Γιώργος Μαζωνάκης: Η γειτονιά της Νίκαιας αποχαιρετά το «καλό και δοτικό παιδί» – «Τραγουδούσε από μικρός»

Η Νίκαια, η περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης, αποχαιρετά τον τραγουδιστή μέσα από τις αναμνήσεις ανθρώπων που τον γνώριζαν πολύ πριν γίνει γνωστός σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Στην Παλιά Κοκκινιά και στα Άσπρα Χώματα, γείτονες και παλιοί γνωστοί θυμούνται ένα παιδί κοινωνικό και δοτικό, που είχε από μικρή ηλικία ξεχωρίσει για την αγάπη του στο τραγούδι και δεν έκρυβε την επιθυμία του να γίνει κάποτε επαγγελματίας τραγουδιστής.

Ο Τάσος Πετρόπουλος, ο οποίος φοιτούσε στο ίδιο Γυμνάσιο με τον Γιώργο Μαζωνάκη, θυμάται χαρακτηριστικά ότι το τραγούδι ήταν από τότε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του.

«Από μικρός είχε το ψώνιο να γίνει τραγουδιστής. Ήμουν δύο χρόνια μεγαλύτερός του, αλλά τον θυμάμαι ότι τραγουδούσε συνεχώς», ανέφερε.

Όπως εξήγησε, στη συνέχεια ο Μαζωνάκης φοίτησε στο Πολυκλαδικό στο Αιγάλεω και δεν συνέχισε στο Γενικό Λύκειο της Νίκαιας.

Ωστόσο, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά σε μια σχολική εκδρομή.

«Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι είχαμε συναντηθεί σε μια εκδρομή τα σχολεία μας, σε μια μονοήμερη, κι εκεί μας τραγουδούσε», είπε ο κ. Πετρόπουλος, ανακαλώντας μια από τις στιγμές που είχε ζήσει με τον μετέπειτα δημοφιλή τραγουδιστή.

Ο ίδιος ανέφερε ακόμη ότι τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν περνούσε τόσο συχνά από την παλιά του γειτονιά, όπως έκανε παλαιότερα.

«Ενίοτε σύχναζε στην Πλατεία Ελευθερίας και πήγαινε εκεί για καφέ», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Ήταν ένα καλό παιδί, δοτικό, μίλαγε με όλους»

Για τον Γιώργο Μαζωνάκη των παιδικών και εφηβικών του χρόνων μίλησε και η γειτόνισσά του, Μάρθα Μουράτη, η οποία τον θυμάται ως ένα παιδί που είχε πάντα το τραγούδι στο μυαλό του.

«Ήταν ένα καλό παιδί, δοτικό, μίλαγε με όλους. Τραγούδαγε συνέχεια», ανέφερε.

Η ίδια εξήγησε πως για τους ανθρώπους της γειτονιάς το βασικό χαρακτηριστικό που θυμούνται από εκείνον ήταν πως τραγουδούσε σχεδόν παντού.

«Το μόνο που ξέραμε απ’ αυτόν ήταν συνεχώς ένα τραγούδι. Έλεγε του Βοσκόπουλου τα παλιά τραγούδια», είπε, περιγράφοντας τις αναμνήσεις της από τον νεαρό τότε Γιώργο.

Όπως ανέφερε, ο Μαζωνάκης τραγουδούσε ακόμη και στα σημεία της περιοχής όπου συγκεντρώνονταν παιδιά και νέοι.

«Από μικρός τραγουδούσε. Πήγαινε εκεί πίσω από τις δάφνες στην Παιδική Στέγη», είπε.

Τα πρώτα του βήματα, όμως, δεν ήταν πάντα εύκολα. Σύμφωνα με την ίδια, υπήρχαν παιδιά που τον κορόιδευαν για την επιθυμία του να γίνει τραγουδιστής.

«Και τότε κάποιοι τον κορόιδευαν, του πέταγαν αυγά και γιαούρτια», ανέφερε.

Ο νεαρός Γιώργος, ωστόσο, δεν φαίνεται να πτοούνταν από τα πειράγματα. Αντίθετα, απαντούσε με σιγουριά ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα άλλαζαν.

«Και τους έλεγε, εγώ θα γίνω μεγάλος και τρανός και θα μου τα ακουμπάτε μεθαύριο…», θυμάται η κ. Μουράτη.

Από τη γειτονιά στη μεγάλη καριέρα

Οι συγκεκριμένες μαρτυρίες περιγράφουν έναν Γιώργο Μαζωνάκη διαφορετικό από την εικόνα του καταξιωμένου καλλιτέχνη που γνώρισε αργότερα ολόκληρη η Ελλάδα.

Για τους ανθρώπους της Νίκαιας ήταν πρώτα απ’ όλα το παιδί της γειτονιάς που τραγουδούσε συνεχώς, μιλούσε με τους κατοίκους και δεν έκρυβε το όνειρό του να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική.

Ο Τάσος Πετρόπουλος και η Μάρθα Μουράτη κρατούν στη μνήμη τους αυτές ακριβώς τις εικόνες: έναν νεαρό Γιώργο που τραγουδούσε στις εκδρομές και στη γειτονιά, άκουγε παλιά τραγούδια και, ακόμη και όταν δεχόταν πειράγματα, επέμενε ότι θα καταφέρει να γίνει τραγουδιστής.

Χρόνια αργότερα, το όνειρο εκείνου του παιδιού έγινε πραγματικότητα και ο Γιώργος Μαζωνάκης άφησε το δικό του αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι.

Για την Παλιά Κοκκινιά και τα Άσπρα Χώματα, όμως, παραμένει και ο Γιώργος που γνώρισαν πριν από τη μεγάλη επιτυχία: το παιδί που τραγουδούσε συνεχώς και έλεγε στους γύρω του πως κάποτε θα γίνει «μεγάλος και τρανός».