Πέρα από την εικόνα που δείχνουν οι μετρήσεις (ΝΔ πρώτη με ήπια υποχώρηση, Τσίπρας σταθερά δεύτερος γύρω στο 15%, ΠΑΣΟΚ και Ελπίδα για τη Δημοκρατία να μάχονται για την τρίτη θέση), υπάρχει μια σημαντική παράμετρος που τα κομματικά επιτελεία οφείλουν να μελετήσουν πολύ προσεκτικά. Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού δεν δείχνει σημάδια «γρήγορου ξεφουσκώματος» όπως ήθελαν. Αντίθετα, διατηρεί σταθερή δυναμική και διαθέτει μεγαλύτερη δυνητική ψήφο από αυτή που καταγράφει αυτή τη στιγμή στις δημοσκοπήσεις. Γιατί η Καρυστιανού είναι υπολογίσιμη δύναμη Κερδίζει δυσαρεστημένους πολίτες και από τη ΝΔ και από τον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Διατήρησε τις δυνάμεις της ακόμα και μετά την εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, γεγονός που δείχνει ότι μεγάλο μέρος του κοινού δεν είδε «γκάφα» ή λάθος βήμα. Απευθύνεται σε ένα ρεύμα αντισυστημισμού, θυμού και δυσαρέσκειας που υπάρχει εδώ και χρόνια και δεν φαίνεται να εξαντλείται εύκολα. Με άλλα λόγια, το 12% που καταγράφει δεν είναι συγκυριακό. Είναι η βάση ενός ρεύματος που μπορεί να διευρυνθεί, ανάλογα με τις εξελίξεις και τα λάθη των άλλων δυνάμεων.  

Οι τελευταίες μετρήσεις των εταιρειών Interview, Real Polls, Alco και Opinion Poll παρουσιάζουν μια αρκετά ομοιόμορφη εικόνα της πολιτικής συγκυρίας. Η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει μια ήπια υποχώρηση, παραμένει όμως σαφώς πρώτη. Ο Αλέξης Τσίπρας με το νέο του εγχείρημα (ΕΛΑΣ) καταγράφει σταθερά ποσοστά γύρω στο 15%, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση. Το ΠΑΣΟΚ και η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Ζωής Καρυστιανού παλεύουν στήθος με στήθος για την τρίτη θέση, με τις δημοσκοπήσεις να είναι μοιρασμένες (2-2). Τι δείχνουν οι αριθμοί; Το 15% του Τσίπρα δεν αποτελεί έκπληξη. Όπως επισημαίνεται, πρόκειται ουσιαστικά για την επιστροφή ενός σημαντικού τμήματος του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ (περίπου το 80% των επιδόσεων του 2023) στον ιστορικό του ηγέτη. Μετά την περιπλάνηση του χώρου αυτού σε άλλες επιλογές, ο κόσμος που δεν βρήκε πειστική εναλλακτική επέστρεψε στον Τσίπρα. Το 12% της Καρυστιανού αποτυπώνει το ρεύμα δυσαρέσκειας, θυμού και αντισυστημισμού που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Είναι ένα σταθερό ποσοστό διαμαρτυρίας που δεν ταυτίζεται με την παραδοσιακή Αριστερά. Η μερική πτώση του ΠΑΣΟΚ είναι λογική και αναμενόμενη. Το κόμμα του Ανδρουλάκη δεν κατάφερε να προσελκύσει σημαντικό τμήμα του πρώην ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να κεφαλαιοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τη δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα, χάνει τη δυναμική που είχε όταν κινούνταν αυτόνομα στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το ερώτημα πλέον είναι αν θα συνεχίσει την πτωτική πορεία ή αν θα καταφέρει να σταθεροποιηθεί. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι μια πολύ πολωμένη και κατακερματισμένη πολιτική σκηνή. Η ΝΔ παραμένει πρώτη αλλά χωρίς ενθουσιασμό, ο Τσίπρας επιστρέφει δυναμικά στη δεύτερη θέση, ενώ ο χώρος δεξιά και αριστερά της ΝΔ παραμένει ρευστός, με την Καρυστιανού να έχει κάνει μία πολύ καλή αρχή. Το τοπίο παραμένει ανοιχτό. Το αν ο Τσίπρας θα καταφέρει να εδραιωθεί σταθερά πάνω από το 15% και το αν το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να ανακόψει την πτωτική του πορεία θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις του επόμενου διαστήματος.

