Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του pronews.gr στην Google

Στις 20 Νοεμβρίου 1783, στον κήπο του ανακτόρου Λα Μιέτ, στα δυτικά του Παρισιού, το αερόστατο των αδελφών Μονγκολφιέ σκίστηκε προτού προλάβει να σηκωθεί.

Οι δυνατές ριπές του ανέμου το χτύπησαν την ώρα που φούσκωνε και η δοκιμή σταμάτησε.

Εθελόντριες έραψαν τα σκισίματα και, το επόμενο απόγευμα, δύο άνδρες ανέβηκαν στην εξέδρα του.

Αυτή τη φορά, όταν το αερόστατο σηκώθηκε, κανένα σχοινί δεν το κρατούσε πια δεμένο στο έδαφος.

Ήταν 21 Νοεμβρίου 1783. Ο Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ και ο μαρκήσιος Φρανσουά Λοράν Nτ’ Αρλάντ έμειναν στον αέρα περίπου 25 λεπτά.

Πέρασαν πάνω από τον Σηκουάνα, διένυσαν περισσότερα από επτά χιλιόμετρα και προσγειώθηκαν σε ένα χωράφι.

Στο μεταξύ, είχαν χρειαστεί να τροφοδοτήσουν τη φωτιά που τους κρατούσε ψηλά και να σβήσουν τις μικρές εστίες που άναβαν οι σπίθες στο ίδιο τους το αερόστατο.

Από το εργαστήριο στην πλατεία

Οι αδελφοί Ζοζέφ και Ετιέν Μονγκολφιέ προέρχονταν από οικογένεια χαρτοποιών στην περιοχή της Αρντές, στη νότια Γαλλία.

Ο Ζοζέφ άρχισε να δοκιμάζει μικρά αερόστατα στα τέλη του 1782 και σύντομα μπήκε στο εγχείρημα και ο Ετιέν.

Η ιδέα στηριζόταν σε ένα φαινόμενο που μπορούσαν να παρατηρήσουν στο εργαστήριό τους.

Όταν ο αέρας μέσα στο περίβλημα θερμαινόταν, γινόταν λιγότερο πυκνός από τον ψυχρότερο αέρα γύρω του. Εφόσον η άνωση ξεπερνούσε το βάρος της κατασκευής, το αερόστατο σηκωνόταν.

Στις 4 Ιουνίου 1783, οι δύο αδελφοί έκαναν δημόσια επίδειξη στην πλατεία της Ανονέ.

Το αερόστατο υψώθηκε μπροστά στους συγκεντρωμένους χωρίς επιβάτες. Για να μετατραπεί όμως η επίδειξη σε μέσο μεταφοράς, έμενε να απαντηθεί ένα πρακτικό ερώτημα.

Θα μπορούσε μια μεγαλύτερη κατασκευή να σηκώσει ανθρώπους μαζί με τα καύσιμα που θα χρειάζονταν για να διατηρήσουν τον αέρα ζεστό όσο βρίσκονταν ψηλά;

Μέσα στο ίδιο καλοκαίρι εμφανίστηκε και μια δεύτερη λύση.

Στις 27 Αυγούστου, ο Γάλλος φυσικός Ζακ Σαρλ παρουσίασε στο Παρίσι ένα μικρό αερόστατο γεμάτο με υδρογόνο.

Το αέριο ήταν ελαφρύτερο από τον ατμοσφαιρικό αέρα και έδινε άνωση χωρίς συνεχή θέρμανση.

Μέσα σε λίγους μήνες, δύο διαφορετικές προσεγγίσεις δοκιμάζονταν δημόσια στη Γαλλία, καθεμία με τη δική της απάντηση στο πώς μπορούσε να σηκωθεί ένα φορτίο από το έδαφος.

Οι πρώτοι επιβάτες των Βερσαλλιών

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1783, μπροστά στον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ και τη βασιλική οικογένεια, οι Μονγκολφιέ έστειλαν στον αέρα ένα πρόβατο, μια πάπια και έναν κόκορα μέσα σε ψάθινο κλουβί. Και τα τρία ζώα επέζησαν.

Η πτήση στις Βερσαλλίες έδωσε στην ομάδα την ευκαιρία να δει πώς συμπεριφερόταν το αερόστατο όταν μετέφερε ζωντανό φορτίο και τι συνέβαινε στους επιβάτες κατά την προσγείωση.

Τον Οκτώβριο ακολούθησαν δοκιμές με ανθρώπους, με το αερόστατο δεμένο στο έδαφος.

Ανάμεσα σε όσους ανέβηκαν ήταν ο Πιλάτρ ντε Ροζιέ, που ασχολούνταν με τα επιστημονικά πειράματα και απέκτησε έτσι πρακτική εμπειρία στον χειρισμό του.

Στην ελεύθερη πτήση θα τον συνόδευε ο Nτ’ Αρλάντ, αξιωματικός του γαλλικού στρατού.

