Kορέα – Ο Αεροπορικός Πόλεμος (Ιούνιος 1950 – Δεκέμβριος 1951): Από τα εμβολοφόρα στα αεριωθούμενα μαχητικά

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμφωνήθηκε μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ, του Βρετανού πρωθυπουργού Τσόρτσιλ και του Κινέζου στρατάρχη Τσαγκ Κάι Σεκ στη διάσκεψη του Καΐρου, που πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 1943, ότι μετά το τέλος του πολέμου η Κορέα θα λειτουργούσε ως ανεξάρτητο κράτος.

Η απόφαση αυτή έγινε αποδεκτή και από την ΕΣΣΔ στο Πότσδαμ το 1945, όταν και αυτή κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας (8 Αυγούστου 1945).

Για το σκοπό αυτό αποφασίστηκε τα ρωσικά στρατεύματα να αφοπλίσουν τις ιαπωνικές δυνάμεις στο βόρειο τμήμα της Κορέας και τα αντίστοιχα αμερικανικά, στο νότιο.

Δημιουργήθηκαν έτσι δύο ζώνες με σύνορο τον 38ο παράλληλο που τέμνει τη χώρα περίπου στη μέση.

Τη βόρεια ζώνη κατέλαβαν οι Ρώσοι και τη νότια οι Αμερικανοί. Στη Βόρεια Κορέα, με πρωτεύουσα την Πιονγκ Γιανγκ, οι Ρώσοι συγκρότησαν Λαϊκή Δημοκρατία από το φθινόπωρο του 1948, ενώ στη Νότια Κορέα, με πρωτεύουσα τη Σεούλ, η εθνοσυνέλευση, που προέκυψε από ελεύθερες –υπό την εποπτεία του ΟΗΕ– εκλογές τον Μάιο του 1948, ανακήρυξε τη Δημοκρατία της Κορέας.

Το καθεστώς της Βόρειας Κορέας διακήρυττε ότι η εξουσία της Λαϊκής Δημοκρατίας εκτείνεται σε όλη τη χώρα και συγχρόνως επιδίωκε την εσωτερική υποταγή της Νότιας Κορέας.

Αποτέλεσμα των προθέσεων της Βόρειας Κορέας ήταν στις 25 Ιουνίου του 1950 τα στρατεύματά της να επιτεθούν αιφνιδιαστικά εναντίον της Δημοκρατίας της Νότιας Κορέας.

Αμέσως αντέδρασε ο ΟΗΕ, και το Συμβούλιο Ασφαλείας, που συνήλθε την επομένη της εισβολής, στις 26 Ιουνίου 1950, χαρακτήρισε την επίθεση του Βορειοκορεατικού Στρατού εναντίον της Δημοκρατίας της Νότιας Κορέας ως προσβολή και κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη.

Κάλεσε τους εισβολείς να αποσύρουν αμέσως τα στρατεύματά τους βόρεια του 38ου παραλλήλου και συγχρόνως απηύθυνε έκκληση προς όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ, όπως συνδράμουν με κάθε τρόπο στην υλοποίηση της απόφασης αυτής. Κατά τη συζήτηση του θέματος, ο Ρώσος αντιπρόσωπος αποχώρησε.

Οι Αμερικανοί ανταποκρίθηκαν πρώτοι στην έκκληση του ΟΗΕ και έστειλαν εσπευσμένα στρατιωτικές δυνάμεις από εκείνες που βρίσκονταν ως κατοχικές στην Ιαπωνία.

Στη συνέχεια, η Ουάσιγκτον κήρυξε άμεση επιστράτευση από παλαίμαχους του Β΄ Π.Π. και, προκειμένου να αντιμετωπίσει άμεσα τον κίνδυνο, εφάρμοσε ναυτικό αποκλεισμό της Βόρειας Κορέας και εκτέλεσε αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Τελικά, οι δυνάμεις του ΟΗΕ, που απαρτίζονταν από τα συμμαχικά εκστρατευτικά σώματα, υπό την επιχειρησιακή διοίκηση της 8ης Αμερικανικής Στρατιάς, ύστερα από σκληρούς αγώνες μιας τριετίας, αντέκρουσαν τους εισβολείς και απέτρεψαν την απειλητική για τα ιδανικά της ελευθερίας κατάσταση.

Εκτός από τις χερσαίες δυνάμεις, στο θέατρο των επιχειρήσεων της Κορέας συμμετείχε ο 7ος Αμερικανικός Στόλος, ο οποίος είχε τον έλεγχο όλων των συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων. Οι αεροπορικές δυνάμεις του ΟΗΕ υπήχθησαν στην 5η Αμερικανική Αεροπορική Δύναμη.

Η πρώτη φάση του πολέμου: Ιούνιος 1950-Νοέμβριος 1950

Η πρώτη μεγάλη αεροπορική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε από την πλευρά των Αμερικανών, από την πρώτη κιόλας ημέρα του πολέμου στην Κορέα, ήταν η απομάκρυνση και μεταφορά στην Ιαπωνία όλων των πολιτών των ΗΠΑ, αλλά και των πολιτών άλλων κρατών.

Η ταχύτητα της προέλασης των δυνάμεων της Βόρειας Κορέας προς νότο ήταν τόσο μεγάλη, που ήταν βέβαιο ότι η πρωτεύουσα Σεούλ θα καταλαμβανόταν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα.

Οι αμυντικές γραμμές του Στρατού της Νότιας Κορέας διαλύθηκαν αμέσως από τα άρματα Τ-34 των Βορείων που αποτελούσαν την αιχμή της επιθετικής προσπάθειας.

Υπό τις συνθήκες αυτές κάθε διαθέσιμο μεταφορικό αεροπλάνο των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκε για την απομάκρυνση των πολιτών.

Τα τετρακινητήρια C-54 Skymaster και τα δικινητήρια C-47 Skytrain με την κάλυψη αεριωθούμενων μαχητικών F-80C Shooting Star και εμβολοφόρων F-82 Twin Mustang ολοκλήρωσαν με επιτυχία την αποστολή της εκκένωσης της πρωτεύουσας Σεούλ, η οποία καταλήφθηκε από τις βορειοκορεατικές δυνάμεις, μαζί με το αεροδρόμιο του Κίμπο, στις 28 Ιουνίου του 1950, τρεις δηλαδή μόλις ημέρες από την έναρξη των εχθροπραξιών.

Στον αέρα τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά από ό,τι στο έδαφος… Παρά το γεγονός ότι η Αεροπορία της Νότιας Κορέας ήταν πολύ μικρότερη από την βορειοκορεατική, οι Αμερικανοί, αξιοποιώντας τις βάσεις τους στην Ιαπωνία και την Οκινάουα (τότε δεν ανήκε στην Ιαπωνία), εξασφάλισαν από την αρχή του πολέμου αεροπορική υπεροχή.

Στην Κορέα δεν υπήρχαν αμερικανικά αεροσκάφη και αμερικανικές δυνάμεις γενικά.

Η χώρα αυτή βρισκόταν πολύ πίσω στη λίστα των προτεραιοτήτων του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, γιατί απλά ο ρόλος της στην αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» θεωρούνταν μικρός.

Οι ίδιοι οι Αμερικανοί πολίτες δε στην πλειοψηφία τους δεν ήθελαν μετά τη λήξη του Β΄ Π.Π. να σκέφτονται καν το ενδεχόμενο ενός νέου πολέμου.

Όταν η επιχείρηση εκκένωσης της Σεούλ τερματίστηκε, οι ΗΠΑ, που ήταν και η μοναδική χώρα με στρατιωτική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή, ξεκίνησαν μια σειρά αεροπορικών επιχειρήσεων με σκοπό την επιβράδυνση της προέλασης των βορειοκορεατικών δυνάμεων, ενώ άρχισαν παράλληλα να συγκεντρώνουν δυνάμεις στην Ιαπωνία στο πλαίσιο του σχεδιασμού μιας αντεπίθεσης.

