Τα «ήρεμα νερά» ως αντίτιμο της υποταγής

Η πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και η σύγκληση του 6^ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα επιβεβαίωσαν την επιλογή της Αθήνας για διατήρηση της πολιτικής των «ήρεμων νερών» και της «κανονικότητας» στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια. Είχε επισήμως εξαγγελθεί με την Κοινή Διακήρυξη των Αθηνών, το Δεκέμβριο του 2023 και βασίζεται στη διαχρονική πολιτική κατευνασμού της Ελλάδας έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων, απειλών και επιβολής τετελεσμένων.

Ικανοποίηση εξέφρασε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της για τα αποτελέσματα της συνάντησης. Καταγράψαμε με ειλικρίνεια, είπαν, τις διαφορετικές απόψεις, συμφωνήσαμε ότι τα όποια θέματα θα τα λύνουμε μόνοι μας, διατηρούμε τους διαύλους επικοινωνίας ανοικτούς και «δεν χάσαμε κανένα νησί», όπως είπε η Ντ. Μπακογιάννη.

Κάτι σαν θρίαμβος δηλαδή, αν δεν υπολογίσουμε ότι με την πολιτική αυτή η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο υπάρχον status quo, δεν μπορεί να επεκτείνει την κυριαρχία της, να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της και απενοχοποιεί, σε διεθνές επίπεδο, την επιθετική δράση της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δήλωσε: «Τα υφιστάμενα ζητήματα, στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αν και είναι περίπλοκα, δεν είναι άλυτα στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Αρκεί να υπάρχει καλή πίστη, εποικοδομητικός διάλογος και βούληση επίλυσης». Οι Τούρκοι, όμως, έχουν τη δική τους ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου, όπως π.χ. ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο σε χωρικά ύδατα και αυτά περιορισμένα.

Από την πλευρά του ο Κ. Μητσοτάκης υπογράμμισε: «Η οριοθέτηση των συνόρων στο Αιγαίο είναι η μόνη διαφορά που θα μπορούσε να οδηγηθεί σ’ ένα διεθνές όργανο. Οι συνθήκες θα επιτρέψουν μια εξέλιξη προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι καιρός πια να αρθεί κάθε απειλή μεταξύ μας. Αν όχι τώρα, πότε;». Αναφερόταν, χωρίς να το κατονομάσει, στο casus belli αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της μέχρι τα 12 ν.μ.

Το casus belli που ισχύει επί 30 χρόνια, από το 1995, αποτελεί το άλλοθι των ελληνικών κυβερνήσεων για τη μη άσκηση του μονομερούς κυριαρχικού δικαιώματος της επέκτασης των χωρικών  υδάτων στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο.

Μια επέκταση που, αφού έχει προηγηθεί το κλείσιμο των κόλπων και η χάραξη ευθειών γραμμών βάσης, θα επεκτείνει την κυριαρχία της χώρας μας. Τα χωρικά ύδατα είναι σαν το έδαφος και σ’ αυτά ασκείται πλήρης κυριαρχία (όχι απλώς κυριαρχικά δικαιώματα όπως στην ΑΟΖ ή την υφαλοκρηπίδα).

Όμως, ακόμα κι αν κάποια στιγμή ο Ερντογάν αποδεχτεί τις παρακλήσεις του Μητσοτάκη «να αρθεί κάθε απειλή μεταξύ μας»,  κρίνοντας συμφέρουσα, για τον ίδιο, την άρση του casus belli, αυτό θα γίνει με ανάλογα ανταλλάγματα και αφού θα έχει προηγηθεί ισχυρή δέσμευση της Ελλάδας ότι δε θα κάνει χρήση ή θα κάνει περιορισμένη χρήση (π.χ. μόνο στις ηπειρωτικές ακτές ή σε κάποια νησιά δυτικά του 25^ου Μεσημβρινού) του κυριαρχικού δικαιώματός της.

Η επέκταση των χωρικών υδάτων από τις εκβολές του Έβρου μέχρι το Καστελλόριζο και τη Γαύδο έπρεπε να είχε γίνει. Πρέπει να γίνει τώρα και παράλληλα να καταγγέλλεται σε όλα τα fora και με κάθε ευκαιρία η Τουρκία για την επιθετική απειλή της. Όχι να τη χαϊδεύουμε, να την παρακαλάμε και να την απενοχοποιούμε.

Σημειώνουμε ότι η Τουρκία έχει χωρικά ύδατα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και στις ακτές της στη Μεσόγειο. Η Κύπρος έχει χωρικά ύδατα 12 ν.μ. σ’ όλη την ακτογραμμή του νησιού. Η Ελλάδα έχει πρόσφατα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στα 12 ν.μ. μόνο στο Ιόνιο μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο. Αυτό το status quo επιβεβαιώνει απλά τους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι το Αιγαίο είναι ειδική περίπτωση, ως κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα, όπου δεν μπορούν να ισχύσουν οι πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS). Για τον ίδιο λόγο θα είναι ένα πρόσθετο λάθος, όπως κάποιοι προτείνουν, η επέκταση των χωρικών υδάτων μόνο στις νότιες ακτές της Κρήτης.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)

Η Τουρκία ομιλεί συνεχώς για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, γιατί η ΑΟΖ δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Η Ελλάδα ομιλεί για μια μόνη διαφορά, που είναι αυτή της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Μόνο, που δεν μπορούν να γίνουν δύο οριοθετήσεις. Η υφαλοκρηπίδα περιλαμβάνει μόνο το βυθό και το υπέδαφος αυτού.

