H ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» ήταν εγγεγραμμένη σε υπηρεσία του ΥΠΕΞ που δεν υπάρχει από το 2015!

Ακόμα πιο δυσώδης γίνεται η υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» και του Κωνσταντίνου Φιρινίδη, καθώς υποτίθεται ότι ήταν εγγεγραμμένη στο ΥΠΕΞ αλλά στην πραγματικότητα επρόκειτο για υπηρεσία του υπουργείου που έχει καταργηθεί από το 2015!

Δεν είναι απλώς ακόμα ένα σκάνδαλο «φιλανθρωπίας». Είναι η ωμή εκμετάλλευση του πιο αδύναμου πόνου: Οικογενειών που αγωνίζονται για άρρωστα παιδιά και το κράτος δεν ήταν εκεί για να τους προστατέψει.

Υποσχόταν οικονομική βοήθεια, συγκέντρωνε δωρεές μέσω εράνων και τηλεοπτικών εκκλήσεων, και τα λεφτά κατέληγαν σε σουίτες ξενοδοχείων, πρώτα τραπέζια στα μπουζούκια, σαμπάνιες, πολυτελή είδη και στοιχηματικούς λογαριασμούς.  

Τα νούμερα από τη δικογραφία είναι αμείλικτα.

Από το 2018 ως το 2026 πιστώθηκαν πάνω από 5,8 εκατομμύρια ευρώ σε λογαριασμούς της οργάνωσης και προσωπικούς.

Σε δείγμα 34 οικογενειών συγκεντρώθηκαν σχεδόν 4 εκατομμύρια, από τα οποία στους δικαιούχους έφτασαν μόλις περίπου 1,1 εκατομμύριο.

Το υπόλοιπο – πάνω από 2,8 εκατομμύρια – ιδιοποιήθηκε.

Μέρος του ξεπλένονταν μέσω εικονικών εταιρειών και πλαστών παραστατικών, ενώ πάνω από 2,6 εκατομμύρια κατέληξαν σε στοιχηματικούς λογαριασμούς, με εμπλοκή σε χειραγώγηση τοπικών ποδοσφαιρικών αγώνων.  

Οι διάλογοι που έχουν έρθει στο φως μιλούν από μόνοι τους: κρατήσεις σουιτών για λίγες ώρες στα 480 ευρώ, κατανάλωση ποτών 1.000 ευρώ στα μπουζούκια με φιλοδώρημα 500 και «ό,τι μου πεις» για τα λουλούδια, συζητήσεις για χιλιάδες ευρώ που «έφαγαν» σε λίγες μέρες.

Παράλληλα δήλωναν περιορισμένα εισοδήματα και επιδόματα ανεργίας. Εικονικό διαζύγιο για ευελιξία, πολυτελής βίος εις βάρος παιδιών που υποτίθεται πως βοηθούσαν.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι το πώς λειτουργούσε επί χρόνια χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Στο καταστατικό της εμφανιζόταν εγγεγραμμένη στα μητρώα του ΥΠΕΞ για διεθνείς εράνους – συγκεκριμένα στην ΥΔΑΣ (Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας).

Η έρευνα έδειξε ότι η ΥΔΑΣ είχε πάψει να λειτουργεί από το 2015.

Άρα η «Παιδική Χαρά» δεν ήταν γραμμένη σε κανένα ενεργό μητρώο, δεν είχε τις απαιτούμενες άδειες για εράνους και το σύστημα δεν την «έβλεπε» για να την ελέγξει.

Δηλωνόταν εγγραφή σε υπηρεσία που είχε κλείσει χρόνια πριν, και κανείς δεν έπιασε την ασυμφωνία.

Δεν ήταν «γραφειοκρατικό κενό». Ήταν χρόνια αδράνειας και αδιαφορίας.

Μια ΜΚΟ που εκμεταλλευόταν δημόσια την ευαισθησία για άρρωστα παιδιά δρούσε σε γκρίζα ζώνη, χωρίς εποπτεία, ενώ το κράτος είχε τις δομές που υποτίθεται ότι προστατεύουν ακριβώς αυτές τις περιπτώσεις.