Ι.Τούνη: «Οι άνθρωποι είμαστε, ίσως από τη φύση μας, άπληστοι και αχάριστοι» (φώτο)

Η Ιωάννα Τούνη το πρωί της Πέμπτης (5/3) μέσω κειμένου που δημοσίευσε στο Instagram μοιράστηκε ορισμένες προσωπικές σκέψεις της σχετικά με το κυνήγι της επιτυχίας και της επίτευξης στόχων.

Μάλιστα τόνισε ότι: «Οι άνθρωποι είμαστε, ίσως από τη φύση μας, άπληστοι και αχάριστοι».

Πιο αναλυτικά, η Ιωάννα Τούνη σημείωσε ότι πολλές φορές οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένα όσα στην πραγματικότητα δεν είναι και επικεντρώνονται συνεχώς στον σχεδιασμό νέων στόχων, ξεχνώντας όπως έγραψε, να ζήσουν στο παρόν και να εκτιμήσουν τις απλές στιγμές.

Όπως σημείωσε αρχικά η Ιnfluencer:

«Σήμερα ξύπνησα με πολλές σκέψεις. Οι άνθρωποι είμαστε, ίσως από τη φύση μας, άπληστοι και αχάριστοι. Όχι γιατί είμαστε κακοί, αλλά γιατί συνηθίζουμε. Συνηθίζουμε την υγεία μας και τη θεωρούμε δεδομένη.

Συνηθίζουμε το σπίτι μας, που κάποτε ήταν όνειρο. Συνηθίζουμε τη δουλειά μας, που κάποτε ήταν στόχος. Και μόλις κάτι γίνει “κανονικό”, παύει να μας αρκεί.

Πάντα θα βρούμε έναν λόγο να παραπονιόμαστε για ό,τι δεν έχουμε, αντί να ευγνωμονούμε για ό,τι ήδη κρατάμε στα χέρια μας. Πάντα θέλουμε κάτι περισσότερο. Κάτι άλλο. Κάτι παραπάνω.

Έναν καλύτερο μισθό, ένα μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη επιτυχία. Κι αν γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, νοσταλγούμε. “Τι ωραία χρόνια ήταν αυτά”, λέμε.

Ξεχνάμε όμως πως τότε αγωνιούσαμε για όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Ξεχνάμε πως τα “καλά παλιά χρόνια” ήταν γεμάτα ανησυχίες, όνειρα και ανεκπλήρωτους στόχους. Και το πιο ειρωνικό;

Πολλά από εκείνα που κάποτε ευχόμασταν με όλη μας την ψυχή, σήμερα τα έχουμε κατακτήσει. Έχουμε πετύχει τους τότε στόχους μας. Κι όμως δεν σταματήσαμε. Κάθε μέρα θέτουμε νέους.

Κάθε επιτυχία κρατάει λίγο, μέχρι να τη διαδεχτεί μια νέα επιθυμία. Τίποτα δεν μοιάζει αρκετό. Σαν να κυνηγάμε έναν ορίζοντα που όλο απομακρύνεται. Και στο μεταξύ, η ζωή περνά».

Στη συνέχεια, τόνισε ότι ακόμα και η οικογένεια δημιουργεί παραπάνω ευθύνες και υποχρεώσεις απομακρύνοντας το άτομο από τα αγαπημένα του πρόσωπα:

«Έχουμε ανθρώπους που μας αγαπάνε. Έχουμε παιδιά – το μεγαλύτερο θαύμα αυτού του κόσμου. Κι όμως, ψάχνουμε τρόπους να “ξεκλέψουμε” χρόνο μακριά τους. Να επενδύσουμε λίγο παραπάνω στη δουλειά.

Να χτίσουμε κάτι ακόμη. Να πετύχουμε κάτι ακόμη. Σαν να πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται πάντα στο επόμενο βήμα, ποτέ σε αυτό που ήδη πατάμε. Δεν ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ποτέ ολοκληρωτικά. Όταν είμαστε εδώ, το μυαλό μας είναι αλλού.

Όταν πετυχαίνουμε κάτι, ήδη σκεφτόμαστε το επόμενο. Όταν ζούμε μια όμορφη μέρα, την τραβάμε φωτογραφία για να τη θυμόμαστε αύριο, αντί να τη νιώσουμε σήμερα. Και τα χρόνια περνούν. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούμε πως ο χρόνος δεν περίμενε να τελειώσουμε τα σχέδιά μας».

Κλείνοντας, η Ιωάννα Τούνη επεσήμανε πόσο σημαντικό είναι να ζει κανείς στο τώρα:

«Αντί να ζούμε πραγματικά τη ζωή μας, συχνά ονειρευόμαστε τη ζωή κάποιου άλλου. Συγκρίνουμε, ζηλεύουμε, επιδιώκουμε. Πάντα το “παραπάνω”. Πάντα το “καλύτερο”. Μα ποιος ορίζει τι είναι καλύτερο; Και είναι άραγε κανείς πραγματικά χαρούμενος με όσα έχει;

Ή μήπως η ευτυχία δεν βρίσκεται στην απόκτηση, αλλά στην εκτίμηση; Πότε θα αρχίσουμε να εκτιμούμε τα απλά; Πότε θα μάθουμε να λέμε “αρκετά”; Όχι με την έννοια της παραίτησης, αλλά με την έννοια της πληρότητας.

Γιατί το “αύριο” που ονειρευόμαστε δεν είναι δεδομένο. Δεν μας χρωστάει κανείς μια επόμενη ευκαιρία. Το μόνο που έχουμε σίγουρο είναι το τώρα. Αυτή τη στιγμή».