Η ΑΟΖ περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα και τη θάλασσα πάνω από αυτήν. Αλλά η συνολική ΑΟΖ χρειάζεται πρώτα να ανακηρυχθεί και αυτό δεν έχει τολμήσει να το κάνει μέχρι σήμερα η Ελλάδα. Γιατί;

Αντίθετα η Τουρκία, από το 2020, έχει καταθέσει στον ΟΗΕ τα, κατά την άποψή της, όρια της υφαλοκρηπίδας της (Γαλάζια Πατρίδα) που περιλαμβάνουν το μισό Αιγαίο (ανατολικά του 25^ου Μεσημβρινού) και όλη τη θαλάσσια περιοχή, πέραν των 6 ν.μ., νοτίως των ακτών της Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου, Ρόδου και Καστελλόριζου μέχρι των ακτών της Κύπρου.

Η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ λύνει, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, το πρόβλημα της οριοθέτησης στο Αιγαίο (όχι στην Α. Μεσόγειο). 

Όλη σχεδόν η θάλασσα του Αιγαίου βρίσκεται μεταξύ αντικριστών (αντικείμενων) ελληνικών ακτών. Οι δυτικές ακτές της Σαμοθράκης και της Λήμνου με αυτές της Χαλκιδικής, οι δυτικές ακτές της Λέσβου με αυτές των Βόρειων Σποράδων και της Θεσσαλίας, οι δυτικές ακτές της Χίου με αυτές της Εύβοιας, οι δυτικές ακτές της Σάμου και των Δωδεκανήσων  με αυτές των Κυκλάδων κλπ.

Η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα να διεκδικεί αυτές τις θαλάσσιες περιοχές γιατί οι ακτές της δεν έχουν προβολή σ’ αυτές, μεσολαβούν τα ελληνικά νησιά. Γι’ αυτό δεν μιλάει για ΑΟΖ, αλλά, για την υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, επάνω στην οποία, υποτίθεται, επικάθονται όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ θα προστάτευε από τη σημερινή λεηλασία και τα αλιεύματα του Αιγαίου, αφήνοντας προς οριοθέτηση μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα της θάλασσας μεταξύ των ανατολικών ακτών των νησιών του Αιγαίου και των ακτών της Μ. Ασίας. Θάλασσα που στο μεγαλύτερο μέρος ήδη καλύπτεται από τα χωρικά ύδατα των δύο χωρών.

Τέλος, η ανακήρυξη της ΑΟΖ θα διευκόλυνε την εν συνεχεία οριοθέτησή της με αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία, το 2011, οριοθέτησε υφαλοκρηπίδα με την κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου (ΤΔΒΚ), δηλαδή ουσιαστικά οριοθέτησε με τον εαυτό της. Επίσης, το 2019 υπέγραψε με την κυβέρνηση της Τρίπολης το αυθαίρετο και παράνομο (οι δύο χώρες δεν έχουν αντικείμενες ακτές) Τουρκολιβυκό Μνημόνιο οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Η Ελλάδα γιατί δεν οριοθετεί ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία;

Έναντι όλων αυτών ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε στην Άγκυρα ότι η οριοθέτηση των συνόρων στο Αιγαίο μπορεί να οδηγηθεί σ’ ένα διεθνές όργανο! Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του για το αντίτιμο των «ήρεμων νερών».

Διμερείς οι διαφορές

Η Τουρκία επιδιώκει όλες οι διαφορές της με την Ελλάδα να συζητούνται σε διμερές επίπεδο χωρίς την επέμβαση τρίτων. Αυτό θα της επιτρέψει να προωθήσει τα συμφέροντά της κυρίως προς την Ευρώπη χωρίς να αντιμετωπίζει τις ενστάσεις ή ακόμη και πιθανό veto της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Άγκυρα ενδιαφέρεται για την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης, την κατάργηση της visa για τους τούρκους πολίτες και για τη συμμετοχή της στις αμυντικές πρωτοβουλίες της ΕΕ. Γι’ αυτό επιδιώκει οι ευρωτουρκικές διαφορές, όπως η μη αναγνώριση ενός κράτους- μέλους (Κύπρος) και η απειλή πολέμου κατά ενός άλλου, καταστούν ελληνοτουρκικές.

Οι πολιτικές της Αθήνας που επιδιώκουν να εμφανίζουν μια κανονικότητα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και αυτές της Λευκωσίας που βασίζονται στις ενδοκοινοτικές συνομιλίες με στόχο μια Διζωνική-Δικοινωτική Ομοσπονδία όχι μόνο απενοχοποιούν τον τουρκικό επεκτατισμό, αλλά, αποθαρρύνουν τους όποιους φίλους και συμμάχους του Ελληνισμού.

Τα «ήρεμα νερά» δεν είναι όραμα, αλλά αυταπάτη που σύντομα θα πληρωθεί πολύ ακριβά.

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr