Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του pronews.gr στην Google

Η ιστορία γράφτηκε χθες στο Τέξας. Όπως αποτυπώνεται και στα εντυπωσιακά καρέ της επιτυχίας, 22 και πλέον ώρες μετά την εκτόξευσή του, το ανώτερο στάδιο του Starship επέστρεψε στην εξέδρα και «πιάστηκε» με απόλυτη ακρίβεια από τους γιγαντιαίους μηχανικούς βραχίονες του πύργου εκτόξευσης.

Πρόκειται για την πρώτη επιτυχημένη επιστροφή του ίδιου του διαστημοπλοίου στον πύργο εκτόξευσης, ένα τεχνολογικό θαύμα που πιστοποιεί το όραμα του Ίλον Μασκ.

Όμως, πέρα από τους πανηγυρισμούς, τι σημαίνει αυτό για την επόμενη μέρα της διαστημικής εξερεύνησης; Και κυρίως, πώς θα εφαρμοστεί αυτή η τεχνολογία όταν το Starship φτάσει στη Σελήνη ή τον Άρη, όπου δεν υπάρχουν… πύργοι εκτόξευσης;


Το να πιάνεις ένα διαστημόπλοιο στον αέρα αντί να το αφήνεις να πέσει στον ωκεανό ή να προσγειωθεί με δικά του πόδια, λύνει το μεγαλύτερο πρόβλημα της αεροδιαστημικής: το βάρος.

Αφαιρώντας τα βαριά συστήματα προσγείωσης (πόδια) από το σκάφος, η SpaceX μπορεί να φορτώσει περισσότερους δορυφόρους, περισσότερα εφόδια ή περισσότερα καύσιμα.

Επιπλέον, ο πύργος «Mechazilla» επιτρέπει την άμεση επαναχρησιμοποίηση. Το σχέδιο είναι το Starship να πιάνεται, να ακουμπάει στον προωθητή, να φουλάρει καύσιμα και να ξαναπετάει μέσα σε λίγες ώρες ή μέρες, λειτουργώντας ακριβώς όπως τα εμπορικά αεροπλάνα.

Αυτό θα επιτρέψει στη SpaceX να στήσει το τεράστιο δίκτυο AI δορυφόρων Starmind σε χρόνο ρεκόρ και με ελάχιστο κόστος.

Όταν όμως το Starship ταξιδέψει στη Σελήνη για το πρόγραμμα Artemis της NASA, τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά.

Καμία υποδομή: Προφανώς δεν υπάρχει κανένας πύργος 140 μέτρων στη Σελήνη για να το «πιάσει». Είναι αδύνατον να χτιστεί τέτοια υποδομή πριν φτάσουν εκεί βαριά μηχανήματα.

Γι’ αυτό, η σεληνιακή έκδοση (Starship HLS) δεν θα πιάνεται, αλλά θα έχει ειδικά σκέλη (πόδια) προσγείωσης.

Στη Γη, το Starship χρησιμοποιεί την πυκνή ατμόσφαιρα σαν «φρένο» (με το περίβλημά του γεμάτο θερμικές ασπίδες) για να χάσει το 99% της ταχύτητάς του πριν ανάψει τους κινητήρες ανάσχεσης.

Στη Σελήνη δεν υπάρχει ατμόσφαιρα. Το σκάφος θα πρέπει να χρησιμοποιήσει αποκλειστικά τους κινητήρες του για να φρενάρει από την τροχιακή ταχύτητα μέχρι την επιφάνεια.

Το μόνο θετικό; Η βαρύτητα είναι μόλις το 1/6 της γήινης, οπότε απαιτούνται λιγότερα καύσιμα για την μείωση της ταχύτητας.

Ο Άρης παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική πρόκληση, η οποία συνδυάζει τα προβλήματα της Γης και της Σελήνης όπως η αραιή ατμόσφαιρα.

Ο Άρης έχει ατμόσφαιρα (περίπου 1% της γήινης). Είναι αρκετή για να δημιουργήσει τεράστια θερμότητα κατά την είσοδο (άρα το Starship χρειάζεται την ίδια θερμική ασπίδα που είδαμε χθες), αλλά δεν είναι αρκετά πυκνή για να φρενάρει πλήρως το σκάφος.

Όπως και στη Σελήνη, οι πρώτες πτήσεις προς τον Άρη (που ο Μασκ σχεδιάζει να είναι μη επανδρωμένες) θα πρέπει να προσγειωθούν αυτόνομα, χρησιμοποιώντας ειδικά σκέλη προσγείωσης.

Το μακροπρόθεσμο όραμα του Μασκ είναι, αφού δημιουργηθεί η πρώτη αποικία στον Άρη, να κατασκευαστούν τοπικοί πύργοι εκτόξευσης (αντίστοιχοι του Τέξας) με υλικά από τον Κόκκινο Πλανήτη, ώστε να ξεκινήσει και εκεί το σύστημα «σύλληψης» για τακτικά δρομολόγια Γης-Άρη. Μέχρι τότε όμως, το Starship θα βασίζεται στις δικές του, αυτόνομες δυνάμεις.

Δείτε μας ζωντανά στο YouTube, Twitch, X, Telegram