Ο Μάιος, ο μήνας που παραδοσιακά η Αθήνα «βγαίνει έξω», φέτος αποδείχθηκε ένας από τους χειρότερους των τελευταίων ετών για την εστίαση. Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν σαφή υποχώρηση: ο κύκλος εργασιών του κλάδου μειώθηκε κατά 1,9% το πρώτο τρίμηνο του 2026, πέφτοντας στα 2,14 δισ. ευρώ από 2,18 δισ. πέρυσι. Με τον πληθωρισμό να παραμένει στο 5,4% τον Απρίλιο, η πραγματική πτώση είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η εστίαση συρρικνώθηκε. Ο καιρός «έκλεισε» τα μαγαζιά Ο άστατος καιρός με τις συνεχείς βροχές και τον συννεφιασμένο ουρανό «σκότωσε» την παρορμητική έξοδο. Ταράτσες άργησαν να ανοίξουν, εξωτερικοί χώροι έμειναν άδειοι. «Ήταν δύσκολος μήνας για όσα μαγαζιά βασίζονται στον καλό καιρό και τον εξωτερικό χώρο», αναφέρει ο Αλέξανδρος Τσατσάνης, ιδιοκτήτης επιχειρήσεων εστίασης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι βαθύτερο Πίσω από τη βροχή κρύβεται μια διαρθρωτική κρίση: Υψηλό λειτουργικό κόστος (φόροι, δημοτικά τέλη, ακριβές πρώτες ύλες). Μείωση διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών Αλλαγή συμπεριφοράς: Οι Έλληνες βγαίνουν λιγότερο συχνά, επιστρέφουν νωρίτερα και ξοδεύουν λιγότερα Υπερπροσφορά: πάνω από 17.000 επιχειρήσεις εστίασης μόνο στην Αττική Όπως δείχνουν έρευνες του ΙΕΛΚΑ, το «φαγητό έξω» είναι από τις πρώτες δαπάνες που κόβει ο κόσμος όταν σφίγγει ο προϋπολογισμός. «Ο κόσμος σταμάτησε να ξενυχτάει», παρατηρεί ο Λευτέρης Γεωργόπουλος, ιδιοκτήτης γνωστών μαγαζιών. Δύο ταχύτητες Τα μαγαζιά γειτονιάς και όσα βασίζονται κυρίως σε Έλληνες πελάτες υπέφεραν περισσότερο. Η πληρότητα των ξενοδοχείων παρέμεινε χαμηλή (45%). Προειδοποίηση για τον Ιούνιο Με τον καιρό να επανέρχεται, η πίεση δεν υποχωρεί. Υψηλό κόστος, υπερπληθώρα μαγαζιών και ένας πιο προσεκτικός καταναλωτής δημιουργούν ένα ιδιαίτερα δύσκολο περιβάλλον για την εστίαση. Ο Μάιος του 2026 λειτούργησε ως σαφές καμπανάκι κινδύνου. Η Αθήνα δεν «βγήκε» όπως συνήθως — και ο Ιούνιος δεν φαίνεται να υπόσχεται εύκολη ανάκαμψη.

Περί της βρετανικής «ΜΚΟ» που λειτουργεί ως «υποκατάστημα» της ΜΙ6 στην Ελλάδα ένα πράγμα είναι ξεκάθαρό: Όλοι για το συμφέρον τους φωνάζουν και «κόπτονται». Η Integrity Initiative είναι μία «ΜΚΟ» με ξεκάθαρους σκοπούς, η οποία θέλει να επιβάλει την βρετανική πολιτική εντός της Ελλάδας. Κάτι σαν το «Universal Exports», που ήταν το κωδικό όνομα της ΜΙ6 στις ταινίες «James Bond» και στην Ελλάδα την δεκαετία του 80' ήταν γνωστό ως «Εισαγωγαί-Εξαγωγαί». Με λίγα λόγια το πρόβλημα των Βρετανών όπως και όλων των υπολοίπων δεν είναι αν απειλείται η ελληνική Δημοκρατία και αν οι πολίτες επηρεάστηκαν δήθεν από την ρωσική προπαγάνδα, αλλά το ότι η ελληνική Δημοκρατία ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ απόλυτα από την Βρετανία και οι Έλληνες δεν επηρεάζονται απόλυτα από την βρετανική προπαγάνδα. Για να γίνει αυτό πρέπει να μην υπάρχει άλλη προπαγάνδα. Γιατί όταν υπάρχουν δύο, τρεις, τέσσερις διαφορετικές προπαγάνδες ο πολίτης «μπερδεύεται» και νιώθει ότι έχει... επιλογές.  

