Το «προφητικό» ποίημα της 17χρονης που άφησε την τελευταία της πνοή στην Πατρών – Πύργου

Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση του δασκάλου της Ελένης Βεσκούκη που έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο σε τροχαίο στην Πατρών-Πύργου.

Ο δάσκαλός της Βασίλης Παπαδημητρόπουλος συντετριμμένος από τον άδικο χαμό της 17χρονης ανέβασε ένα ποίημα που είχε γράψει η ίδια το οποίο όπως φαίνεται περιέχει προφητικούς στίχους για την τραγωδία που συνέβη.

Η 17χρονη ήταν από τις μαθήτριες που απολάμβανε το μάθημα της Λογοτεχνίας και το συγκεκριμένο ποίημα το είχε γράψει στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος «Δημιουργική Γραφή, στο Γυμνάσιο Κάτω Αχαΐας 2019»

«[‘‘Άδεια η πόλη – συντρίμμια παντού -” ]

Εκεί στο στενό δρομάκι…

Βρισκόταν το σπίτι μας. Πολύ όμορφο σπίτι.

Με έναν μεγάλο κήπο. Γεμάτος λουλούδια.

Η μαμά τα αγαπούσε πολύ.

Εκεί μαζί με τον μπαμπά χαιρετούσαμε τον ήλιο

κάθε πρωί!

Μια μέρα μου αρνήθηκε.

Με πήρε απ’ το χέρι και με πήγε στο κελάρι.

Ήταν σκοτεινά – είχα τρομάξει πολύ –

Απ’ έξω ουρλιαχτά, τίποτα άλλο.

Τρεις μέρες μείναμε εκεί

χωρίς ήλιο στα μάτια.

Όταν βγήκαμε, όλα ήταν διαφορετικά.

Ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά

και μου είπε ότι όλα θα πάνε καλά.

Μια σφαίρα χαλάρωσε τα χέρια του

Ένας γδούπος, ένα σώμα νεκρό

– του μπαμπά!

Η μαμά τον έσυρε στην άκρη.

Πονούσε, πονούσε πολύ. σε λίγο ξεψύχησε.

Η μαμά πονούσε, πονούσε κι αυτή.

Με πήρε από το χέρι και τοίχο τοίχο φτάσαμε σε ένα σπίτι.

Μείναμε εκεί για μέρες πολλές.

Κάποια μέρα η μαμά βγήκε.

Δε γύρισε όμως.

Οι άλλοι δε με άφηναν να βγω να την ψάξω.

Ήταν νύχτα. Όλοι κοιμόντουσαν.

Βγήκα.

Είμαι πεσμένη στη μέση του δρόμου.

Αιμορραγώ, φοβάμαι, τα μάτια μου κλείνουν.

Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα ζήσω.

Ένα ξέρω μόνο.

Ότι θα έδινα τα πάντα για μια μέρα ακόμα στον κήπο του σπιτιού μου,

μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά.

Ε, μπαμπά; δεν ήταν ωραία!».