Γκ.Άιζενκοτ: Ο στρατηγός που έχασε τον γιο του στη Γάζα και απειλεί να «γκρεμίσει» τον Νετανιάχου

Στο επίκεντρο της πολιτικής αναμέτρησης στο Ισραήλ βρίσκεται ο πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων (IDF), Γκάντι Άιζενκοτ. Έχοντας πληρώσει το βαρύτερο δυνατό προσωπικό τίμημα στον πόλεμο της Γάζας, ο απόστρατος στρατηγός προβάλλει πλέον ως ο πιο επικίνδυνος εκλογικός αντίπαλος για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Το προσωπικό δράμα στο μέτωπο της Γάζας

Τον Δεκέμβριο του 2023, η ισραηλινή κοινή γνώμη υπέστη σοκ όταν έγινε γνωστό ότι ο 25χρονος γιος του στρατηγού, Γκαλ Μεΐρ Άιζενκοτ —έφεδρος καταδρομέας της 551ης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών— σκοτώθηκε σε μάχες στην περιοχή της Τζαμπαλίγια στη βόρεια Γάζα, έπειτα από πυροδότηση παγιδευμένου φρεατίου σήραγγας από μαχητές των Ταξιαρχιών αλ-Κασάμ (Χαμάς).

Ο Άιζενκοτ ενημερώθηκε για τον θάνατο του γιου του ενώ βρισκόταν σε επιτόπια επιχειρησιακή επίσκεψη στη Νότια Διοίκηση των IDF. Λίγες ημέρες αργότερα, η οικογένειά του δέχθηκε δεύτερο πλήγμα, όταν σκοτώθηκε στο ίδιο μέτωπο και ο ανιψιός του, Μαόρ Κοέν Άιζενκοτ.

Η τραγωδία αυτή προσέδωσε στον Άιζενκοτ μια ιδιότυπη «ηθική ασυλία» στην ισραηλινή κοινωνία: σε αντίθεση με το πολιτικό περιβάλλον του Νετανιάχου, ο ίδιος βίωσε τις συνέπειες του πολέμου μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Ο αρχιτέκτονας του «Δόγματος Νταχίγια»

Ο Γκάντι Άιζενκοτ δεν είναι ένας τυχαίος αξιωματικός:

Υπηρέτησε ως ο 21ος αρχηγός ΓΕΕΘΑ των IDF (2015–2019), έχοντας περάσει όλη του την καριέρα στην επίλεκτη ταξιαρχία πεζικού Golani.

Θεωρείται ο βασικός εμπνευστής του «Δόγματος Νταχίγια» (Dahiya Doctrine) — της στρατιωτικής στρατηγικής που προβλέπει τη χρήση ασύμμετρης, συντριπτικής ισχύος εναντίον μη κρατικών δρώντων (όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς) και την καταστροφή των υποδομών τους για την επίτευξη μακροχρόνιας αποτροπής.

Η σύγκρουση με τον Νετανιάχου και η κάλπη

Μετά την 7η Οκτωβρίου, ο Άιζενκοτ εντάχθηκε ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και παρατηρητής στο Πολεμικό Υπουργικό Συμβούλιο (μαζί με τον Μπένι Γκαντζ), προκειμένου να στηρίξει την πολεμική προσπάθεια.

Ωστόσο, η ρήξη με τον Νετανιάχου δεν άργησε να έρθει. Ο Άιζενκοτ παραιτήθηκε καταγγέλλοντας ανοιχτά τον πρωθυπουργό ότι παρατείνει τον πόλεμο για λόγους πολιτικής και προσωπικής επιβίωσης, σαμποτάροντας τις διαπραγματεύσεις για την επιστροφή των ομήρων και αρνούμενος να παρουσιάσει σχέδιο για την «επόμενη ημέρα» στη Γάζα.

Συσπειρώνοντας δυνάμεις γύρω από νέες πολιτικές πρωτοβουλίες (όπως το κίνημα Yashar – «Ευθεία/Ειλικρίνεια») και συμμαχίες του κεντρώου-ασφαλίτικου χώρου, ο Άιζενκοτ προβάλλει ως το αντίπαλο δέος του Likud: ένας λακωνικός, στρατιωτικά σκληροπυρηνικός αλλά θεσμικός ηγέτης, τον οποίο ο μηχανισμός του Νετανιάχου αδυνατεί να κατηγορήσει για «έλλειψη πατριωτισμού».