Εκατοντάδες μαχητικά F-51D Mustang που είχαν πάρει το δρόμο για τα διαλυτήρια στις ΗΠΑ επανήλθαν μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα σε υπηρεσία και φορτώθηκαν στα καταστρώματα αεροπλανοφόρων για να μεταφερθούν στην Άπω Ανατολή.

Σκέψεις για την αποστολή μαχητικών F-47D Thunderbolt στην Ιαπωνία δεν υλοποιήθηκαν, επειδή τα περισσότερα αεροσκάφη του τύπου αυτού είχαν ήδη αποσυρθεί και καταστραφεί, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκεντρωθεί επαρκής αριθμός τους…

Σε πρώτη φάση επομένως αξιοποιήθηκαν τα αεροσκάφη των αμερικανικών μονάδων κατοχής που έδρευαν στην Ιαπωνία και την Οκινάουα.

Στην Ιtazuke έδρευε η 8η Σμηναρχία Δίωξης/Βομβαρδισμού (Fighter Bomber Group) με τις 35η, 36η και 80η Μοίρες Δ/Β, που ήταν εξοπλισμένες με αεριωθούμενα μαχητικά F-80C Shooting Star.

H αεροπορική αυτή βάση ήταν και η πιο κοντινή στην Κορέα. Άλλη μία Πτέρυγα Αναχαίτισης με τρεις Μοίρες στη δύναμή της, την 40η, την 41η και την 339η –επίσης εξοπλισμένες με F-80C– και άλλη μία φωτοαναγνωριστική, την 8η TRS (Tactical Reconnaissance Squadron), έδρευε στην Yokota, ενώ η πιο μακρινή μονάδα της USAF που συμμετείχε στις αρχικές επιχειρήσεις του πολέμου ήταν η 51η Πτέρυγα Αναχαίτισης με τρεις Μοίρες αεριωθουμένων F-80C, την 16η την 25η και την 26η που επίσης διέθεταν F-80C και επιχειρούσαν από την αεροπορική βάση της Naha στο νοτιότερο άκρο της Οκινάουα, εκατοντάδες μίλια μακριά από το θέατρο των επιχειρήσεων.

Στο βόρειο τμήμα της Ιαπωνίας, στην αεροπορική βάση της Misawa, απέναντι σχεδόν από το Βλαδιβοστόκ, έδρευε η 49η Μοίρα Δίωξης/Βομβαρδισμού με τις 7η, 8η και 9η Μοίρες Δ/Β με F-80C.

Eπίσης, από τα αεροδρόμια αυτά επιχειρούσαν και τρεις Μοίρες Αναχαίτισης Παντός Καιρού, εξοπλισμένες με εμβολοφόρα δικινητήρια μαχητικά τύπου F-82G Twin Mustang: η 339η (Yokota), η 68η (Itazuke) και η 4η (Naha). Πέρα όμως από τα μαχητικά αεροσκάφη, η USAF διέθετε και μία υπολογίσιμη δύναμη μεταφορικών και βομβαρδιστικών εμβολοφόρων αεροσκαφών στην περιοχή.

Στη Naha της Οκινάουα έδρευε και επιχειρούσε ανεξάρτητα η 31η Μοίρα φωτοαναγνώρισης πολύ μεγάλης ακτίνας, εξοπλισμένη με αεροσκάφη RB-29 Superfortress και, από την αεροπορική βάση Johnson κοντά στο Τόκιο, επιχειρούσε η 3η Πτέρυγα Βομβαρδιστικών εξοπλισμένη με αεροσκάφη Β-26.

Τέλος, στην Tachikawa έδρευαν δύο Μοίρες Μεταφορών με αεροσκάφη C-54 Skymaster, που υπάγονταν στην 374η Πτέρυγα Μεταφοράς Προσωπικού.

Με το ξέσπασμα του πολέμου μεταστάθμευσαν στην Ιαπωνία δύο Πτέρυγες Βομβαρδισμού με αεροσκάφη Β-29 που προήλθαν σε πρώτη φάση από την αεροπορική βάση Andersen των ΗΠΑ στη νήσο Guam. Αργότερα η δύναμη των Β-29 θα αυξάνονταν σημαντικά στην Ιαπωνία. 

Η πρώτη πολεμική έξοδος που εκτελέστηκε από την USAF τα χαράματα της 25ης Ιουνίου 1950 είχε καθαρά χαρακτήρα αναγνώρισης.

Ένα F-82G Twin Mustang της 68ης απογειώθηκε από το Itazuke στις 04:00 επιβεβαιώνοντας κάτι παραπάνω από μία ώρα μετά την εξέλιξη ευρείας κλίμακας εισβολή ςδυνάμεων της Βόρειας Κορέας.

Οι πρώτες εμπλοκές στον αέρα θα σημειωθούν στις 27 Ιουνίου, μία ημέρα πριν από την κατάληψη της Σεούλ από τους Βορειοκορεάτες, και θα κοστίσουν στην Αεροπορία της Βόρειας Κορέας την απώλεια επτά αεροσκαφών (ενός Yak-11, δύο La-7 και τεσσάρων επιθετικών Il-10).

Όλα καταρρίφθηκαν από μαχητικά F-80C και F-82G Twin Mustang, γεγονός που επιβεβαιώνει την αεροπορική υπεροχή των ΗΠΑ, και κατ’ επέκταση των δυνάμεων των ΗΕ από τα αρχικά στάδια του πολέμου.

Στις 29 Ιουνίου, οι εξελίξεις οδηγούν στην αύξηση της δραστηριότητας στον αέρα και από τις δύο πλευρές. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξουσιοδοτεί τον στρατηγό ΜακΆρθουρ, ο οποίος ορίστηκε διοικητής των δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών, να ξεκινήσει τη διεξαγωγή αεροπορικών επιθέσεων βόρεια του 38ου παραλλήλου, απαγορεύοντας όμως την προσβολή εχθρικών δυνάμεων βόρεια του ποταμου Yalou.

Παράλληλα ο ΟΗΕ ψήφισε την (ένοπλη) υποστήριξη της Νότιας Κορέας από άλλα κράτη.

Στο πλαίσιο αυτής της υποστήριξης, 16 συνολικά χώρες έστειλαν δυνάμεις στην Κορέα και πέντε από αυτές (Αυστραλία, Βρετανία, Καναδάς, Ελλάδα και Νότια Αφρική) απέστειλαν και αεροπορικές δυνάμεις.

Με το επίσημο ψήφισμα του ΟΗΕ, η πρώτη μη αμερικανική μονάδα που λαμβάνει μέρος στις αεροπορικές επιχειρήσεις στην Κορέα είναι η 77η Μοίρα της Αυστραλιανής Αεροπορίας, η οποία επιχειρούσε από την Ιαπωνία αποτελώντας μέρος των δυνάμεων κατοχής.

Η συμμαχική παρουσία ενισχύθηκε και από δύο αεροπλανοφόρα, ένα του USN και ένα του Βρετανικού Ναυτικού.

Το HMS Triumph πλαισίωσε το αμερικανικό USS Valley Forge στην εκτέλεση αποστολών προσβολής επίγειων στόχων βορείως του 38ου παραλλήλου από την 3η Ιουλίου και μετά. Λίγο αργότερα δεν θα καταφθάσει στην περιοχή και ένα δεύτερο αμερικανικό αεροπλανοφόρο, το USS Philippine Sea.

Oι πρώτες βρετανικές Μοίρες που θα εμπλακούν στις επιχειρήσεις του πολέμου της Κορέας θα είναι η 800η με Seafire F.Mk47 και η 827η με Fairey Firefly.

Από το δε αμερικανικό αεροπλανοφόρο επιχειρούσαν η CVG-5, που ήταν εξοπλισμένη με αεροσκάφη AD-4 Skyraider και F4U Corsair, και η VF-51, που διέθετε αεριωθούμενα Grumman F9F-3 Panther.

Από τις αρχές Ιουλίου οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις σφυροκοπούσαν σε καθημερινή βάση τις θέσεις και τις φάλαγγες των Βορειοκορεατών, καθώς και κάθε είδους υποδομή στο έδαφος, όπως οδικές αρτηρίες, λιμάνια, σιδηροδρομικές γραμμές και τρένα, γέφυρες και αεροδρόμια, τόσο στη Νότια όσο και στη Βόρεια Κορέα.

