Ντέιβιντ Κόπερφιλντ: Το κόλπο που αναγκάστηκε να αποκαλύψει στο δικαστήριο!

Για δεκαετίες έχτισε μια καριέρα πάνω σε ένα βασικό αξίωμα της μαγείας: ο θεατής δεν πρέπει ποτέ να μάθει πώς έγινε το κόλπο.

Ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ εξαφάνισε ανθρώπους, πέρασε μέσα από το Σινικό Τείχος, «πέταξε» μπροστά σε κοινό και το 1983 έκανε εκατομμύρια τηλεθεατές να παρακολουθούν το Άγαλμα της Ελευθερίας να εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια τους.

Όμως το 2018 δεν βρισκόταν πάνω σε σκηνή.

Βρισκόταν σε δικαστήριο του Λας Βέγκας.

Και αυτή τη φορά δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει καπνό, καθρέφτες ή αντιπερισπασμό. Μια αγωγή για σοβαρό τραυματισμό θεατή είχε ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί δημόσια μέρος του μηχανισμού πίσω από ένα από τα γνωστότερα νούμερά του: το «Lucky #13».

Το κόλπο που έκανε 13 ανθρώπους να εξαφανίζονται

Η ιδέα φαινόταν εξαιρετικά απλή.

Ο Κόπερφιλντ επέλεγε 13 ανθρώπους από το κοινό και τους ανέβαζε στη σκηνή. Οι εθελοντές τοποθετούνταν σε μια ειδική κατασκευή, η οποία καλυπτόταν ώστε να μην είναι ορατοί.

Λίγο αργότερα το κάλυμμα απομακρυνόταν.

Οι 13 άνθρωποι είχαν εξαφανιστεί.

Το εντυπωσιακότερο όμως ερχόταν αμέσως μετά.

Ο Κόπερφιλντ ζητούσε από τους υπόλοιπους θεατές να κοιτάξουν προς το πίσω μέρος της αίθουσας.

Και εκεί βρίσκονταν ξαφνικά οι ίδιοι 13 άνθρωποι.

Για το κοινό, έμοιαζε σαν να είχαν μεταφερθεί μέσα σε ελάχιστο χρόνο από τη σκηνή στην άλλη άκρη του θεάτρου.

Το νούμερο είχε παρουσιαστεί χιλιάδες φορές και δεκάδες χιλιάδες θεατές είχαν συμμετάσχει σε αυτό.

Ένας θεατής όμως τραυματίστηκε

Στις 12 Νοεμβρίου 2013, ανάμεσα στους ανθρώπους που επιλέχθηκαν για το «Lucky #13» στο MGM Grand του Λας Βέγκας ήταν ο Βρετανός Gavin Cox.

Ο Cox, πρώην σεφ που είχε εργαστεί για τη βρετανική βασιλική οικογένεια, συμμετείχε κανονικά στο νούμερο.

Μόνο που αυτή τη φορά κάτι πήγε στραβά.

Κατά τη μετακίνηση των συμμετεχόντων πίσω από τη σκηνή, ο Cox έπεσε και τραυματίστηκε. Αργότερα υποστήριξε ότι το περιστατικό τού προκάλεσε σοβαρά και μακροχρόνια προβλήματα υγείας και κατέθεσε αγωγή εναντίον του Κόπερφιλντ και άλλων εμπλεκομένων.

Και κάπως έτσι ένα από τα πιο καλά φυλαγμένα μυστικά της παράστασης βρέθηκε στο επίκεντρο μιας δικαστικής αίθουσας.

Το μυστικό άρχισε να αποκαλύπτεται

Οι δικηγόροι του Κόπερφιλντ προσπάθησαν να εμποδίσουν τη δημόσια αποκάλυψη λεπτομερειών του αριθμού.

Το επιχείρημά τους ήταν προφανές: το μυστικό ενός illusion αποτελεί μέρος της εμπορικής αξίας του.

Όμως κατά τη διάρκεια της δίκης, ο εκτελεστικός παραγωγός του σόου Chris Kenner χρειάστηκε να εξηγήσει στους ενόρκους τι συνέβαινε πραγματικά με τους 13 ανθρώπους όταν «εξαφανίζονταν».

Και η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο… σωματική από όσο ίσως φανταζόταν το κοινό.

Οι 13 δεν τηλεμεταφέρονταν – έτρεχαν

Μόλις οι συμμετέχοντες έβγαιναν από το οπτικό πεδίο των θεατών, βοηθοί της παραγωγής τούς οδηγούσαν γρήγορα μέσα από μια προκαθορισμένη διαδρομή.

Περνούσαν πίσω από κουρτίνες και μέσα από διαδρόμους του συγκροτήματος.

Έβγαιναν ακόμη και εκτός του κτιρίου, κινούνταν μέσα από διαφορετικούς χώρους του MGM Grand και στη συνέχεια επέστρεφαν στο εσωτερικό.

Σε ένα σημείο η διαδρομή περνούσε ακόμη και από κουζίνα του ξενοδοχείου.

Ολόκληρη αυτή η επιχείρηση έπρεπε να γίνει αστραπιαία, ενώ μέσα στην αίθουσα ο Κόπερφιλντ κρατούσε την προσοχή των θεατών στραμμένη στη σκηνή.

Μέσα σε περίπου 60 έως 90 δευτερόλεπτα, οι συμμετέχοντες έπρεπε να έχουν φτάσει στο πίσω μέρος του θεάτρου.

Και τότε ερχόταν η αποκάλυψη.

Το κοινό γύριζε προς τα πίσω και τους έβλεπε εκεί.

Το «θαύμα» είχε ολοκληρωθεί.

Εκεί ακριβώς συνέβη το ατύχημα

Ο Gavin Cox υποστήριξε ότι δεν γνώριζε εκ των προτέρων τι θα χρειαζόταν να κάνει.

Σύμφωνα με όσα ακούστηκαν στη δίκη, οι συμμετέχοντες καθοδηγούνταν γρήγορα μέσα από διαφορετικές επιφάνειες και χώρους, όπως διάδρομοι, τσιμέντο, χαλί, πεζοδρόμιο και πλακάκια.

Ο Cox έπεσε κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής.

Η πλευρά του υποστήριξε ότι υπήρχε σκόνη ή υπολείμματα στην περιοχή όπου συνέβη η πτώση και ότι η διαδικασία δεν ήταν αρκετά ασφαλής. Η πλευρά του Κόπερφιλντ υποστήριξε ότι η διαδρομή ήταν ασφαλής και ότι το συγκεκριμένο illusion είχε πραγματοποιηθεί πάρα πολλές φορές χωρίς αντίστοιχο περιστατικό.

Η απόφαση είχε μια παράξενη ανατροπή

Η υπόθεση κατέληξε σε μια μάλλον ασυνήθιστη ετυμηγορία.

Οι ένορκοι έκριναν ότι υπήρξε αμέλεια από την πλευρά του Κόπερφιλντ, του ξενοδοχείου και της εταιρείας του, αλλά ταυτόχρονα αποφάνθηκαν ότι αυτή δεν ήταν η άμεση αιτία του ατυχήματος.

Ως αποτέλεσμα, ο Κόπερφιλντ και οι υπόλοιποι εναγόμενοι δεν υποχρεώθηκαν να καταβάλουν αποζημίωση στον Cox.

Για τον διάσημο illusionist, όμως, υπήρχε ήδη μια απώλεια που δεν μπορούσε να αντιστραφεί.

Ένα κομμάτι του μυστικού είχε βγει στο φως.

Αποκαλύφθηκε τελικά ολόκληρο το κόλπο;

Όχι ακριβώς.

Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον σημείο που συχνά χάνεται όταν αναπαράγεται η ιστορία.

Η δικαστική διαδικασία αποκάλυψε πώς οι συμμετέχοντες μετακινούνταν από τη σκηνή και πώς κατάφερναν να εμφανιστούν στο πίσω μέρος του θεάτρου.

Δεν εξηγήθηκαν όμως δημόσια όλες οι τεχνικές λεπτομέρειες που έκαναν τους ανθρώπους να εξαφανίζονται από την ίδια την κατασκευή πάνω στη σκηνή.

Ο Richard Kaufman, εκδότης του περιοδικού Genii, είχε επισημάνει τότε ότι η αποκάλυψη των μυστικών διαδρόμων αποτελούσε μόνο ένα μέρος της συνολικής ψευδαίσθησης.

Με άλλα λόγια, ακόμη και μετά το δικαστήριο, λίγη από τη μαγεία παρέμεινε άθικτη.

Ο άνθρωπος που «εξαφάνισε» το Άγαλμα της Ελευθερίας

Η ιστορία είχε ιδιαίτερο βάρος επειδή δεν αφορούσε έναν οποιονδήποτε ταχυδακτυλουργό.

Ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ είχε μετατρέψει τις ψευδαισθήσεις σε τηλεοπτικά υπερθεάματα.

Το 1983 πραγματοποίησε ίσως το διασημότερο νούμερο της καριέρας του: έκανε το Άγαλμα της Ελευθερίας να φαίνεται ότι εξαφανίζεται μπροστά σε ζωντανό κοινό και τηλεοπτικές κάμερες.

Αργότερα παρουσίασε ακόμη μεγαλύτερες παραγωγές, ανάμεσά τους και το περίφημο πέρασμά του μέσα από το Σινικό Τείχος.

Για έναν άνθρωπο που είχε περάσει δεκαετίες πείθοντας εκατομμύρια θεατές ότι μπορούσε να κάνει το αδύνατο, τελικά χρειάστηκε κάτι πολύ πιο πεζό για να τραβήξει την κουρτίνα πίσω από ένα από τα μυστικά του: μια πτώση, μια αγωγή και μια δικαστική αίθουσα όπου το «ποτέ μην αποκαλύπτεις το κόλπο» δεν μπορούσε πλέον να εφαρμοστεί.