Τα ελληνικά ονόματα που έχουν εντελώς διαφορετικό χαϊδευτικό από αυτό που θα περίμενες

Στην Ελλάδα τα ονόματα σπάνια μένουν όπως γράφονται στην ταυτότητα.

Σχεδόν κάθε όνομα έχει ένα ή περισσότερα χαϊδευτικά. Κάποια είναι λογικά και προβλέψιμα (Γιώργος από τον Γεώργιο, Μαρία από τη Μαρία).

Κάποια άλλα, όμως, φαίνεται να μην έχουν καμία σχέση με το αρχικό όνομα. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μαγεία (και η σύγχυση) της ελληνικής ονοματολογίας.Ας δούμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Απόστολος → Τόλης

Ίσως το πιο κλασικό παράδειγμα. Πώς βγαίνει το «Τόλης» από τον Απόστολο; Από τη συντόμευση της κατάληξης (-στολος → -τόλης) και τη λαϊκή χρήση.

Σήμερα πολλοί Τόληδες συστηνόμαστε χωρίς να ξέρει κανείς ότι στην πραγματικότητα λέγονται Απόστολοι.

Αθανάσιος → Σάκης (ή Νάσος)

Ο Αθανάσιος δίνει Θανάση, Νάσο, αλλά και Σάκη. Το «Σάκης» ακούγεται τόσο αυτόνομο που πολλοί νομίζουν πως είναι κανονικό βαφτιστικό όνομα.

Γεράσιμος → Μάκης

Ο Γεράσιμος γίνεται Μάκης σχεδόν μαγικά. Η σύνδεση περνάει από το «Γεράσιμος → Γεράκης → Μάκης». Σήμερα το Μάκης ακούγεται περισσότερο σαν ανεξάρτητο όνομα παρά ως χαϊδευτικό.

Βασίλειος → Λάκης

Ο Βασίλης είναι το αναμενόμενο. Ο Λάκης, όμως, εμφανίζεται συχνά σε παλαιότερες γενιές και σε ορισμένες περιοχές, προκαλώντας σύγχυση σε όσους δεν γνωρίζουν την προέλευση.

Χαράλαμπος → Μπάμπης

Ο Χαράλαμπος δίνει Λάμπη, Χάρη, αλλά και Μπάμπη. Το «Μπάμπης» είναι τόσο διαδεδομένο που πολλοί το θεωρούν κανονικό όνομα και όχι υποκοριστικό.

Παναγιώτης → Τάκης

Ο Παναγιώτης γίνεται Πάνος, Πανίκος, αλλά και Τάκης. Το Τάκης χρησιμοποιείται επίσης για τον Κωνσταντίνο (από το Κωστάκης), δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση.

Δημήτριος → Μίμης

Εκτός από Δημήτρη και Μήτσο, υπάρχει και ο Μίμης. Ένα χαϊδευτικό που ακούγεται σχεδόν παιχνιδιάρικο και καθόλου «δημητριακό».

Παρασκευή → Βούλα ή Βιβή

Στα γυναικεία, η Παρασκευή δίνει Βούλα και Βιβή – δύο ονόματα που δύσκολα θα συνέδεες με την ημέρα της εβδομάδας αν δεν το ήξερες.

Αυτά τα «περίεργα» χαϊδευτικά δεν είναι τυχαία. Προέρχονται από αιώνες προφορικής παράδοσης, τοπικές προφορές, συντομεύσεις και την ελληνική τάση να κάνουμε τα ονόματα πιο οικεία, πιο ζεστά και πιο εύκολα στην καθημερινή χρήση.

Γι’ αυτό στην Ελλάδα ποτέ δεν αρκεί να ξέρεις μόνο το επίσημο όνομα κάποιου. Πρέπει να μάθεις και πώς τον φωνάζουν οι δικοί του.