Η σφαγή του Διστόμου και οι «200» της Καισαριανής

Το φωτογραφικό υλικό από την εκτέλεση των «200» της Καισαριανής όχι μόνο επανέφερε στις µνήµες όλων µας την εκατόµβη νεκρών που άφησαν πίσω τους τα ναζιστικά στρατεύµατα κατοχής αλλά ταυτόχρονα κορύφωσε την απαίτηση για άμεση καταβολή των γερµανικών οφειλών.

Άλλωστε τα εγκλήµατα πολέµου κατά της Πατρίδας µας  δεν παραγράφονται και οι γερμανικές αποζημιώσεις παραμένουν «ενεργές και δικαστικώς επιδιώξιμες».

Στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα οφείλει  να ανάψει το πράσινο φως για την εκτέλεση της απόφασης του Διστόμου.

Ως γνωστόν, με την υπ’ αριθμ. 137/1997 αμετάκλητη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς επιδικάστηκαν αποζημιώσεις για τα 218 θύματα της σφαγής του Διστόμου από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής τον Ιούνιο του 1944.

Αν και παρήλθαν σχεδόν 26 χρόνια από την ιστορική απόφαση 11/2000 του Αρείου Πάγου, με την οποία κατέστη αμετάκλητη η παραπάνω απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαίωσε τους Διστομίτες, η Ελληνική Πολιτεία διά του εκάστοτε υπουργού Δικαιοσύνης κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου δεν δίνει έγκριση για την εκτέλεση της υπ’ αριθμ. 137/1997 αμετάκλητης απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς κατά του γερμανικού δημοσίου.

Γι΄ αυτόν τον λόγο ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης έχοντας διασφαλίσει το αμετάκλητο της εν λόγω Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς και καθώς δεν μπορούσε να πετύχει την περιβόητη χορήγηση αδείας από Έλληνα Υπουργό Δικαιοσύνης για τη διενέργεια αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου στην Πατρίδα μας, τελικά στράφηκε στην Ιταλία.

Στο πλαίσιο αυτό  το 2014 το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας με την ιστορική υπ΄ αρίθμ. 238/2014 Απόφασή του έκρινε ότι, παρά την  αντίθετη  απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης της  3^ης  Φεβρουαρίου 2012,  η ετεροδικία ξένου κράτους τουλάχιστον στην Ιταλία δεν μπορούσε να καλύψει και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία είχαν διενεργήσει κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα.

Επιπλέον στις 3/9/2019, το Ιταλικό Ακυρωτικό με την υπ΄ αρίθμ. 21995 Απόφασή του απέρριψε αναίρεση των γερμανικών σιδηροδρόμων και αποφάνθηκε ότι σύμφωνα με την παραπάνω απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας, η Γερμανία δεν απολαύει ετεροδικίας για τις θηριωδίες που διέπραξαν τα γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επομένως η Απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαίωνε τα θύματα του Διστόμου μπορούσε να εκτελεστεί αναγκαστικώς εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου εντός της επικράτειας της Ιταλίας.

Έτσι  κρίθηκε σύννομη  και η εκ μέρους των Διστομιτών  κατάσχεση εις χείρας των ιταλικών σιδηροδρόμων και εις βάρος των γερμανικών σιδηροδρόμων ποσού 25.000.000 ευρώ.

Στη συνέχεια το story είναι γνωστό με τη Γερμανία το 2022 να προσφεύγει ξανά κατά της Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και τελικά την Ιταλία μέσω του διατάγματος Ντράγκι της 30ής Απριλίου 2022 να καταργεί όλες τις τότε εκκρεμούσες διαδικασίες εκτέλεσης κατά της Γερμανίας, δημιουργώντας ταυτόχρονα  ειδικό ταμείο για την καταβολή από το Ιταλικό Δημόσιο αποζημιώσεων στα θύματα εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από το Τρίτο Ράιχ από το 1939 έως το 1945 στην Ιταλία ή σε βάρος Ιταλών πολιτών, αφήνοντας όμως  εκτός νυμφώνος τους Διστομίτες.

Ήρθε η ώρα να δοθεί άδεια από τον Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης για την εν Ελλάδι εκτέλεση της υπ΄ αρίθμ. 137/25-9-1997 αμετάκλητης Απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαιώνει τους Διστομίτες.