Στις 20 Νοεμβρίου 1820, καταμεσής του Ειρηνικού Ωκεανού, οι ναυτικοί του αμερικανικού φαλαινοθηρικού «Έσσεξ» έζησαν κάτι που έμοιαζε αδιανόητο: ένας τεράστιος φυσητήρας χτύπησε δύο φορές το πλοίο τους, καταστρέφοντάς το.
Είκοσι άνδρες βρέθηκαν ξαφνικά σε τρεις μικρές βάρκες, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της Νότιας Αμερικής. Η επίθεση, όμως, ήταν μόνο η αρχή. 
Ακολούθησαν μήνες πείνας, δίψας και απόγνωσης, που οδήγησαν στον κανιβαλισμό και σε μία τρομακτική κλήρωση για το ποιος θα πέθαινε ώστε να ζήσουν οι υπόλοιποι.
Το ταξίδι για το πολύτιμο λάδι
Το «Έσσεξ» είχε αναχωρήσει από το Ναντάκετ της Μασαχουσέτης στις 12 Αυγούστου 1819, με κυβερνήτη τον Τζορτζ Πόλαρντ και υποπλοίαρχο τον Όουεν Τσέις.
Προορισμός του ήταν οι περιοχές φαλαινοθηρίας στον Ειρηνικό, σε ένα ταξίδι που προβλεπόταν να διαρκέσει περίπου δυόμισι χρόνια.
Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, το λάδι της φάλαινας αποτελούσε πολύτιμο εμπορικό προϊόν, απαραίτητο για φωτισμό και άλλες χρήσεις.
Πίσω από τα κέρδη, ωστόσο, υπήρχε μια εξαιρετικά επικίνδυνη εργασία.
Οι ναυτικοί πλησίαζαν τα ζώα με ανοιχτές κωπήλατες βάρκες και τα χτυπούσαν με καμάκια.
Ένα χτύπημα της ουράς μπορούσε να διαλύσει το μικρό σκάφος και να ρίξει τους άνδρες στη θάλασσα.
Το ίδιο το φαλαινοθηρικό λειτουργούσε ως βάση, χώρος επεξεργασίας και μοναδικό καταφύγιο. 
Όταν το «Έσσεξ» απομακρύνθηκε από τις ακτές αναζητώντας πλουσιότερα κυνηγετικά πεδία, κάθε ενδεχόμενη καταστροφή αποκτούσε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις. Δεν υπήρχε τρόπος να σταλεί σήμα κινδύνου ούτε οργανωμένος μηχανισμός διάσωσης.
Τα δύο χτυπήματα
Το πρωί της 20ης Νοεμβρίου, το πλήρωμα εντόπισε φάλαινες και κατέβασε τις βάρκες.
Στη διάρκεια της καταδίωξης, η βάρκα του Τσέις υπέστη ζημιά από την ουρά ενός ζώου.
Ο υποπλοίαρχος επέστρεψε στο «Έσσεξ» για επισκευές, ενώ ο Πόλαρντ και άλλοι ναυτικοί συνέχισαν το κυνήγι. Τότε εμφανίστηκε κοντά στο πλοίο ένας ασυνήθιστα μεγάλος φυσητήρας.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Τσέις, το ζώο κατευθύνθηκε προς το σκαρί και το εμβόλισε με το κεφάλι. Η σύγκρουση ήταν τόσο ισχυρή ώστε οι άνδρες παραλίγο να πέσουν στο κατάστρωμα.
Ενώ προσπαθούσαν να θέσουν τις αντλίες σε λειτουργία, ο φυσητήρας απομακρύνθηκε και επέστρεψε με μεγαλύτερη ταχύτητα.
Το δεύτερο χτύπημα άνοιξε την πλώρη, επιτρέποντας στο νερό να εισβάλει ανεξέλεγκτα.
Οι ναυτικοί ερμήνευσαν τη συμπεριφορά του ως επίθεση γεμάτη οργή. Αυτό, όμως, παραμένει η ανθρώπινη ανάγνωση ενός περιστατικού του οποίου το ακριβές κίνητρο δεν μπορεί να εξακριβωθεί.
Το βέβαιο ήταν ότι το πλοίο είχε χαθεί. Όταν ο Πόλαρντ επέστρεψε, βρήκε το μοναδικό τους καταφύγιο μισοβυθισμένο και τους άνδρες να προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούσαν.
Η απόφαση που τους απομάκρυνε από τη σωτηρία
Από το κουφάρι του «Έσσεξ» ανέσυραν παξιμάδια, νερό, εργαλεία και όργανα ναυσιπλοΐας.
Ενίσχυσαν τις βάρκες με ξύλα και αυτοσχέδια μέσα, γνωρίζοντας ότι προορίζονταν για σύντομες καταδιώξεις και όχι για διάσχιση ωκεανού.
Στις 22 Νοεμβρίου εγκατέλειψαν το ναυάγιο. Μπροστά τους βρισκόταν πλέον μια απόφαση που θα καθόριζε την τύχη τους: προς ποια κατεύθυνση θα αναζητούσαν στεριά; 
Ο Πόλαρντ πρότεινε να κινηθούν προς τα νησιά της Πολυνησίας. Άλλοι, όμως, φοβούνταν τις ιστορίες περί κανιβάλων και υποστήριξαν μια πολύ μακρύτερη διαδρομή προς τη Νότια Αμερική. Τελικά επικράτησε η δεύτερη επιλογή.
Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι ο φόβος του κανιβαλισμού συνέβαλε στην απόφαση που τους κράτησε περισσότερο στην ανοιχτή θάλασσα, όπου αργότερα θα κατέφευγαν οι ίδιοι σε αυτόν.
