Κώστας Τσάκωνας: Ο ηθοποιός που έκανε την Ελλάδα να γελά – Οι αξέχαστες ατάκες και η δύσκολη ζωή του

Έντεκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα  4 Νοεμβρίου, από τον θάνατο του Κώστα Τσάκωνα, ενός από τους πιο χαρακτηριστικούς κωμικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος κατάφερε να χαρίσει άφθονο γέλιο μέσα από τις ερμηνείες, τις γκριμάτσες και τις ατάκες του.

Με ένα εντελώς προσωπικό κωμικό ύφος, ιδιαίτερη φωνή και μοναδική εκφραστικότητα, ο Κώστας Τσάκωνας δημιούργησε χαρακτήρες που έμειναν στη μνήμη του κοινού.

Δεν ήταν ο κλασικός πρωταγωνιστής, αλλά ένας αυθεντικός κωμικός που μπορούσε να μετατρέψει ακόμη και μια απλή καθημερινή σκηνή σε αξέχαστη στιγμή.

Πίσω από τον άνθρωπο που έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να γελά, ωστόσο, κρυβόταν μια δύσκολη προσωπική διαδρομή, με φτώχεια, σκληρή εργασία, οικονομικές δυσκολίες και σοβαρές περιπέτειες υγείας.

Από τα μεροκάματα στην υποκριτική

Ο Κώστας Τσάκωνας γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στα Πετράλωνα. Από την ηλικία των 11 ετών εργαζόταν για να βοηθήσει την οικογένειά του, ενώ παράλληλα φοιτούσε σε νυχτερινή σχολή.

Σε συνέντευξή του είχε περιγράψει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στα νεανικά του χρόνια, αλλά και τα πολλά διαφορετικά επαγγέλματα που αναγκάστηκε να κάνει.

«Δουλεύω από 11 χρονών. Από Αργυρούπολη μέχρι Ασπρόπυργο, πήγαινα με το ποδήλατο για το μεροκάματο. Το βράδυ πήγαινα σχολείο. Νυχτερινή σχολή.

Αφού έβγαλα τη σχολή. Δούλεψα σε ένα σωρό εργοστάσια. Έχω δουλέψει τόσο πολύ στη ζωή μου. Έχω κάνει ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, μπογιατζής, πλακάς, τεντάς, μαραγκός. Ό,τι επάγγελμα θες. Και ηθοποιός. Είμαι 100% αυτοδημιούργητος!», είχε αναφέρει.

Η ενασχόλησή του με την υποκριτική ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, όταν ένας συμμαθητής του, ο Κώστας Ζυρίνης, τον έπεισε να συμμετάσχει σε μια ταινία μικρού μήκους.

Το υλικό έφτασε στον σκηνοθέτη Θόδωρο Μαραγκό, ο οποίος ξεχώρισε την παρουσία του και τον έφερε πιο κοντά στον κινηματογράφο.

«Ο Κώστας ο Ζυρίνης, ήταν συμμαθητής μου και με έκανε ηθοποιό. Με το ζόρι, χωρίς να το καταλάβω. Έκανε μία ταινία μικρού μήκους γιατί ήθελε να δώσει εξετάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Του έκανε φωτογραφία, ο Γιώργος Αρβανίτης. Το δεξί χέρι του Γαβρά. Λοιπόν και κάναμε την πρώτη ταινία μικρού μήκους. Την έδωσα στο μοντάζ και με είδε ο Θόδωρος Μαραγκός», είχε αφηγηθεί.

Οι ατάκες που έγραψαν ιστορία

Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε το 1981, με την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού. Ο Τσάκωνας υποδύθηκε έναν μορφωμένο νέο, ο οποίος, παρά τις σπουδές του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανεργία και την αβεβαιότητα για το επαγγελματικό του μέλλον.

Η σκηνή στην οποία υπολογίζει τα χρόνια που πέρασε στα θρανία και στο πανεπιστήμιο, για να καταλήξει στην απορία «Τα άλλα έξι πού πήγανε;», αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου.

Η ερμηνεία του συνδύασε το κωμικό στοιχείο με την κοινωνική σάτιρα, ενώ το ζήτημα της ανεργίας των νέων και της αναζήτησης επαγγελματικής αποκατάστασης έκανε τη σκηνή διαχρονική.

Τη δεκαετία του 1980 ο Κώστας Τσάκωνας εξελίχθηκε σε έναν από τους δημοφιλέστερους πρωταγωνιστές της ελληνικής βιντεοκασέτας.