Πολύ σύντομα δε η συμμαχική (αμερικανική, για να ακριβολογούμε) αεροπορική υπεροχή, μετατράπηκε σε καθολική αεροπορική κυριαρχία. Μέχρι τα μέσα Αυγούστου, η Αεροπορία της Βόρειας Κορέας είχε αφανιστεί, καθώς τα περισσότερα από τα 150 συνολικά εμβολοφόρα μαχητικά και βομβαρδιστικά που διέθετε καταστράφηκαν στο έδαφος κυρίως και στο αέρα.

Παρ’ όλα αυτά, η προέλαση του Στρατού της Βορείου Κορέας συνεχίστηκε. Σε αυτή τη φάση δε η USAF ενίσχυσε περαιτέρω την παρουσία της στην περιοχή μέσω της μεταφοράς τριών Πτερύγων εξοπλισμένων με εμβολοφόρα μαχητικά F-51D Mustang στην Ιαπωνία, ενώ από τις 5 Σεπτεμβρίου στη μάχη ρίχτηκε και η 2η Μοίρα της Νοτιοαφρικάνικης Αεροπορίας.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, οι εναπομένουσες δυνάμεις του Στρατού της Νότιας Κορέας μαζί με το 8ο Σώμα του Αμερικανικού Στρατού είχαν εγκλωβιστεί σε έναν σχετικά μικρό θύλακα γύρω από την πόλη Pusan στο νοτιότερο άκρο της Κορέας.

Έχοντας αξιολογήσει την κατάσταση, ο στρατηγός ΜακΆρθουρ διατάσσει την έναρξη της επιχείρησης «Chromite» στις 15 Σεπτεμβρίου, με σκοπό την ανακατάληψη του νότιου τμήματος και κατόπιν ολόκληρης της κορεατικής χερσονήσου.

Διαπιστώνοντας την κόπωση και τη φθορά των δυνάμεων των Βορειοκορεατών και έχοντας πλέον στην διάθεσή του επαρκείς δυνάμεις για την υλοποίηση μίας ευρείας κλίμακας αποβατικής επιχείρησης, αποβιβάζει στην Inchon, κοντά στη Σεούλ, την 1η Μεραρχία Πεζοναυτών με το Χ Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ να ακολουθεί. Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα η πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας ανακαταλαμβάνεται από τις δυνάμεις του ΟΗΕ…

Μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, οι δυνάμεις των Βορειοκορεατών είχαν διασκορπιστεί και υποχωρήσει βόρεια του 38ου παράλληλου.

Σε αυτή ακριβώς τη φάση ο πόλεμος φαινόταν ότι είχε ουσιαστικά φθάσει στο τέλος του, αφού ο αντικειμενικός σκοπός της εμπλοκής των δυνάμεων του ΟΗΕ στις επιχειρήσεις είχε επιτευχθεί. Η Νότια Κορέα είχε απελευθερωθεί.

Η Κίνα μπαίνει στον πόλεμο

Τα σχέδια του στρατηγού ΜακΆρθουρ ήταν όμως –από ό,τι αποδείχθηκε– διαφορετικά. Κατόρθωσε να πείσει τόσο την κυβέρνηση των ΗΠΑ όσο και τις κυβερνήσεις των συμμαχικών χωρών-μελών του ΟΗΕ ότι το πρόβλημα της κορεατικής χερσονήσου θα λυνόταν οριστικά με την κατάληψη της βορείου Κορέας.

Μετά την ανακατάληψη της Σεούλ, την υποχώρηση των δυνάμεων της βόρειας Κορέας και την έξοδο των συμμαχικών δυνάμεων από τον θύλακα του Pusan, ξεκινά ταχύτατα μία επιχείρηση αναδιοργάνωσης και προώθησης προς βορρά, βορειότερα του 38ου παραλλήλου, με σκοπό την κατάληψη ολόκληρης της χώρας.

Στις 13 Οκτωβρίου καταλαμβάνεται το Wonsan και στις 19 του ίδιου μήνα η πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας, η Πιονγκ Γιανγκ. Σταδιακά μετασταθμεύουν στο έδαφος της Νότιας Κορέας άρτι αφιχθείσες αεροπορικές δυνάμεις του Σώματος των Αμερικανών Πεζοναυτών, αναλαμβάνοντας την εκτέλεση αποστολών υποστήριξης των φίλιων τμημάτων.

Η πρώτη που θα αρχίσει να επιχειρεί από το αεροδρόμιο του Κίμπο (Κ-14) κοντά στη Σεούλ είναι η VMF(N)-542, εξοπλισμένη με νυχτερινά δικινητήρια εμβολοφόρα μαχητικά τύπου F7F Tigercat, ενώ ελάχιστα αργότερα θα μετασταθμεύσουν στο ίδιο αεροδρόμιο και οι VMF-212 και -312, που είναι εξοπλισμένες με αεροσκάφη F4U-5 Corsair.

Σε ό,τι αφορά τη δύναμη των αεροπλανοφόρων που πλέουν ανοιχτά των ανατολικών ακτών της Κορέας, στη θάλασσα της Ιαπωνίας, τα «USS Leyte» (CVA-32) και «HMS Theseus», θα αντικαταστήσουν τα «USS Valley Forge» και «HMS Triumph» αντίστοιχα.

Η συνεχιζόμενη προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων προς βορρά, προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, την αντίδραση της Κίνας του Μάο Τσε Τουνγκ.

Το Πεκίνο είχε προειδοποιήσει από τις 3 Οκτωβρίου ότι θα θεωρούσε εχθρική ενέργεια τη συνέχιση της συμμαχικής προέλασης πέραν (βορειότερα) του 38ου παραλλήλου.

Η προειδοποίηση φυσικά δεν σταμάτησε τις επιχειρήσεις των δυνάμεων του ΟΗΕ και τα αεροσκάφη τους συνέχισαν την προσβολή επίγειων στόχων νότια του ποταμού Yalou, που αποτελούσε το φυσικό σύνορο μεταξύ Βόρειας Κορέας και Κίνας.

Κινεζικές δυνάμεις θα εισβάλουν τελικά στη Βόρεια Κορέα περνώντας τον ποταμό Yalou στις 3 Νοεμβρίου, επιβάλλοντας την υποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων.

Ο χάρτης θα αλλάξει ξανά στο έδαφος και αυτή τη φορά τα δεδομένα θα διαφοροποιηθούν σημαντικά και στον αέρα.

Την 1η Νοεμβρίου του 1950, η είδηση της εμπλοκής ενός σχηματισμού αμερικανικών F-51D και F-80C με έξι κινέζικα MiG-15, ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία για τους επιτελείς των συμμαχικών αεροπορικών δυνάμεων.

Οι Αμερικανοί χειριστές, που μετά από το περιστατικό επέστρεψαν στη βάση τους σώοι και αβλαβείς μόνο χάρη στην απειρία των Κινέζων συναδέλφων τους, πετούσαν κατά μήκος του ποταμού Yalou, όταν με έκπληξη διέκριναν έξι «κουκκίδες» να τους πλησιάζουν από ψηλά με εκπληκτική ταχύτητα.

Οι Kινέζοι χειριστές που είχαν απογειωθεί από την αεροπορική βάση του Aντούνγκ στη Mαντζουρία, ανέβηκαν αστραπιαία στο επίπεδο των 30.000 ποδών και πέρασαν το ποτάμι χωρίς να γίνουν αντιληπτοί… Αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση του εκπληκτικού, για τα δεδομένα της εποχής, MiG-15 πάνω από το θέατρο των επιχειρήσεων.

H ανάπτυξή του είχε αρχίσει αμέσως μετά το τέλος του B΄ Π.Π. –το 1946– από το γραφείο των Mikoyan και Gurevic, το οποίο είχε βασιστεί σε γερμανικές μελέτες και σχέδια επάνω στις οπισθοκλινείς πτέρυγες.

