
Ιωάννα Καραδήμα
Σήμερον ορούμε το πολιτικό φρόνημα να ποινικοποιείται επί τω τέλει, εξουδετερώσεως των πολιτικών αντιπάλων, εκ της αδιοράτου, δια μέσου της δικαστικής παρεμβάσεως, αστυνομίας σκέψεως, η οποία πατάσσει τους αντιφρονούντες, αναγορεύοντας τους, ως ωσεί εγκληματίες σκέψεως, επειδή υποστηρίζουν σθεναρώς και δημοκρατικώς συννόμως μία διαφορετική άποψη εκ της καθεστηκυίας το ερώτημα, ως έπος ειπείν, το οποίο αναφύεται, έγκειται εις το εξής ενδόσιμο: Η μαχόμενη Δημοκρατία, απειλείται άραγε από πολιτικούς εχθρούς;
Είναι πρόδηλον, ότι αναφύεται μία εντεινόμενη προβληματική αναφορικώς με τον δρομολογούμενο εκ μέρους της κυβερνήσεως γάμο των ομοφυλοφίλων, ο οποίος εισάγει αυτοδικαίως την «κερκόπορτα», δια την τεκνοθεσία, γεγονός το οποίο δημιουργεί το ενδόσιμο και την θρυαλλίδα δια πυροδότηση σωρείας αντικρουομένων συζητήσεων, εν τω κοινοβουλίω και αλλαχού, μεταξύ των πολλαπλών και ετερόκλητων αντιπαραθέσεων και επάγομαι, ως προς τούτο, ακολούθως: Ο σεβασμός εις τα ανθρώπινα εν γένει ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, ως τοιαύτα κατοχυρούνται ρητώς εις την Συνταγματική έννομη τάξη και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθίστανται πανθομολογούμενα και λογίζονται αδιαμφισβήτητα και μακράν παραδεδεγμένα, με κορυφαία, έκφναση αυτών το δικαίωμα εις την ιδιωτική ζωή, μέρος της οποίας καθίσταται ανυπερθέτως ο σεξουαλικό προσανατολισμός ή την ταυτότητα φύλου, με νομικές και κοινωνιολογικές προεκτάσεις (….).
Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναθηναϊκού από τον γνωστό τούρκο προπονητή Φατίχ Τερίμ έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Πολύ δε περισσότερο καθώς ο ΠΑΟ απομάκρυνε τον ιδιαίτερα συμπαθή αλλά και επιτυχημένο σέρβο προπονητή Γιοβάν Γιοβάνοβιτς.
Η μελαγχολία της αναπόδραστης ροής του χρόνου
Η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη, με βάση την Οδηγία 2014/89/ΕΕ από τις 23 Ιουλίου 2014, να υλοποιήσει το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό για τα θαλάσσια ύδατα στα οποία ασκεί κυριαρχία ή έχει κυριαρχικά δικαιώματα ή ασκεί δικαιοδοσία σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
Συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων με τον Δήμο Καλαβρύτων να διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων για να τιμήσει τους Καλαβρυτινούς μάρτυρες που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 13 Δεκεμβρίου 1943 με αποκορύφωμα βέβαια την τέλεση πάνδημου μνημοσύνου στον Μητροπολιτικό Ναό καθώς και επιμνημόσυνης δέησης και κατάθεσης στεφάνων στον τόπο εκτέλεσης.
Η επίσκεψη Ερντογάν ολοκληρώθηκε. Σε πλαίσιο εν πολλοίς προδιαγεγραμμένο. Καμιά λεκτική ακρότητα, πέραν της αναφοράς στη λεγόμενη Τουρκική μειονότητα της Θράκης. Άμεση η απάντηση και η ανασκευή. Με αποστομωτική αναφορά στη Συνθήκη της Λωζάννης. Όχι στο θυμικό και τις ευαισθησίες μας.