Οι ταινίες «Κλασική περίπτωση βλάβης» και «Μεγάλη απόφραξη» απέκτησαν φανατικό κοινό, ενώ η συνεργασία του με τον Τάσο Κωστή δημιούργησε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κωμικά δίδυμα της εποχής.

Συχνά ενσάρκωνε τον μάστορα που αναλάμβανε να επιδιορθώσει μια ζημιά, αλλά κατέληγε να προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή. Οι αυτοσχεδιασμοί, οι παρεξηγήσεις και οι απρόβλεπτες αντιδράσεις του αποτελούσαν βασικά συστατικά της κωμωδίας του.

Η ατάκα «Κλασική περίπτωση βλάβης» ξεπέρασε τα όρια της ταινίας και πέρασε στην καθημερινή γλώσσα, χρησιμοποιούμενη μέχρι σήμερα για κάθε κατάσταση που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.

Ο ίδιος, μάλιστα, αντιμετώπιζε με αυτοσαρκασμό την εμφάνισή του, λέγοντας: «Εγώ έχω το χάρισμα ότι γεννήθηκα με τη φάτσα και τη φωνή του Καραγκιόζη».

Πέρα από τις κινηματογραφικές του επιτυχίες, συμμετείχε σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, όπως τα «Εγκλήματα», «Οι μεν και οι δεν», «Της Ελλάδος τα παιδιά» και «Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη». Ξεχωριστή ήταν επίσης η παρουσία του στην ταινία «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη.

Το ατύχημα και οι δύσκολες στιγμές μακριά από τις κάμερες

Η προσωπική του ζωή, ωστόσο, είχε αρκετές δοκιμασίες. Το 2004 τραυματίστηκε σοβαρά, όταν ένα δέντρο έπεσε στο κεφάλι του, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει σημαντικά προβλήματα υγείας και να αλλάξει η καθημερινότητά του.

Τα επόμενα χρόνια ήρθαν και οι οικονομικές δυσκολίες, για τις οποίες μιλούσε ανοιχτά. Παρά την αναγνωρισιμότητα και την αγάπη του κόσμου, είχε παραδεχτεί ότι η επαγγελματική του πορεία δεν του είχε εξασφαλίσει την οικονομική ασφάλεια που θα περίμενε κανείς.

Σε παλαιότερες συνεντεύξεις του είχε αναφέρει ότι, αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω, ίσως να μην επέλεγε ξανά το επάγγελμα του ηθοποιού, καθώς οι απογοητεύσεις που είχε βιώσει ήταν πολλές.

Στην τελευταία περίοδο της ζωής του έδωσε τη δική του μάχη με τον καρκίνο, χωρίς να χάσει το χαρακτηριστικό του χιούμορ.

Είχε αποκαλύψει, μάλιστα, ότι ήθελε στην κηδεία του να ακουστεί το τραγούδι «Πέτρινα Χρόνια», εξηγώντας πως και ο ίδιος είχε περάσει δύσκολες περιόδους στη ζωή του.

Μια ακόμη πλευρά της ζωής του που είχε συγκινήσει ήταν η φροντίδα των δύο αδελφών του. Ο αδελφός του αντιμετώπιζε νοητική αναπηρία και η αδελφή του επιληψία, ενώ μετά τον θάνατο του πατέρα τους, το 2004, ο ίδιος ανέλαβε την προστασία και την οικονομική τους στήριξη.

«Έχω έναν αδελφό με νοητική στέρηση και μία αδελφή με επιληψία. Εγώ τους προστατεύω. Όταν πέθανε ο πατέρας μου το 2004, μου άφησε δύο παιδιά να τα προστατεύω εγώ», είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή του το 2012.

Ο Κώστας Τσάκωνας έφυγε από τη ζωή στις 4 Νοεμβρίου 2015, σε ηλικία 72 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη στον ελληνικό κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Το 2018, ο σκηνοθέτης και στενός συνεργάτης του, Θόδωρος Μαραγκός, ολοκλήρωσε το ντοκιμαντέρ «Όλο γελούσε», αφιερωμένο στη ζωή και την καλλιτεχνική του πορεία.

Έντεκα χρόνια μετά τον θάνατό του, οι ατάκες, οι ρόλοι και το ιδιαίτερο χιούμορ του εξακολουθούν να θυμίζουν έναν άνθρωπο που έκανε την Ελλάδα να γελά, παρά τις δυσκολίες που ο ίδιος αντιμετώπισε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.