Τα «θηρία» της Ρωσίας που δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα – Γιατί τα Canadair παραμένουν η βασική επιλογή στην πυρόσβεση

Κάθε καλοκαίρι, όταν οι μεγάλες πυρκαγιές δοκιμάζουν τις αντοχές της χώρας, επανέρχεται η συζήτηση για το αν η Ελλάδα θα μπορούσε να ενισχύσει τον εναέριο στόλο πυρόσβεσης με μεγαλύτερα αεροσκάφη, όπως τα ρωσικά Ilyushin Il-76 και Beriev Be-200.

Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη έχουν χαρακτηριστεί «θηρία» λόγω της μεγάλης ποσότητας νερού που μπορούν να μεταφέρουν, γεγονός που δημιουργεί την εντύπωση ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πιο ισχυρή λύση απέναντι στις μεγάλες πυρκαγιές.

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη, καθώς η αποτελεσματικότητα ενός πυροσβεστικού αεροσκάφους δεν κρίνεται μόνο από το πόσο νερό μεταφέρει, αλλά και από το πόσο γρήγορα και συχνά μπορεί να επιχειρεί.

Το Ilyushin Il-76, ένα από τα μεγαλύτερα πυροσβεστικά αεροσκάφη στον κόσμο, μπορεί να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες νερού.

Όμως δεν είναι αμφίβιο, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί να γεμίσει τις δεξαμενές του απευθείας από τη θάλασσα ή από λίμνες. Μετά από κάθε ρίψη πρέπει να επιστρέψει σε αεροδρόμιο για ανεφοδιασμό, διαδικασία που αυξάνει τον χρόνο μεταξύ των επιχειρήσεων.

Στην Ελλάδα, όπου πολλές πυρκαγιές εκδηλώνονται σε περιοχές κοντά στη θάλασσα, η δυνατότητα των Canadair να πραγματοποιούν γρήγορες υδροληψίες και να επιστρέφουν άμεσα στο μέτωπο αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα.

Το Beriev Be-200 αποτελεί διαφορετική περίπτωση, καθώς είναι αμφίβιο και μπορεί να επιχειρεί με παρόμοιο τρόπο με τα Canadair. Η Ελλάδα είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν τέτοια αεροσκάφη μέσω μίσθωσης, κυρίως σε περιόδους με αυξημένο κίνδυνο πυρκαγιών.

Το ρωσικό αεροσκάφος μπορεί να μεταφέρει περίπου 12 τόνους νερού, ποσότητα μεγαλύτερη από αρκετά μοντέλα Canadair.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέγεθος και βάρος του δημιουργούν περιορισμούς. Χρειάζεται μεγαλύτερες και πιο ήρεμες υδάτινες επιφάνειες για ασφαλείς υδροληψίες και δεν έχει πάντα την ίδια ευελιξία σε ορεινές περιοχές, στενούς κόλπους και δύσβατα σημεία όπου συχνά επιχειρούν τα ελληνικά πληρώματα.

Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας είναι η τεχνική υποστήριξη. Η διαθεσιμότητα ανταλλακτικών, η συντήρηση και η υποστήριξη ενός νέου τύπου αεροσκάφους απαιτούν μεγάλη επένδυση και διαφορετική υποδομή. Η Ελλάδα διαθέτει εδώ και δεκαετίες εμπειρία, εκπαιδευμένα πληρώματα και οργανωμένο σύστημα υποστήριξης γύρω από τα Canadair.

Παράλληλα, οι διεθνείς εξελίξεις έχουν δυσκολέψει τη συνεργασία με τη ρωσική αεροπορική βιομηχανία, καθώς οι κυρώσεις και τα προβλήματα στην παραγωγή εξαρτημάτων έχουν επηρεάσει τη διαθεσιμότητα και τη συντήρηση τέτοιων αεροσκαφών.

Τα Beriev Be-200 και τα Il-76 μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά εργαλεία σε μεγάλες επιχειρήσεις πυρόσβεσης, όμως δεν σημαίνει ότι μπορούν να αντικαταστήσουν πλήρως τα αεροσκάφη που έχουν σχεδιαστεί και χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες της ελληνικής πραγματικότητας.

Η μάχη με τις πυρκαγιές δεν κρίνεται μόνο από την ποσότητα νερού σε μία ρίψη, αλλά από την ταχύτητα αντίδρασης, την ευελιξία, τη διαθεσιμότητα και τη δυνατότητα συνεχών επιχειρήσεων. Για αυτόν τον λόγο τα Canadair εξακολουθούν να αποτελούν τον βασικό πυλώνα της ελληνικής εναέριας πυρόσβεσης, ενώ τα μεγαλύτερα ρωσικά αεροσκάφη παραμένουν μια ενδιαφέρουσα αλλά δύσκολη επιλογή.