O δε στροβιλοκινητήρας του, ο RD-45, αποτελούσε πιστό αντίγραφο του βρετανικού φυγοκεντρικού Nene της Rolls Royce. Παρά το γεγονός όμως ότι το MiG-15 αποτελούσε ένα πάζλ αεροδυναμικής και μηχανολογίας, ήταν ένα πραγματικά εξαιρετικό αεροσκάφος.

H ανάπτυξή του διαπιστώθηκε ότι ήταν ένας πολύ καλός συνδυασμός των στοιχείων που είχαν πάρει οι Σοβιετικοί από Γερμανούς και Βρετανούς και της τεχνογνωσίας τους.

Άλλη μία απόδειξη γι’ αυτό ήταν το γεγονός ότι το σοβιετικό αεροσκάφος ήταν κατά πολύ ανώτερο των σύγχρονών του F-80 και F-84, που επίσης διέθεταν φυγοκεντρικούς κινητήρες αλλά είχαν εφοδιαστεί με τραπεζοειδείς πτέρυγες σχετικά μεγάλου λόγου πάχους/χορδής, ενώ σε μεγάλα ύψη υπερτερούσε ακόμα και από το F-86 Sabre που, ενώ διέθετε αξονικό στροβιλοκινητήρα, εφοδιάστηκε με οπισθοκλινή πτέρυγα η οποία επίσης σχεδιάστηκε με βάση γερμανικές μελέτες του B΄ Π.Π.!

Αυτό που καθιστούσε το σοβιετικό μαχητικό όμως πραγματικά «θανάσιμο» ως κίνδυνο, ήταν ο οπλισμός του, που αποτελούνταν από ένα πυροβόλο των 37 χιλ. και δύο των 20!

Kάνοντας μία απλή σύγκριση, να σημειώσουμε εδώ ότι τα αμερικάνικα αεροσκάφη διέθεταν οπλισμό αποτελούμενο αποκλειστικά και μόνο από πολυβόλα των 12,7 χιλιοστών…

H πρώτη κατάρριψη αεριωθουμένου από αεριωθούμενο

Για να δώσουμε μία σαφή εικόνα της κατάστασης στην Kορέα κατά το τελευταίο τέταρτο του 1950, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι δυνάμεις της USAF στην Άπω Ανατολή (FEAF-Far East Air Forces) είχαν συγκροτήσει μια εξαιρετικά δραστήρια υπηρεσία αντικατασκοπίας, οι άνθρωποι της οποίας είχαν αποκαλύψει την ύπαρξη τριών τουλάχιστον μεγάλων αεροπορικών βάσεων (Aντούνγκ, Tατανγκού και Φεν Tσενγκ) βόρεια του ποταμού Yalou, μέσα στη Mαντζουρία.

Aπό ό,τι όμως στην πράξη αποδείχθηκε, οι Αμερικανοί γνώριζαν ελάχιστα για την ύπαρξη μαχητικών σοβιετικής κατασκευής MiG-15 εκεί, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό! Αποτέλεσμα ήταν να αμφισβητηθούν οι μαρτυρίες των χειριστών του περιστατικού που προαναφέραμε…

Tο δεύτερο περιστατικό εμπλοκής αεριωθούμενων αεροσκαφών στους κορεατικούς ουρανούς που σημειώθηκε όμως λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Νοεμβρίου του 1951, δεν άφησε αφενός καμία αμφιβολία περί του ποια ήταν η δυναμική του εχθρού, αφετέρου «πέρασε» στην ιστορία της αεροπορίας…

Aς δούμε όμως τι ακριβώς έγινε. Kατά το δεύτερο αυτό περιστατικό, αμερικάνικα F-51D Mustang που πολυβολούσαν εχθρικές θέσεις κάτω από τις νότιες όχθες του ποταμού Yalou καθώς και F-80C, που τους παρείχαν κάλυψη, αναχαιτίστηκαν από έξι κινέζικα MiG-15.

Kατά τη διάρκεια της εμπλοκής που ακολούθησε, σημειώνεται η πρώτη στον κόσμο κατάρριψη αεριωθούμενου αεροσκάφους από αεριωθούμενο, όταν ο υπολοχαγός Ράσελ Τζ. Μπράουν κατέρριψε ένα MiG -15 το οποίο πέρασε από μπροστά του…

Tα MiG-15 είχαν το πλεονέκτημα ύψους και ταχύτητας. O Μπράουν πετούσε το F-80C με αριθμό σειράς 49-0737, της 16ης Mοίρας Μαχητικών Αναχαίτισης (Fighter Interceptor Squadron), που με τη σειρά της ανήκε στην 51η Πτέρυγα μαχητικών αναχαίτισης.

Mαζί με τους άλλους τρεις συναδέλφους του άνοιξαν πυρ εναντίον των επερχόμενων κινεζικών αεροσκαφών κατορθώνοντας να «σπάσουν» τον σχηματισμό τους. Tα MiG-15 πήραν αμέσως πορεία επιστροφής προς τον βορρά, εκτός από το τελευταίο που, μάλλον λόγω του πανικού του χειριστή του, δεν ακολούθησε, αλλά με μία κλειστή στροφή, πήρε αντίθετη πορεία.

H κίνηση αυτή του χειριστή του MiG-15 τον οδήγησε μπροστά και χαμηλότερα από το F-80 του Μπράουν.

O Aμερικανός χωρίς να χάσει χρόνο και αντιλαμβανόμενος τις υποδεέστερες επιδόσεις του αεροσκάφους του, βύθισε «βάζοντας» πλήρη στοιχεία κινητήρα (Full throttle). Mέσα σε δευτερόλεπτα βρέθηκε σε απόσταση βολής πίσω από το κινέζικο μαχητικό και άνοιξε πυρ.

Παρά το γεγονός ότι τα πέντε από τα έξι πολυβόλα του είχαν μπλοκάρει (!) βρήκε το στόχο του. Tο MiG-15 ανεφλέγη σχεδόν ακαριαία και μπήκε σε περιδίνηση…

H σειρά του Αμερικανικού Ναυτικού θα ερχόταν την επόμενη κιόλας ημέρα, αν και κατά πολλούς η πρώτη κατάρριψη MiG-15 από αεριωθούμενο του USN πραγματοποιήθηκε επίσης την 8η Nοεμβρίου του 1950.

Πιο συγκεκριμένα ο πλωτάρχης Γ. Τ. Αμέν, διοικητής της VF-111 που επιχειρούσε από το αεροπλανοφόρο «USS Phillipine Sea», κατέρριψε ένα MiG-15 κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης προσβολής των γεφυρών του Σινουΐντζου στον ποταμό Yalou.

Tα F9F-2 της Mοίρας του Αμέν συνόδευαν έναν αριθμό επιθετικών A-4D Skyraiders, όταν δέχτηκαν την επίθεση των κινεζικών αεροσκαφών.

Nα σημειώσουμε εδώ ότι τα αεριωθούμενα αεροσκάφη του Aμερικανικού Nαυτικού είχαν μία σχετικά μικρή μερίδα από τη συνολική «λεία» των MiG-15 στον πόλεμο της Kορέας με 15 μόλις καταρριφθέντα αεροσκάφη μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.

Tο Panther, που υπήρξε το πρώτο αεριωθούμενο μαχητικό του USN που συμμετείχε στις επιχειρήσεις του πολέμου, «φορούσε» τον ίδιο κινητήρα με το MiG-15 (RR Nene κατασκευασμένο στις HΠA κατόπιν αδείας ως Pratt & Whitney J42) και πέταξε πραγματοποιώντας 78.000 εξόδους τόσο με τα διακριτικά του Αμερικανικού Ναυτικού, όσο και του Σώματος των Πεζοναυτών.

Tα 715 συνολικά Panther που έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις του πολέμου της Kορέας βέβαια πλαισιώθηκαν ως επί το πλείστον και από τα δικινητήρια F2H-2 Banshee της McDonnell.

Tα αεροσκάφη αυτά χρησιμοποιήθηκαν τόσο σε αποστολές συνοδείας των B-29 και Skyraider, όσο και σε αποστολές βομβαρδισμού.

