Μπορεί να επαναληφθεί στην Ελλάδα η κυβερνητική εξέλιξη του Ισραήλ;

Ο Γκάντι Άιζενκοτ ανακοίνωσε συμφωνία με τους ηγέτες των κομμάτων της αντιπολίτευσης και παρά το γεγονός ότι ήρθε δεύτερος στις εκλογές θα είναι αυτός που θα σχηματίσει κυβέρνηση, δείχνοντας έτσι τον δρόμο για το πως θα μπορούσε να γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.

Ο Γκάντι Άιζενκοτ έλαβε επίσημα προ δύο ημερών την διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, έπειτα από τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου 2026 καθώς εξασφάλισε και παρουσίασε 67 συστάσεις βουλευτών (συμπεριλαμβανομένης της στήριξης των αραβικών κομμάτων) έναντι 46 του Νετανιάχου, με αποτέλεσμα ο ανώτατος άρχοντας της χώρας να επιλέξει εκείνον.

Αυτό αποτελεί ένα πολύ σημαντικό πλήγμα για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διέθετε, αν και το κόμμα του (Λικούντ) παραμένει το μεγαλύτερο μεμονωμένο κόμμα στην Κνεσέτ.

Ο Άιζενκοτ έχει πλέον 28 ημέρες (με πιθανή παράταση 14 ημερών) για να παρουσιάσει την κυβέρνηση κυβέρνησή του και το ερώτημα που τίθεται είναι αν μία παρόμοια κυβερνητική εξέλιξη μπορεί να συμβεί και στην Ελλάδα.

Η απάντηση είναι πως μπορεί. Με βάση την πρόθεση ψήφου η ΝΔ ναι μεν θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, αλλά είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται κάτω από το 25% και να χάσει ακόμα και το μπόνους των 20 εδρών!

Σε αυτή την περίπτωση μπορούν τα αντιπολιτευόμενα κόμματα να σχηματίσουν δική τους κυβέρνηση καθώς η ΝΔ θα διαθέτει, αν υποθέσουμε ότι θα λάβει ένα 24%, από 75 έως 85 έδρες!

Εάν σε αυτές προστεθούν οι έδρες του ΚΚΕ, το οποίο ποτέ δεν θα συμμετάσχει σε καμία κυβέρνηση και που θα είναι περίπου 17 με 18, τότε θα απομένουν τουλάχιστον 197 έδρες στα υπόλοιπα κόμματα για να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Εάν η ΝΔ, καταφέρει να κερδίσει ποσοστά ανάλογα των «αισιόδοξων» εκτιμήσεων ψήφου, στις δημοσκοπήσεις, που προβλέπουν ένα «ταβάνι» της τάξης του 28%, τότε θα κερδίσει περίπου 116 έδρες.

Με τις 17 έδρες του ΚΚΕ γίνονται 133, που σημαίνει πως θα υπάρχουν 167 έδρες που αν τα κόμματα που τις έχουν τις χρησιμοποιήσουν ορθά και χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς, πάλι μπορούν να συστήσουν κυβέρνηση και να «τελειώσουν» οριστικά την κυριαρχία Μητσοτάκη.

Κάποιος εύλογα θα αναρωτηθεί: Είναι εφικτό αυτό να συμβεί μεταξύ αριστερών, κεντροαριστερών και δεξιών κομμάτων;

Αν στο Ισραήλ, αραβικά κόμματα δέχονται να στηρίξουν μία άλλη κυβέρνηση πλην αυτή του Μ.Νετανιάχου, κάτι που στο παρελθόν φάνταζε πρακτικά αδύνατο, τότε όλα μπορούν να συμβούν (και πρέπει να συμβούν).

Αυτό έδειξε η σοβαρή πολιτική εξέλιξη στο Ισραήλ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ότι αφορά την ελληνική πολιτική σκηνή, στην πρώτη περίπτωση (η ΝΔ να πάρει ποσοστό κάτω από το 25%), ο ίδιος ο Κ.Μητσοτάκης έχει δηλώσει πως θα αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος.

Στην δεύτερη περίπτωση (ποσοστά άνω του 25% και περί το 28%), θα επιδιώξει να είναι και πάλι πρωθυπουργός, έστω και σε συμμαχική κυβέρνηση (προφανώς σκέφτεται κάποιο τμήμα του ΠΑΣΟΚ).

Αυτό σημαίνει πως τα αντιπολιτευόμενα κόμματα θα έχουν υποχρέωση να ξεπεράσουν τους «αυτοπεριορισμούς» τους και να ενωθούν, αν θέλουν να μην υπάρξει τρίτη 4ετία Μητσοτάκη.

Στο Ισραήλ αυτό έκαναν, προκειμένου να μην συνεχιστεί η πολυετής πολιτική κυριαρχία του Μ.Νετανιάχου.

Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις του γνωστού για τις σχέσεις του με την ΝΔ, πολιτικού αναλυτή, Ανδρέα Δρυμιώτη που ζήτησε να ανέβει το όριο εισόδου στη Βουλή στο 5-6% «τόσο όσο να διασφαλιστεί ότι δεν θα μπουν τα δεξιά κόμματα» και να πέσει το όριο αυτοδυναμίας στο 28% «για να είναι σίγουρη η αυτοδυναμία», προσθέτοντας το χαρακτηριστικό «Κυριάκο άκουσε με. Είναι για το καλό της χώρας».  

Το ποσοστό που αναφέρει δεν είναι τυχαίο και θεωρεί πως αν «μικρύνει» η ποικιλομορφία στην Βουλή, έτσι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παραμείνει στην εξουσία.

Σε ότι αφορά το Ισραήλ και τις σχέσεις του με την Ελλάδα, χωρίς τον Νετανιάχου αλλάζουν πολλά και όχι απαραίτητα προς θετική κατεύθυνση.

Ο Γ.Άιζενκοτ θα πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες του Νετανιάχου απέναντι στον Κ.Μητσοτάκη, καθώς αυτές ήταν αποτέλεσμα προσωπικών σχέσεων.

Υπενθυμίζεται ότι στην σύντομη πρωθυπουργία του Ναφτάλι Μπένετ (Ιούνιος 2021-Ιούνιος 2022) επιχειρήθηκε μία πολιτική προσέγγισης της Τουρκίας και του Ρ.Τ.Ερντογάν.

Ποιος αποκλείει ότι ο Άιζενκοτ δεν θα ακολουθήσει μία παρόμοια πορεία (ειδικά από την στιγμή που στηρίζεται από Άραβες).

Δεν είναι τυχαίο ότι ζήτησε από βουλευτές του Λικούντ να τον ακολουθήσουν για να μην στηρίζεται σε αραβικές ψήφους.

Θα είναι απόλυτη καταστροφή μία τουρκο-ισραηλινή «συμφιλίωση» και θα επιβεβαιωθεί ότι δεν έπρεπε να προχωρήσουμε στην συνολική επιλογή του Ισραήλ για τον αντιαεροπορικό «θόλο», με την προοπτική ότι ο Μ.Νετανιάχου θα υπάρχει και αύριο.

Κατά τα φαινόμενα όμως δεν θα υπάρχει και από εκεί και πέρα θα είμαστε δεσμευμένοι με συμβόλαια ύψους 7 δισ. δολαρίων απέναντι στο «Ισραήλ του Μ.Νετανιάχου» (αεροπορική εκπαίδευση, Spike Nlos, Pulse, «Ασπίδα του Αχιλλέα»), το οποίο όμως θα είναι πλέον το «Ισραήλ του Γ.Άιζενκτοτ».