Από τη στιγμή της απογείωσης, οι δυο τους θα αναλάμβαναν τη φωτιά, την άνοδο και την κάθοδο. Την οριζόντια πορεία θα την καθόριζε κυρίως ο άνεμος.

Φωτιά πάνω από τις στέγες

Λίγο πριν από τις δύο το μεσημέρι της 21ης Νοεμβρίου, το επισκευασμένο αερόστατο απογειώθηκε από το Λα Μιέτ.

Οι δύο άνδρες στέκονταν σε διαφορετικά σημεία της στενής εξέδρας, γύρω από το άνοιγμα του αερόστατου.

Από εκεί πρόσθεταν καύσιμο στην εστία. Όσο η φωτιά δυνάμωνε, ο αέρας στο εσωτερικό ζεσταινόταν και το αερόστατο κέρδιζε ύψος.

Όταν η θερμοκρασία έπεφτε, η άνωση μειωνόταν και η κατασκευή άρχιζε να κατεβαίνει.

Καθώς τα ρεύματα αέρα το μετέφεραν προς την πόλη, το αερόστατο πέρασε πάνω από τον Σηκουάνα και κινήθηκε προς τα νοτιοανατολικά.

Στην αφήγησή του, ο Nτ’ Αρλάντ περιέγραψε πόσο δύσκολη ήταν η συνεννόηση στη διάρκεια της πτήσης.

Από τις θέσεις τους, οι δύο άνδρες δεν έβλεπαν ο ένας τον άλλον και φώναζαν για να ακουστούν. Ο μαρκήσιος άκουγε επίσης την κατασκευή να τρίζει και ανησυχούσε για την αντοχή της. Εν τω μεταξύ, οι σπίθες από την εστία άναβαν μικρές φωτιές στο περίβλημα.

Οι δύο επιβάτες έπρεπε να σβήνουν τις εστίες και ταυτόχρονα να κρατούν αναμμένη τη φωτιά που τους έδινε ύψος. Όσο βρίσκονταν πάνω από τα κτίρια, μια πρόωρη κάθοδος μπορούσε να τους φέρει πάνω σε στέγη.

Το αερόστατο συνέχισε πέρα από τα τότε όρια του Παρισιού και κατέβηκε στην περιοχή Μπιτ-ο-Κάι, κοντά σε ανεμόμυλους.

Στην προσγείωση το περίβλημα σκίστηκε και έπεσε πάνω στον Πιλάτρ ντε Ροζιέ.

Οι δύο άνδρες βγήκαν σώοι. Ολόκληρη η διαδρομή είχε διαρκέσει περίπου όσο ένας σύντομος περίπατος.

Η επόμενη πτήση ήρθε σε δέκα ημέρες

Την 1η Δεκεμβρίου 1783, ο Ζακ Σαρλ και ο Νικολά-Λουί Ρομπέρ απογειώθηκαν από τους κήπους του Κεραμεικού με αερόστατο υδρογόνου.

Δέκα ημέρες μετά την πτήση του Πιλάτρ ντε Ροζιέ και του Nτ’ Αρλάντ, άνθρωποι είχαν πετάξει ελεύθερα με δύο διαφορετικά είδη αερόστατου.

Οι απογειώσεις συγκέντρωναν πλήθη στο Παρίσι και σύντομα η είδηση διαδόθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπου άρχισαν να οργανώνονται ανάλογες επιδείξεις.

Οι πρώτες πτήσεις έδειξαν και τα όρια του νέου μέσου. Ο χειριστής μπορούσε να επιδιώξει μεγαλύτερο ή μικρότερο ύψος, όμως για να φτάσει σε συγκεκριμένο προορισμό χρειαζόταν ευνοϊκά ρεύματα.

Η επιλογή του σημείου προσγείωσης εξαρτιόταν από το πού θα τον πήγαινε ο άνεμος, τι έδαφος θα έβρισκε εκεί και πόσο γρήγορα μπορούσε να κατεβάσει το αερόστατο.

Οι αποφάσεις αυτές έπρεπε να λαμβάνονται στον αέρα, με ελάχιστη εμπειρία από προηγούμενες πτήσεις.

Η διαδρομή της 21ης Νοεμβρίου ξεκίνησε σε έναν βασιλικό κήπο και τελείωσε σ’ ένα χωράφι.

Στο ενδιάμεσο, δύο άνθρωποι πέρασαν από τη μια πλευρά του Σηκουάνα στην άλλη χωρίς γέφυρα και χωρίς να αγγίξουν το νερό.

Το Παρίσι από κάτω συνέχιζε τη μέρα του, ενώ πάνω από τις στέγες του οι πρώτοι αεροναύτες μάθαιναν, στην πράξη, πόση φωτιά χρειάζεται για να μείνουν στον ουρανό.

Δείτε μας ζωντανά στο YouTube, Twitch, X, Telegram