Τα νέα δεδομένα του πολέμου των αεριωθουμένων

Aυτό που από το δεύτερο περιστατικό και έπειτα έγινε αντιληπτό, ήταν το γεγονός ότι η παρουσία πλέον των σοβιετικής κατασκευής αεριωθουμένων θα ήταν μόνιμη στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ του Yalou και των ποταμών Tσονγκ Tσον.

H περιοχή αυτή θα γινόταν λίγο αργότερα γνωστή σε όλο τον κόσμο ως «MiG Alley».

Eν τω μεταξύ η USAF αρχίζει την περίοδο αυτή (Nοέμβριος-Δεκέμβριος 1950) να φέρνει στο θέατρο των επιχειρήσεων τα νεότερα αεριωθούμενα αεροσκάφη της.

Έτσι, η 27η πτέρυγα μαχητικών συνοδείας (Fighter-Escort Wing), εφοδιασμένη με Republic F-84E Thunderjet, βρισκόταν καθ’ οδόν μαζί με την 4η Πτέρυγα Μαχητικών Αναχαίτισης (Fighter-Interceptor Wing), που με τη σειρά της ήταν εφοδιασμένη με αεροσκάφη F-86A Sabre. H απόφαση για την αποστολή αεροσκαφών του τύπου αυτού στην Kορέα ελήφθη από τη στιγμή που η απειλή των MiG-15, έγινε ορατή.

Aν και υστερούσε σε βαθμό ανόδου και ευελιξία σε μέσα και μεγάλα ύψη, το F-86A σήκωσε αρχικά όλο σχεδόν το βάρος της αναχαίτισης των διαρκώς πολλαπλασιαζόμενων σοβιετικής κατασκευής μαχητικών, από τα οποία οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι μέχρι το πέρας των εχθροπραξιών το καλοκαίρι του 1953, κατέρριψαν 792. O αριθμός αυτός αμφισβητείται σήμερα από πολλούς αναλυτές της περιόδου, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους υποστηρίζουν ότι είναι χαμηλότερος τουλάχιστον κατά 100 αεροσκάφη.

Στα χρόνια μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πολλά στοιχεία που επιβεβαιώνουν το γεγονός αυτό. Δεκάδες Σοβιετικοί χειριστές, πλαισιωμένοι από δεκάδες χειριστές που προέρχονταν από άλλα κράτη-μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, συμμετείχαν στις αεροπορικές επιχειρήσεις του πολέμου της Κορέας ενεργά και όχι απλά ως παρατηρητές ή σύμβουλοι και εκπαιδευτές των Κινέζων συναδέλφων τους, από τα πρώτα στάδια της εμφάνισης των MiG-15 στο προσκήνιο, τον χειμώνα του 1950-51. Οι περισσότεροι αποσπάστηκαν στη Μαντζουρία από την αεροπορική βάση της Kubinka, αυτό αποκαλύπτουν τα στοιχεία.

Οι οδηγίες τους ήταν να αποφεύγουν τη χρήση ασυρμάτου ακόμη και πριν την απογείωση, ενώ πρακτικά τους είχε απαγορευτεί κάθε διάλογος στη ρωσική γλώσσα, προκειμένου η παρουσία τους εκεί να μη διαρρεύσει ή να επιβεβαιωθεί μέσω υποκλοπών συνομιλιών από αμερικανικά μέσα, εναέρια ή επίγεια ηλεκτρονικού πολέμου.

Πολύ σύντομα, αντιλαμβανόμενοι την ανωτερότητα των αεροσκαφών τους σε μέσα και μεγάλα ύψη, πήραν οδηγίες να αποφεύγουν, εκμεταλλευόμενοι τις καλύτερες επιδόσεις τους, τα αμερικανικά F-86 και να επιτίθενται κυρίως στους σχηματισμούς των βαρέων βομβαρδιστικών Β-29 Superfortress που άδειαζαν καθημερινά τόνους βομβών πάνω από τις θέσεις των κινεζικών επίγειων δυνάμεων, που τον Δεκέμβριο του 1950 προήλαυναν προς νότο.

Από την άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί υποστηρίζουν ότι πολλά από τα MiG-15 που καταγράφηκαν ως καταρριφθέντα από τα φωτοπολυβόλα των αμερικανικών F-86 κατόρθωσαν να επιστρέψουν στις βάσεις τους και να επισκευαστούν για να χρησιμοποιηθούν ξανά.

Ο ίδιος ο ταγματάρχης Εvgeny Pepelyaev, πρώτος άσος του πολέμου της Κορέας από την πλευρά των Σοβιετικών με 23 επιβεβαιωμένες καταρρίψεις, δήλωσε σε συνέντευξή του αρκετά χρόνια αργότερα ότι «το δικό μας σύστημα επιβεβαίωσης καταρριφθέντων εχθρικών αεροσκαφών είχε ως βασική προϋπόθεση την ανεύρεση των συντριμμιών στο έδαφος και την καταγραφή του αριθμού τους.

Αυτό δεν ίσχυε για τους Αμερικανούς, που κατέγραφαν ως καταρριφθέν κάθε αεροπλάνο μας που έβλεπαν να βγάζει καπνούς και να βυθίζει προς το έδαφος.

Πολλά από τα αεροπλάνα μας γυρνούσαν με ζημιές από τις εμπλοκές μας με τους Αμερικανούς, επισκευάζονταν και επέστρεφαν στις επιχειρήσεις. Άλλωστε, ο οπλισμός των αμερικανικών μαχητικών δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός.

Ήταν σαν να μας έριχναν με αεροβόλα όπλα, και πολύ σύντομα αποδείχθηκε ότι χρειαζόταν αρκετές εύστοχες ριπές από τα πολυβόλα των 12,7 χιλιοστών για να υποστεί σοβαρές ζημιές και να καταρριφθεί ένα MiG-15».

Αυτό που έχει επίσης αποδειχθεί είναι το ότι οι Αμερικανοί είχαν από τους πρώτους κιόλας μήνες του πολέμου στρατολογήσει το σύνολο σχεδόν των άσων χειριστών του Β΄ Π.Π. στην Κορέα.

Σκοπός της επιλογής αυτής ήταν αφενός μεν η εξασφάλιση αεροπορικής υπεροχής στους ουρανούς της Κορέας, αφετέρου δε η μετάδοση των γνώσεων και της εμπειρίας των συγκεκριμένων ανθρώπων στους νεότερους συναδέλφους τους. Όσοι από αυτούς το επιθυμούσαν είχαν επίσης την δυνατότητα να παραμείνουν για έναν δεύτερο κύκλο επιχειρήσεων.

Οι Σοβιετικοί από την άλλη πλευρά υιοθέτησαν μία τελείως διαφορετική τακτική, αντικαθιστώντας πλήρως ολόκληρες σειρές χειριστών που αποστέλλονταν στην Κορέα.

Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι οι τακτικές του αεροπορικού πολέμου με τα αεριωθούμενα μαχητικά ήταν τελείως διαφορετικές σε σύγκριση με αυτές του Β΄Π.Π., στέρησε τους Σοβιετικούς από τη δυνατότητα μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεων των εμπειροπόλεμων χειριστών τους στους νεότερους και άπειρους.

Η πρώτη εμπλοκή μεταξύ των νεοαφιχθέντων F-86A της 4ης Πτέρυγας και των κινεζικών MiG-15 σημειώθηκε λίγες ημέρες μετά την άφιξη των πρώτων στην Kορέα.

Στις 17 Δεκεμβρίου του 1950 τέσσερα αεροσκάφη της 336ης Mοίρας της 4ης Πτέρυγας βρέθηκαν αντιμέτωπα με ισάριθμα MiG-15 κατά τη διάρκεια περιπολίας μάχης (CAP).

