Το multitasking είναι μύθος: Το μυστικό για καλύτερη συγκέντρωση

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, το multitasking θεωρείται συχνά προσόν. Απαντάμε σε emails ενώ συμμετέχουμε σε συσκέψεις, διαβάζουμε μηνύματα την ώρα που μιλάμε στο τηλέφωνο και πιστεύουμε ότι με αυτόν τον τρόπο εξοικονομούμε χρόνο.

Ωστόσο, ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσκολεύεται να διαχειριστεί ταυτόχρονα δύο απαιτητικές νοητικές εργασίες.

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως παράλληλη εκτέλεση είναι, στην πραγματικότητα, η ταχεία εναλλαγή της προσοχής από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, μια διαδικασία γνωστή ως task-switching.

Το κόστος της συνεχούς εναλλαγής

Κάθε φορά που αλλάζουμε εργασία, ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις. Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως «κόστος εναλλαγής», επιβαρύνει τη συγκέντρωση και μπορεί να οδηγήσει σε πνευματική κόπωση.

Παράλληλα, η συνεχής μετατόπιση της προσοχής αυξάνει την πιθανότητα λαθών και δυσκολεύει την ολοκλήρωση σύνθετων εργασιών. Έτσι, ενώ αισθανόμαστε ότι είμαστε διαρκώς απασχολημένοι, μπορεί τελικά να χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουμε όσα έχουμε αναλάβει.

Η παγίδα της ντοπαμίνης

Ένας από τους λόγους που επιμένουμε στο multitasking σχετίζεται με το σύστημα επιβράβευσης του εγκεφάλου. Η απάντηση σε ένα μήνυμα, η αποστολή ενός email ή ο έλεγχος μιας ειδοποίησης προσφέρουν μια στιγμιαία αίσθηση ικανοποίησης.

Η προσδοκία αυτής της ανταμοιβής μπορεί να μας οδηγήσει στην αναζήτηση διαρκών ερεθισμάτων, ακόμη κι όταν αυτά διακόπτουν την ουσιαστική εργασία μας. Το αποτέλεσμα είναι να παραμένουμε απασχολημένοι, χωρίς απαραίτητα να είμαστε πραγματικά παραγωγικοί.

Γιατί το single-tasking μπορεί να βοηθήσει

Η εστίαση σε μία εργασία κάθε φορά αποτελεί μια πρακτική εναλλακτική. Η μέθοδος του single-taskingενθαρρύνει την αφοσίωση σε ένα συγκεκριμένο καθήκον για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα, περιορίζοντας τις περιττές διακοπές.

Η απενεργοποίηση ειδοποιήσεων, ο περιορισμός των ανοιχτών καρτελών στον υπολογιστή και ο προγραμματισμός συγκεκριμένων διαλειμμάτων μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση της συγκέντρωσης.

Σε μια εποχή όπου οι περισπασμοί είναι συνεχείς, η πραγματική παραγωγικότητα δεν μετριέται από το πόσα πράγματα προσπαθούμε να κάνουμε ταυτόχρονα, αλλά από το πόσο αποτελεσματικά ολοκληρώνουμε όσα έχουν πραγματική σημασία.