Πάνω από πέντε μήνες μετά την έναρξη του 2026, χιλιάδες Έλληνες αγρότες εξακολουθούν να περιμένουν τις ενισχύσεις που δικαιούνται από πέρσι... Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που διακηρύσσει διαρκώς την «στήριξη της πρωτογενούς παραγωγής», αδυνατεί ακόμα και να εκπληρώσει τις βασικές της υποχρεώσεις απέναντι σε αυτούς που παράγουν το φαγητό μας. Η κατάσταση έχει φτάσει στο κόκκινο. Στην Κρήτη, στη Θεσσαλία, στην Πελοπόννησο και στη Μακεδονία, αγρότες καταγγέλλουν ότι δεν έχουν λάβει ούτε την πρώτη δόση των επιδοτήσεων του 2025. Ο Χρήστος Λύδης, ελαιοπαραγωγός από το Μεραμπέλλο, το είπε με τον πιο σκληρό τρόπο: «Ακόμα περιμένουμε την πρώτη δόση από το 2025. Πώς να επιβιώσουμε; Πώς να συνεχίσουμε;» Η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί για γρήγορες και απρόσκοπτες πληρωμές μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ τον οποίο έχει παραδώσει στην ΑΑΔΕ. Αντί όμως να επιταχύνει τις διαδικασίες, φαίνεται να κρύβεται πίσω από τη γραφειοκρατία, τεχνικά προβλήματα και «διοικητικές καθυστερήσεις». Το αποτέλεσμα είναι ένας ολόκληρος κλάδος να βρίσκεται σε απόγνωση. Οι αγρότες έχουν ήδη κάνει τις καλλιέργειες, έχουν αγοράσει λιπάσματα, πετρέλαιο και σπόρους με δανεικά ή με τις τελευταίες οικονομίες τους. Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί, ενώ τα έσοδα από την πώληση προϊόντων παραμένουν πενιχρά λόγω των χαμηλών τιμών παραγωγού. Και από πάνω, το κράτος… αργεί να δώσει ακόμα και τα χρήματα που τους οφείλει. Μια πολιτική επιλογή; Η καθυστέρηση δεν είναι απλώς τεχνική. Είναι πολιτική. Όταν η κυβέρνηση βρίσκει τρόπο να δώσει γρήγορα εκατομμύρια για άλλες προτεραιότητες, αλλά αδυνατεί να πληρώσει έγκαιρα τους αγρότες, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Η ύπαιθρος δεν είναι προτεραιότητα. Αποτέλεσμα; Νέοι αγρότες που επένδυσαν τα πάντα στο πρόγραμμα νέων αγροτών κινδυνεύουν να εγκαταλείψουν. Παραγωγοί αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες και δάνεια. Απειλείται η επισιτιστική επάρκεια της χώρας. Αυξάνεται η εισαγωγική εξάρτηση σε προϊόντα που μπορούμε να παράγουμε εδώ.  

Ενώ ο δημόσιος διάλογος κυριαρχείται από τον τουρισμό και τις ξένες επενδύσεις, τα επίσημα στοιχεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών αποκαλύπτουν μια πολύ πιο ουσιαστική και στρατηγική πραγματικότητα: Η ναυτιλία παραμένει ο ισχυρότερος εξωστρεφής πυλώνας της ελληνικής οικονομίας. Οι αριθμοί που «μιλούν» δυνατά Οι εισπράξεις από θαλάσσιες μεταφορές αντιπροσωπεύουν κατά μέσο όρο το 57% των συνολικών εξαγωγών εμπορευμάτων την τελευταία πενταετία. Με άλλα λόγια, πάνω από το μισό του εξαγωγικού αποτυπώματος της χώρας προέρχεται από τη ναυτιλία. Η συνολική συμβολή του κλάδου στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν κυμαίνεται μεταξύ 7% και 8%, άμεσα και έμμεσα. Δημιουργεί 160.000 έως 200.000 θέσεις εργασίας, ενώ το 6% της συνολικής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα από τη ναυτιλία. Πολύ περισσότερο από πλοία Η ναυτιλία δεν περιορίζεται στην πλοιοκτησία. Η επίδρασή της απλώνεται σε ολόκληρη την οικονομία: Λιμενικές υπηρεσίες Ναυτιλιακή χρηματοδότηση Ασφάλειες Νομικές και τεχνικές υπηρεσίες Ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία Επενδύσεις σε ακίνητα, τεχνολογία, ενέργεια και άλλους κλάδους Πρόκειται για έναν κλάδο που φέρνει σταθερό και σκληρό συνάλλαγμα στη χώρα, ενισχύει το ισοζύγιο πληρωμών και λειτουργεί ως «ασπίδα» σε περιόδους κρίσεων. Ένας κλάδος παγκόσμιας κλάσης Η Ελλάδα παραμένει η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη του πλανήτη, ελέγχοντας περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορικού στόλου. Αυτή η κυριαρχία δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα παράδοσης, επιχειρηματικότητας και διεθνούς ανταγωνιστικότητας που λίγοι άλλοι κλάδοι της ελληνικής οικονομίας μπορούν να συναγωνιστούν. Παρόλα αυτά, η ναυτιλία συχνά μένει στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης, σαν να αποτελεί «παράλληλη οικονομία» που δεν αφορά τον μέσο πολίτη. Τα στοιχεία όμως δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: κάθε επιτυχία ή δυσκολία του κλάδου επηρεάζει άμεσα χιλιάδες ελληνικές οικογένειες και την ίδια την οικονομική σταθερότητα της χώρας. Η ναυτιλία δεν είναι απλώς ένας κλάδος. Είναι εθνικός στρατηγικός πυλώνας που συνεχίζει να στηρίζει την Ελλάδα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ακόμα κι όταν η συζήτηση στρέφεται αλλού.