Kατά την εμπλοκή που ακολούθησε, ο αντισυνταγματάρχης Μπρους Χ. Χίντον κατέρριψε ένα εχθρικό αεροσκάφος, ενώ οι Αμερικανοί είχαν την πρώτη τους απώλεια F-86Α πέντε ημέρες αργότερα, στις 22 του μήνα, όταν το αεροσκάφος του λοχαγού Λόρενς Μπαχ δέχτηκε πυρά από τα πυροβόλα των 20 χιλιοστών των MiG-15, με αποτέλεσμα να αποκοπεί η δεξιά ημιπτέρυγά του…

Χειριστής του MiG-15 που καταρρίφθηκε από τον Μπρους Χ. Χίντον ήταν ο ταγματάρχης Τζέικομπ Εφρομένκο. Τα σοβιετικά αρχεία από την άλλη πλευρά αναφέρουν την πρώτη κατάρριψη αμερικανικού F-86A στις 21 Δεκεμβρίου και όχι στις 22, από τον λοχαγό Ivan Jurkevcha του 29ου GIAP, του 64ου Συντάγματος Kαταδιωκτικών.

Η 22α Δεκεμβρίου 1950 θεωρείται μεγάλη ημέρα για τις αεροπορικές δυνάμεις του ΟΗΕ, καθώς αναφέρεται ότι τα F-86A κατέρριψαν έξι συνολικά MiG-15 με τίμημα την απώλεια πέντε αεροσκαφών. Τα ρωσικά αρχεία επιβεβαιώνουν την απώλεια δύο MiG-15 και την κατάρριψη ενός μόνο F-86A, αυτό του λοχαγού Λόρενς Μπάχα της 4ης Πτέρυγας από τον Nikolay Borobev του 117 Συντάγματος Καταδιωκτικών.

Σημειώνεται ότι ή 4η Πτέρυγα μαχητικών αναχαίτισης ήταν μία από τις πιο ετοιμοπόλεμες μονάδες της USAF, την εποχή που τα αεροσκάφη της μεταφέρονταν στην Kορέα.

Kατά τη διάρκεια του B΄ Π.Π., δρώντας στο θέατρο επιχειρήσεων της Eυρώπης ως 4th Fighter Group, είχε καταστρέψει συνολικά περισσότερα από 1.000 αεροσκάφη της Λουφτβάφε, ενώ πολλοί από τους χειριστές της ήταν βετεράνοι του πρώτου. Tα πρώτα F-86A-5 που εντάχθηκαν σε υπηρεσία στις τρεις Mοίρες της (την 334η, την 335η και την 336η) παραλήφθηκαν στα τέλη Μαρτίου του 1949.

Tο σύνολο σχεδόν των αεροσκαφών της μεταφέρθηκε στην Kορέα με το αεροπλανοφόρο συνοδείας «USS Cape Esperance» (CVE-88). Tο τελευταίο έφτασε στο λιμάνι της Γιοκοσούκα στην Iαπωνία και από εκεί τα αεροσκάφη μεταφέρθηκαν στην αεροπορική βάση Tζόνσον (Johnson AFB).

Στις 13 Δεκεμβρίου τελικά απογειώθηκαν με προορισμό το αεροδρόμιο του Kίμπο που έφερε το κωδικό K-14. Kωδικούς έφεραν όλα τα κορεατικά αεροδρόμια προκειμένου να αναγνωρίζονται από τους Αμερικανούς που δυσκολευόταν να προφέρουν ονόματα τοποθεσιών.

Tο 1951 θα έφερνε ραγδαίες εξελίξεις και για τις δυνάμεις του Ο.Η.Ε. σε τραγική κατάσταση. Οι Κινέζοι είχαν εισέλθει στον πόλεμο, και μετά το πρώτο μισό του Νοεμβρίου εξαπέλυσαν νέα επίθεση προς νότο με μία συνολική δύναμη μεγαλύτερη του μισού εκατομμυρίου ανδρών!

Οι συμμαχικές δυνάμεις δεν είχαν κανένα περιθώριο αποτελεσματικής αντίστασης.

Η 2η Μεραρχία Πεζικού του Αμερικάνικου Στρατού κυριολεκτικά «σφαγιάστηκε» μέσα σε χρονικό διάστημα τριών περίπου ημερών (των χειρότερων στην ιστορία του!), ενώ και το Σώμα των Πεζοναυτών των ΗΠΑ είχε σοβαρές απώλειες καθώς τα 5ο και 7ο Συντάγματά του αποδεκατίστηκαν στην προσπάθειά τους να συγκρατήσουν την κινεζική προέλαση…

Εκτός όμως από την τεράστια αριθμητική υπεροχή των βορειοκορεατικών και κινεζικών στρατευμάτων, (η αναλογία υπολογίστηκε σε 50:1 σχεδόν!) οι Βόρειοι είχαν διαλέξει και τον χειρότερο χρόνο για την εξαπόλυση της επίθεσής τους. Ο χειμώνας του 1950-51 ήταν ο χειρότερος που «έβλεπε» η χώρα τα τελευταία 177 χρόνια!

Τα πράγματα στον αέρα δεν ήταν όσο τραγικά ήταν στο έδαφος. Αυτό συνέβη γιατί απλούστατα οι Κινέζοι απέφυγαν τη μαζική χρήση των MiG-15 που διέθεταν.

Παρά το γεγονός όμως αυτό, η κατάσταση γινόταν όλο και πιο επικίνδυνη λόγω του υπερβολικά μικρού αριθμού των αμερικάνικων F-86A της 4ης FIW, που στην ουσία ήταν τα μοναδικά συμμαχικά αεροσκάφη που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα σοβιετικής κατασκευής μαχητικά…

Τον Ιανουάριο του 1951 οι Κινέζοι διέθεταν μία δύναμη 300 περίπου MiG-15 τη στιγμή που οι Αμερικανοί είχαν στη διάθεσή τους λιγότερα από 90 F-86A, πολλά από τα οποία ήταν καθηλωμένα λόγω έλλειψης ανταλλακτικών.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η 4η FIW αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την αεροπορική βάση του Κίμπο (Κ-14), η οποία βρισκόταν 29 χιλιόμετρα δυτικά της Σεούλ, στις 2 Ιανουαρίου, καθώς τα κινεζικά στρατεύματα βρίσκονταν ένα βήμα πριν την κατάληψη της πόλης, και να επιστρέψει στην Ιαπωνία. Από εκεί η ακτίνα των αεροσκαφών δεν ήταν επαρκής για τη διεξαγωγή αποστολών στην ευρύτερη περιοχή του ποταμού Yalu.

Για ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενάμιση μήνα, φαινόταν ότι τελικά οι Kινέζοι θα κατόρθωναν με μία νέα ευρείας κλίμακας επίθεση να καταλάβουν ολόκληρη τη χώρα και να «πετάξουν» τα στρατεύματα του ΟΗΕ στη θάλασσα.

Σε αυτή την περίοδο μάλιστα επιχειρήθηκε η χρήση των F-86A σε αποστολές προσβολής στόχων εδάφους, αρχής γενομένης από τις 14 Ιανουαρίου…

Οι όποιες απόπειρες έγιναν (τελικά πραγματοποιήθηκαν 158 τέτοιες αποστολές από τα F-86A) δεν είχαν βέβαια καμία τύχη, κι έτσι τα F-84E και τα F-80C ήταν τα αεριωθούμενα που επωμίστηκαν τις αποστολές βομβαρδισμού καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Η πρώτη εναέρια εμπλοκή μαχητικών F-84E με κινέζικα MiG-15 έγινε στις 21 Ιανουαρίου 1951 όταν δυο ζεύγη F-84 που εκτελούσαν αποστολή βομβαρδισμού γέφυρας στον ποταμό Χάνγκαν υπέστησαν επίθεση από έξι MiG-15 του 177ου Συντάγματος Καταδιωκτικών.

Οι λοχαγοί Fomin και Antriusin κατέρριψαν από ένα F-84, ενώ, σύμφωνα με τα σοβιετικά αρχεία, τα άλλα δύο τράπηκαν σε φυγή. Την αμέσως επόμενη μέρα οι χειριστές του 177ου Συντάγματος Καταδιωκτικών ενεπλάκησαν με οκτώ F-84 και κατέρριψαν τα τέσσερα από αυτά. Σε αυτήν τη μάχη διακρίθηκαν οι πιλότοι Mihailof, Gretsesko, Akulenko και Popov.