Αντί προλόγου παραθέτω δια βραχέων τα καίρια: «Η βλακεία είναι ή κατά το μάλλον ή ήττον εντελής ατονία των πνευματικών δυνάμεων, εξ ής ουδεμίαν δύναται να συλλάβη έννοιαν ο πάσχων. Συνήθως είναι οργανικόν νόσημα, δύναται όμως να προκύψει και εκ βιαίας διαταράξεώς του όλου οργανισμού ή εκ βαθυτάτου γήρως. Δεν έχει δε διαλείμματα. Μάταιον είναι να βασανίσωμεν το ορθόν των διακρίσεων τούτων υπό την έποψιν της φρενολογικής παθολογίας αρκεί ημίν τούτο, ότι ο δικαστής, άμε πεισθή, τη βοηθεία των ειδημόνων, ότι το λογικό τινός προσώπου πάσχει σπουδαίαν διατάραξιν ή μεγάλην ατονίαν, εξ’ ών αδυνατεί να διοικήσει τα ίδια συμφέροντα, δύναται και οφείλει μάλιστα, κηρύττον αυτόν εις κατάστασιν απαγορεύσεως, να διορίση αυτώ προστάστην και αντιπρόσωπον προς διοίκησιν των συμφερόντων του (Παπαρηγόπουλος, Αστικόν Δίκαιον, ΙΙΙ, 1869, σελ 476-477»
Η Κοινή Διακήρυξη των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, που δόθηκε στη δημοσιότητα με την ολοκλήρωση της 5ης Συνάντησης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας των δύο χωρών, αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην ολέθρια πολιτική του κατευνασμού που ακολουθεί εδώ και δεκαετίες το κυρίαρχο ελληνικό πολιτικό σύστημα.
«Μητσοτακικός σουρεαλισμός» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η υπογραφή εκ μέρους του Έλληνα πρωθυπουργού της Διακήρυξης «περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονιάς» Ελλάδας- Τουρκίας η οποία έγινε υπό τη δαμόκλειο σπάθη του casus belli. Η υπογραφή της Δήλωσης αυτής έγινε στο Μέγαρο Μαξίμου κατά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στις 7 Δεκεμβρίου 2023.
Θα μας τρελάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μας λέει ότι η Ελλάδα αναπτύσσεται ταχύτερα από το μέσο όρο των υπόλοιπων χωρών της Ε.Ε.
Είμασταν μόνον άτυχοι που στην χειρότερη ιστορικά στιγμή βρέθηκε στον δρόμο μας ο Κίσινγκερ και προκάλεσε ανήκεστο βλάβη στην Ελλάδα και την Κύπρο η και όσοι ασπόνδυλοι κυβερνήτες δεν αντιτάχθηκαν στα δόλια σχέδια του;
Η είδηση του θανάτου του πρώην υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ σε ηλικία 100 ετών αναγγέλθηκε με πηχυαίους τίτλους στον παγκόσμιο και εγχώριο τύπο. Γνωστός και ως δήθεν «μάγος» της εξωτερικής πολιτικής ο Κίσινγκερ έβαλε τη δική του σφραγίδα στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην εποχή του ψυχρού πολέμου και του ανταγωνισμού των τότε δύο υπερδυνάμεων της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ.
Eίναι πρόδηλον εν προκειμένω, ότι ο πολιτικός βίος, κατά το μάλλον ή ήττον βαίνει εις μία εύθρυπτον κινούμμενο άμμο, υπό την έννοια ότι, η πολιτική εν γένει πηδαλιούχηση του βίου μας, εις όλους ανεξαιρέτως τομείς, κινείται υπό μία ασύμμετρη ισχύ, υπό την έννοια από μία αδιόρατη υπερεθνική και απροσιδόριστη δήναμη η οποία χαράσσει την προδιαγεγραμμένη τροχιά των εθνών.
Έκανε την ανάγκη φιλοτιμία για άλλη μια φορά ο Τζο Μπάιντεν καθώς κάτω από την πίεση των αμερικανών ολιγαρχών αναγκάστηκε να συναντηθεί με τον κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ στο Σαν Φρανσίσκο στις 15/11/2023 στα πλαίσια της Συνόδου Κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC).
Το κύμα του 2015, σάρωσε την Ευρώπη. Δομές κλυδωνίστηκαν, αντοχές δοκιμάστηκαν, δημαγωγοί ωφελήθηκαν. Ο ακρωτηριασμός με την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ένωση, ήταν καίρια έκφανση των συνεπειών. Ο φόβος και η καχυποψία για τις ικανότητες και τις επιλογές όσων σχεδίαζαν πολιτικές και έπαιρναν αποφάσεις, απελευθέρωσε δυνάμεις και εξοβέλισε προσχήματα. Δεν ήταν ο μόνος λόγος, αλλά ήταν από τους σοβαρούς, αν όχι ο σοβαρότερος, που ώθησε στο Brexit.
Το θράσος του Ερντογάν δεν έχει πλέον όρια. Χαρακτηριστική η επίθεση που εξαπέλυσε από το Βερολίνο παρουσία του Σολτς κατά της Ευρώπης για το Ολοκαύτωμα. Και δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς να του πει ότι ο Χίτλερ δεν θα μπορούσε να κάνει το Oλοκαύτωμα αν η Τουρκία δεν είχε σταθεί το πλευρό του το διάστημα 1941-1945.
Η απλή ματιά ενός πολίτη, όπως εγώ, ορώντας τις εξελίξεις, εις το κόμμα της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, έχων, ομολογώ κιόλας, πλήρη άγνοια περί των παρασκηνιακών γιγνομένων, φρονώ, ότι η βάσις βαίνει εις κινούμμενην εις εύθρυπτην άμμο, αλλά και το ιδεολογικό περίγραμμα του κόμματος, κλυδωνίζεται εκ βάθρων.
Τα όσα φριχτά έγιναν σε βάρος των Ισραηλινών αμάχων, από πλιατσικολόγους στις 7 Οκτωβρίου, προδιέγραφαν τη νομοτελειακή εξέλιξη των πραγμάτων. Οι δυνάμεις άμυνας και ασφαλείας του Ισραήλ, όπως και όλος ο πολιτικός του κόσμος, είχαν υποστεί μια άνευ προηγουμένου ταπείνωση. Που δεν ήταν απλά συμβολική, αλλά καταγράφονταν στα όσα ανήκουστα τα θύματα υπέστησαν.
Άλλη μια σημαντική ευκαιρία χάθηκε για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων καθώς ενώ Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης συναντήθηκαν διαδοχικά με τον Καγκελάριο της Γερμανίας Όλαφ Σόλτς εντούτοις δεν τόλμησαν να θέσουν αυτό το μείζον εθνικό θέμα. Και όλα αυτά ενώ σε λίγες ήμερες ο Ελληνικός λαός θα γιορτάσει την 81η επέτειο από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Αντί προοιμίου παραθέτω το κάτωθι ποίημα με διαχρονικά επίκαιρα μηνύματα, του Μανώλη Αναγνωστάκη το οποίο δημοσιεύτηκε εις την εφημερίδα «Αυγή» εν έτει 1983, με τίτλο «Φοβάμαι» ένθα και συμπυκνώνει εύγλωττα την αργυρώνητη, διττά υποκριτική, γενιά του Πολυτεχνείου, ήτοι του σύγχρονου εθνικού ενδοτισμού και μνημονίων:
Ο στρατηγικός αιφνιδιασμός της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής και τρομοκρατικής (για όλη την Δύση) οργάνωσης Χαμάς, το τρομερό κτύπημα της 7ης Οκτωβρίου και η στρατιωτική επιτυχία της διείσδυσης στο ισραηλινό έδαφος, η απαγωγή περίπου 240 ομήρων και η πρόκληση της πιο θανατηφόρας επίθεσης στο Ισραήλ στην πρόσφατη ιστορία του, αποκαλύπτει ένα μοτίβο στη συμπεριφορά της Χαμάς, όπου τα σχέδιά της να παράγουν απροσδόκητα επιτεύγματα και συνέπειες, που η πολιτική ικανότητα του κινήματος, να αδυνατεί τελικά να τα αντιμετωπίσει.
Στη δεκαετία του 80 η Δυτική Ευρώπη είχε να διαχειριστεί ένα κύμα διαμαρτυριών, που ως αίτημα είχε τη λεγόμενη αποπυρηνικοποίηση και τον αφοπλισμό. «Διαβάζοντας» τις σχετικές διακηρύξεις όσων ενορχήστρωναν τις διαμαρτυρίες και τις πορείες, αλλά και με απόσταση σαράντα και πλέον χρόνων σήμερα, κανείς δε θα μπορούσε να είναι αντίθετος.
Είναι πρόδηλον, ότι η Ελλάς βαίνει εις κρημνόν και φέρεται ενίοτε, ότε η εκάστοτε εξουσία βούλεται, να εργαλειoποιεί αποψιλώνοντας, εν μέρει την λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ίνα εξυπηρετήσει αμιγώς πολιτικά συμφέροντα, θυσιάζοντας την Δημοκρατική Νομιμότητα, χάριν ορισμένου εσμού συμφερόντων.