυνση ενός ανθρώπου, είναι εύκολο να εστιάσουμε περισσότερο στις όμορφες στιγμές και λιγότερο στις δυσκολίες που υπήρχαν στη σχέση.

Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια πιο «εξιδανικευμένη» εικόνα του παρελθόντος. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση ήταν τέλεια· απλώς η μνήμη δεν λειτουργεί σαν αντικειμενική καταγραφή κάθε στιγμής.

Μας λείπει ο άνθρωπος ή αυτό που νιώθαμε μαζί του;

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό που μας λείπει δεν είναι αποκλειστικά το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Μπορεί να μας λείπει η αίσθηση ότι κάποιος ήταν διαθέσιμος, η συντροφικότητα, η οικειότητα ή η θέση που είχε καταλάβει στη ζωή μας.

Γι’ αυτό η νοσταλγία δεν αποτελεί πάντα απόδειξη ότι θέλουμε απαραίτητα να επιστρέψει ένας άνθρωπος στη ζωή μας. Μπορεί να είναι και η ανάγκη να ξαναβρούμε ένα συναίσθημα ή μια καθημερινότητα που χάθηκε μαζί του.

Ο χρόνος βοηθά να δημιουργηθούν νέες συνήθειες

Όσο περνά ο καιρός, η καθημερινότητα αρχίζει σταδιακά να οργανώνεται διαφορετικά.

Νέες δραστηριότητες, νέες γνωριμίες και διαφορετικές συνήθειες μπορούν να μειώσουν τις υπενθυμίσεις της παλιάς σχέσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αναμνήσεις εξαφανίζονται, αλλά ότι σταδιακά αποκτούν διαφορετική θέση στη ζωή μας.

Τελικά, το ότι κάποιος μας λείπει έντονα μετά την απομάκρυνσή του δεν είναι παράξενο. Όταν ένας άνθρωπος έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας, η απουσία του αφήνει ένα κενό που ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να συνηθίσει.

Και πολλές φορές δεν μας λείπει μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος, αλλά ολόκληρη η ζωή που είχαμε μάθει να ζούμε όταν ήταν μέσα σε αυτήν.