Μια μεγάλη αερομαχία μεταξύ F-84 και MiG-15 διεξήχθη στις 24 Ιανουαρίου 1951. Αυτή τη φορά, 33 F-84Ε που επέδραμαν εναντίον του αεροδρομίου Σουνάι δέχθηκαν επίθεση από MiG-15 του 29ου GIAP, του 7ου Συντάγματος Καταδιωκτικών της Βορειοκορεατικής Αεροπορίας και του 177ου  Συντάγματος Καταδιωκτικών. Σύμφωνα με τους Σοβιετικούς, οι Αμερικανοί έχασαν 11 συνολικά «Thunderjet».

Το 29ο GIAP έχασε τον πιλότο Grempenkin, ενώ οι Κινέζοι δυο αεροσκάφη και έναν πιλότο. Ορισμένα μαχητικά του 177ου Συντάγματος Καταδιωκτικών υπέστησαν ζημίες, και ειδικότερα το σκάφος του V.P. Popov του 523ου GIAP καταστράφηκε ολοσχερώς.

Mε βάση τα στοιχεία των Αμερικανών, τέσσερα συνολικά MiG-15 καταρρίφθηκαν από F-84 των 27th FEG (Fighter Escort Group) και 522 και 523 Fighter Escort Squadrons. H πρώτη κατάρριψη έχει καταγραφεί στις 21 Ιανουαρίου και οι άλλες τρεις στις 23 του ίδιου μήνα.

Η κατάσταση άρχισε να καλυτερεύει για τις αεροπορικές δυνάμεις του ΟΗΕ από τα τέλη Φεβρουαρίου (22 του μηνός), καθώς η Σεούλ ανακαταλήφθηκ, κι έτσι τα αεροδρόμια γύρω από αυτήν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ξανά.

Βέβαια το πρόβλημα για τα F-86A εξακολουθούσε να παραμένει, καθώς ο διάδρομος του Κίμπο έπρεπε να ανακατασκευαστεί, οπότε μία μόνο Μοίρα της 4ης FIW, η 334η, μεταστάθμευσε πάλι στην Κορέα, αλλά αυτή τη φορά στην αεροπορική βάση Ταενγκού (Κ-2), που βρισκόταν στα νότια της χώρας, αρκετά μακριά από τη Σεούλ. Έτσι και πάλι το πρόβλημα της ακτίνας ήταν παρόν.

Οι Κινέζοι, οι Σοβιετικοί αλλά και οι χειριστές των χωρών του ΣτΒ, πέρα από το ότι επιχειρούσαν κοντά στις βάσεις τους και πετούσαν πάνω από φίλια στρατεύματα, καθοδηγούνταν εναντίον των αμερικανικών αεροσκαφών από επίγειους σταθμούς ραντάρ (Ground Control Interceptions), και έτσι μπορούσαν ταχύτερα και αποτελεσματικότερα να προσεγγίσουν τους στόχους τους, εκμεταλλευόμενοι φυσικά και τις καλύτερες επιδόσεις των αεροσκαφών τους.

Από την άλλη πλευρά, οι Αμερικανοί χειριστές χρειαζόταν –έτσι όπως είχε πλέον διαμορφωθεί το θέατρο των επιχειρήσεων– να πετούν διανύοντας αποστάσεις της τάξης των 350 χιλιομέτρων πίσω από τις εχθρικές γραμμές, προκειμένου να συναντήσουν τα εχθρικά αεροσκάφη…

Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι δεν είχαν καθοδήγηση ραντάρ από το έδαφος, τους άφηνε πολύ μικρά χρονικά περιθώρια για παρατεταμένη εμπλοκή με τα κινεζικά μαχητικά.

Εν πάση περιπτώσει, η κατάσταση άλλαξε προς το καλύτερο όταν παραδόθηκε ξανά σε χρήση ο διάδρομος της αεροπορικής βάσης του Σουβόν (Κ-13) που βρισκόταν βορειότερα. Αμέσως μεταστάθμευσε εκεί η 334η Μοίρα, ενώ στο Ταεγκού μεταστάθμευσε, προερχόμενη από την Ιαπωνία, η 336η Μοίρα.

Στις αρχές της άνοιξης του 1951 οι χειριστές των MiG-15, άρχισαν να γίνονται πραγματικά επικίνδυνοι, αλλάζοντας τακτικές. Η επιθετικότητα των MiG-15 είχε αυξηθεί κατακόρυφα με θύματα τόσο τα εμβολοφόρα όσο και τα αεριωθούμενα επιθετικά αεροσκάφη, και ιδίως τα Β-29, ενώ οι σχηματισμοί τους είχαν γίνει μικρότεροι αριθμητικά (δυάδες και τετράδες) και πιο ευέλικτοι. Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Στις 12 Μαρτίου του 1951 δώδεκα MiG-15 επιτέθηκαν σε τέσσερα F-80 της 8ης Πτέρυγας Δίωξης Βομβαρδισμού.

Μετά από μία άγρια εμπλοκή που διήρκεσε περί τα δέκα λεπτά, υπέστησαν ζημιές όλα τα F-80 και ισάριθμα εχθρικά αεροσκάφη, ενώ δύο (MiG-15) συγκρούστηκαν και κατέπεσαν, με αποτέλεσμα το θάνατο των χειριστών τους.

Να σημειώσουμε ότι όλα αυτά συνέβησαν στο πρώτο μισό του Μαρτίου, ενώ μέχρι και τον Ιανουάριο οι χειριστές των MiG-15 απέφευγαν συνήθως κάθε εμπλοκή με αεριωθούμενα αεροσκάφη του αντιπάλου και επιτίθεντο μόνο σε εμβολοφόρα, ιδίως Β-29… Σε ό,τι αφορά τα τελευταία, αυτά ήταν κυριολεκτικά ανυπεράσπιστα απέναντι στα σοβιετικής κατασκευής μαχητικά.

Οι απώλειες σε πληρώματα και αεροσκάφη του τύπου είχαν αυξηθεί ανησυχητικά από την εποχή των πρώτων εμφανίσεων των MiG-15.

Στις 9 Νοεμβρίου του 1950, μία περίπου εβδομάδα μετά από την πρώτη εμφάνιση των MiG-15, πάνω από το θέατρο των επιχειρήσεων, ένα RB-29 προσγειωνόταν αναγκαστικά στο Κίμπο μετά από σοβαρές ζημιές που είχε υποστεί ως αποτέλεσμα της επίθεσης ενός αριθμού κινεζικών μαχητικών.

H προσγείωση ήταν αποτυχημένη και κατέληξε στη συντριβή του αεροσκάφους και τον θάνατο πέντε μελών του πληρώματός του. Την επομένη άλλο ένα Β-29 έπεφτε φλεγόμενο από τα πυρά των κινεζικών μαχητικών κοντά στον ποταμό Yalu, ενώ μέχρι τα τέλη του μήνα άλλα τρία αεροσκάφη του ίδιου τύπου χάθηκαν μαζί με τα πληρώματά τους.

Ο Μάρτιος του 1951, υπήρξε μια αντίστοιχα «θανατηφόρα» περίοδος για τα Β-29, αυτή τη φορά κυρίως λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα αεριωθούμενα αεροσκάφη για την προστασία τους. Στις έξι του μήνα, καταγράφηκε η χειρότερη ημέρα των τετρακινητήριων βομβαρδιστικών στον πόλεμο της Κορέας, καθώς δέκα συνολικά υπέστησαν σοβαρές ζημιές και σχεδόν καταστράφηκαν, δεχόμενα επιθέσεις από MiG-15.