Μια στεριά χωρίς πραγματική διέξοδο
Η καθημερινότητα στις βάρκες έγινε γρήγορα εξαντλητική.
Το θαλασσινό νερό κατέστρεφε μέρος των τροφίμων, οι διαρροές απαιτούσαν συνεχές άδειασμα και ο ήλιος επιδείνωνε τη δίψα.
Οι μερίδες περιορίζονταν, ενώ οι άνδρες έπρεπε να συνεχίζουν τις επισκευές και τον χειρισμό των σκαφών.
Ακόμη και η ανάπαυση ήταν δύσκολη μέσα στον στενό χώρο, με τα ρούχα διαρκώς βρεγμένα. 
Στις 20 Δεκεμβρίου, έναν μήνα μετά την καταστροφή, αντίκρισαν επιτέλους στεριά. Ήταν το ακατοίκητο νησί Χέντερσον, το οποίο οι ίδιοι ταύτισαν λανθασμένα με το Ντούσι.
Βρήκαν περιορισμένη τροφή και νερό, αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι οι διαθέσιμοι πόροι δεν αρκούσαν για όλους.
Τρεις άνδρες επέλεξαν να παραμείνουν. Οι υπόλοιποι δεκαεπτά επέστρεψαν στις βάρκες, συνεχίζοντας ένα ταξίδι που τους είχε ήδη εξαντλήσει.
Όταν τελείωσε η τροφή
Στις επόμενες εβδομάδες, οι θάνατοι άρχισαν να διαδέχονται ο ένας τον άλλον.
Η πείνα και η αφυδάτωση αποδυνάμωναν τους ναυαγούς, ενώ οι βάρκες χωρίστηκαν και έχασαν οριστικά την επαφή μεταξύ τους.
Αρχικά, οι νεκροί παραδίδονταν στη θάλασσα. Καθώς όμως οι προμήθειες εξαντλήθηκαν, οι επιζώντες άρχισαν να χρησιμοποιούν τις σορούς των συντρόφων τους ως τροφή.
Στη βάρκα του Πόλαρντ, η κατάσταση έφθασε ακόμη μακρύτερα. Στις αρχές Φεβρουαρίου 1821, τέσσερις άνδρες παρέμεναν ζωντανοί, χωρίς επαρκή τροφή. 
Αποφάσισαν να τραβήξουν κλήρο για να επιλέξουν ποιος θα θανατωνόταν. Η επιλογή έπεσε στον νεαρό Όουεν Κόφιν, ξάδελφο του καπετάνιου, τον οποίο ο Πόλαρντ είχε υποσχεθεί να προστατεύει.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις που διασώθηκαν, ο καπετάνιος προσφέρθηκε να πάρει τη θέση του, αλλά ο Κόφιν αποδέχθηκε την έκβαση.
Μια δεύτερη κλήρωση όρισε τον Τσαρλς Ράμσντελ ως εκείνον που θα τον πυροβολούσε.
Ο νεαρός σκοτώθηκε και το σώμα του χρησιμοποιήθηκε για την επιβίωση των υπολοίπων. Ήταν το πιο σκοτεινό επεισόδιο μιας τραγωδίας που είχε καταργήσει κάθε συνηθισμένο όριο.
Οκτώ επέστρεψαν
Στις 18 Φεβρουαρίου, το βρετανικό «Indian» διέσωσε τον Τσέις και δύο συντρόφους του.
Στις 23 Φεβρουαρίου, το αμερικανικό «Dauphin» εντόπισε τον Πόλαρντ και τον Ράμσντελ.
Ήταν οι μοναδικοί ζωντανοί στη δική τους βάρκα. Οι τρεις άνδρες που είχαν παραμείνει στο Χέντερσον διασώθηκαν τον Απρίλιο, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των επιζώντων στους οκτώ. Δώδεκα από τους είκοσι ναυαγούς δεν επέστρεψαν ποτέ. 
Ο Τσέις δημοσίευσε τη μαρτυρία του το 1821, καταγράφοντας την επίθεση και την απελπισμένη περιπλάνηση.
Η αφήγησή του έφθασε αργότερα στον Χέρμαν Μέλβιλ και αποτέλεσε σημαντική πηγή έμπνευσης για τον «Μόμπι Ντικ», που εκδόθηκε το 1851.
Το μυθιστόρημα απέκτησε τη δική του ζωή, όμως πίσω από τη λογοτεχνική αναμέτρηση ανθρώπου και φάλαινας παρέμεινε μια πραγματική ιστορία.
Μια ιστορία ανθρώπων που σώθηκαν από τον ωκεανό, έχοντας προηγουμένως αναγκαστεί να αντιμετωπίσουν τις πιο ακραίες συνέπειες της πείνας και του φόβου.


Tο pronews.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο το οποίο είναι σχετικό με το θέμα στο οποίο αναφέρεται το άρθρο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε. Σε κάθε περίπτωση ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και το pronews.gr ουδεμία νομική ή άλλα ευθύνη φέρει.
Δικαίωμα συμμετοχής στη συζήτηση έχουν μόνο όσοι έχουν επιβεβαιώσει το email τους στην υπηρεσία disqus. Εάν δεν έχετε ήδη επιβεβαιώσει το email σας, μπορείτε να ζητήσετε να σας αποσταλεί νέο email επιβεβαίωσης από το disqus.com
Όποιος χρήστης της πλατφόρμας του disqus.com ενδιαφέρεται να αναλάβει διαχείριση (moderating) των σχολίων στα άρθρα του pronews.gr σε εθελοντική βάση, μπορεί να στείλει τα στοιχεία του και στοιχεία επικοινωνίας στο [email protected] και θα εξεταστεί άμεσα η υποψηφιότητά του.