Στις 7 Απριλίου 1951, 48 F-84Ε συνόδευαν B-29 του 307ου Bomber Group σε αποστολή καταστροφής γεφυρών. Εντοπίστηκαν και δέχτηκαν επίθεση από 30 συνολικά MiG-15 του 176 GIAP. Κατά την εμπλοκή καταρρίφθηκε ένα Β-29 και ματαιώθηκε η αποστολή.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 12 Απριλίου, 48 Β-29 με τη συνοδεία F-84 εκτέλεσαν αποστολή εναντίον γεφυρών στο ποτάμι Γιαλουιτζιάν. Για την αναχαίτισή τους απογειώθηκαν 36 MiG-15, τα οποία κατάφεραν να ρίξουν εννέα αμερικανικά βομβαρδιστικά…

Αποτέλεσμα της όλης κατάστασης ήταν η αλλαγή των τακτικών από τους χειριστές των αμερικανικών F-86A από τα τέλη του ίδιου μήνα. Τώρα πλέον τα αμερικάνικα μαχητικά απογειώνονταν συνήθως ανά 12 ή ακόμα και ανά 16 (τρεις ή τέσσερις τετράδες) και να επιστρέψει στην Ιαπωνία και αλληλοκαλύπτονταν όταν οι υπεράριθμοι σχηματισμού των MiG-15 έκαναν την εμφάνισή τους σε διαφορετικά σημεία.

Η νέα αυτή τακτική απέδωσε, καθώς ο αριθμός των καταρριφθέντων MiG-15 άρχισε να αυξάνεται ξανά μέσα στον Απρίλιο. Στις 22 του μήνα αυτού τέσσερα κινέζικα αεριωθούμενα καταρρίφθηκαν από τα F-86A της 4ης FIW και άλλα τέσσερα υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Στην εμπλοκή αυτή συμμετείχε και ο λοχαγός Τζέιμς Τζάμπαρα, επιτυγχάνοντας μία κατάρριψη.

Στις 20 Μαΐου ο Aμερικανός χειριστής –που ήδη είχε τέσσερις νίκες στο ενεργητικό του από τον Β΄ Π.Π– πέτυχε άλλες δύο καταρρίψεις MiG-15 και αναδείχθηκε σε άσο του πολέμου.

Όταν η θητεία του ολοκληρώθηκε, ζήτησε να επιστρέψει στην Κορέα και μέχρι το τέλος του πολέμου πέτυχε 15 καταρρίψεις. Έγινε έτσι ο δεύτερος άσος μετά τον λοχαγό Τζόζεφ ΜακΚόνελ, που με το τέλος των εχθροπραξιών είχε 16 καταρρίψεις στο ενεργητικό του.

Οι επιχειρήσεις του τελευταίου εξαμήνου του 1951

To δεύτερο εξάμηνο του 1951 μπορεί να κύλησε με τα προβλήματα ανεφοδιασμού των αμερικανικών μονάδων σε ανταλλακτικά και αναλώσιμα πρώτης ανάγκης, ήταν όμως σαφώς πιο «εύκολο» από το πρώτο.

Ο τρομερός χειμώνας είχε περάσει, και παραδόξως τα κινεζικά στρατεύματα –που συνέχισαν να έχουν αριθμητική υπεροχή και να έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων– δεν πραγματοποίησαν τη δεύτερη, σαρωτική και τελειωτική επιθετική ενέργεια που όλοι φοβόντουσαν.

Έτσι οι αμερικάνικες αεροπορικές μονάδες εγκαταστάθηκαν και πάλι στο βορρά και τα αεροδρόμια γύρω από τη Σεούλ, που σταδιακά απέκτησαν επαρκή υποδομή για τη «φιλοξενία» αεριωθουμένων αεροσκαφών.

Η αεροπορική δύναμη των Κινέζων βέβαια συνέχισε να αυξάνεται, κι έτσι τον Ιούνιο του 1951 υπολογίστηκε ότι πλέον διέθεταν περισσότερα από 1.050 σοβιετικής κατασκευής αεροσκάφη, 450 περίπου από τα οποία ήταν MiG-15.

Oι Αμερικανοί, που μέχρι τότε απλά αναπλήρωναν τις απώλειες των F-86, εξακολουθούσαν να διαθέτουν μία συνολική δύναμη 90 περίπου αεροσκαφών, τα μισά από τα οποία βρισκόταν μονίμως σε αεροπορικές βάσεις και κέντρα συντήρησης στην Ιαπωνία.

Η απαίτηση για περισσότερα και καλύτερων επιδόσεων αεριωθούμενα αεροσκάφη, έγινε πλέον κάτι παραπάνω από επιτακτική. Έτσι ο στρατηγός Ότο Βέιλαντ, που ανέλαβε τη διοίκηση των αεροπορικών δυνάμεων της Άπω Ανατολής (FEAF) στις 10 Ιουλίου, ζήτησε τέσσερις πτέρυγες αναχαίτισης εφοδιασμένες με τη νέα έκδοση του F-86 που έβγαινε εκείνη την εποχή από τις γραμμές παραγωγής της North American Aviation, το F-86Ε.

H νέα έκδοση του αμερικάνικου μαχητικού ήταν σαφώς καλύτερη από την προγενέστερη, τόσο στον τομέα των επιδόσεων ταχύτητας, βαθμού ανόδου και ύψους πλεύσης, όσο και στον τομέα των βελτιώσεων που ενσωμάτωνε (ενισχυμένο ριναίο σκέλος και επανασχεδιασμένη πτέρυγα).

Οι τέσσερις Πτέρυγες που ζήτησε βέβαια ο στρατηγός δεν του παραχωρήθηκαν ποτέ. Απλά η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη των αεριωθουμένων στην Κορέα ενισχύθηκε περισσότερο με την άφιξη της 136ης Πτέρυγας Δίωξης Βομβαρδισμού (Fighter Bomber-Wing) –η οποία ήταν εφοδιασμένη με F-84 Thunderjet– στις 24 Ιουνίου.

Καμία επομένως ουσιαστική αλλαγή δεν σημειώθηκε στην αμερικάνικη πλευρά στον τομέα της αεροπορικής υπεροχής, τη στιγμή που ο αριθμός των MiG-15 είχε αυξηθεί –βάσει των τελευταίων πληροφοριών– στις 525 μονάδες μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1951.

Έτσι αποφασίστηκε η προσωρινή διακοπή των επιχειρήσεων των Β-29 στην MiG Alley και η αύξηση των εναέριων περιπολιών από κάθε διαθέσιμο αεριωθούμενο αεροσκάφος. Άμεσο αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ήταν η αύξηση των απωλειών και από τις δύο πλευρές μέσα στον Οκτώβριο.

Κατά τη διάρκεια του μήνα αυτού καταρρίφθηκαν 32 συνολικά MiG-15, 10 αμερικάνικα αεριωθούμενα και πέντε Β-29. Εκείνη τη χρονική περίοδο θα κάνουν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους στους κορεατικούς ουρανούς τα MiG-15bis (μία βελτιωμένη έκδοση εφοδιασμένη με κινητήρα VK-1 που υπερτερούσε σε μεγάλο βαθμό σε σύγκριση με τα F-86A) και τα F-86E.

Εβδομήντα πέντε αεροσκάφη της νέας έκδοσης παραδόθηκαν το τελευταίο δεκαήμερο στις Μοίρες της 51ης πτέρυγας μαχητικών αναχαίτισης, που μέχρι τότε είχε ενταγμένα στη δύναμή της F-80C.

H 4η πτέρυγα που εξακολούθησε να πετά με F-86A μέχρι τον Ιούλιο του 1952, επανήλθε στο Κίμπο προκειμένου να βρίσκεται πιο κοντά στις αεροπορικές δυνάμεις του εχθρού, ενώ οι Μοίρες της 51ης χαρακτηρίστηκαν ετοιμοπόλεμες με το νέο τύπο στις αρχές του Δεκεμβρίου.

Κατά τον τελευταίο μήνα του 1951, ο πόλεμος στον αέρα κυριολεκτικά «άναψε».

Είκοσι οκτώ MiG-15 και εφτά F-86 καταρρίφθηκαν, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας περιόδου πολύ πιο σκληρής, με έναν αντίπαλο που πλέον φαινόταν αποφασισμένος να αξιοποιήσει στο έπακρο την αεροπορική του ισχύ…