Ο απατεώνας που αρραβωνιάστηκε 170 γυναίκες και εξαφανιζόταν με την προίκα

Σήμερα θα τον αποκαλούσαν «γύπα», απατεώνα σχέσεων ή επαγγελματία χειριστή. Εκείνη την εποχή, όμως, η υπόθεσή του προκάλεσε πραγματικό σοκ, γιατί ο άνθρωπος αυτός είχε καταφέρει να μετατρέψει τον αρραβώνα σε ολόκληρη μέθοδο εξαπάτησης.

Δρούσε κυρίως στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Βόρειας και Κεντρικής Ελλάδας, και φέρεται να αρραβωνιάστηκε συνολικά περίπου 170 γυναίκες, αποσπώντας χρήματα και περιουσιακά στοιχεία από τις οικογένειές τους.

Η ταυτότητά του δεν δημοσιοποιήθηκε ευρέως, όμως η ιστορία του πέρασε στον Τύπο ως μία από τις πιο εντυπωσιακές περιπτώσεις ερωτικής απάτης της εποχής. Σύμφωνα με τις αναφορές, είχε συνάψει σχέσεις με περίπου 400 γυναίκες, αν και δεν κατάφερε να οδηγήσει όλες μέχρι τον αρραβώνα. Σε αρκετές περιπτώσεις οι γυναίκες ή οι οικογένειές τους αντιλαμβάνονταν νωρίς ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και απομακρύνονταν πριν προχωρήσει περισσότερο το σχέδιο.

Ο ίδιος, όμως, είχε συγκεκριμένη μεθοδολογία. Δεν κινούνταν τυχαία ούτε άφηνε πολλά στην τύχη. Φέρεται να επέλεγε κυρίως γυναίκες άνω των 30 ετών, σε μια κοινωνία όπου η πίεση για γάμο ήταν πολύ μεγαλύτερη από σήμερα και μια ανύπαντρη γυναίκα μπορούσε να στιγματιστεί εύκολα. Εκμεταλλευόταν ακριβώς αυτή την κοινωνική συνθήκη και παρουσίαζε τον εαυτό του ως σοβαρό, μορφωμένο και απολύτως κατάλληλο υποψήφιο σύζυγο.

Ο «τέλειος γαμπρός»

Για να γίνει πειστικός, άλλαζε ταυτότητα ανάλογα με την περίπτωση. Άλλοτε εμφανιζόταν ως τελειόφοιτος της Νομικής, άλλοτε ως στρατιωτικός και άλλοτε ως λιμενικός. Το κοινό στοιχείο ήταν ότι επέλεγε επαγγέλματα που εκείνη την εποχή ενέπνεαν κύρος, σταθερότητα και εμπιστοσύνη.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από τη γνωριμία, προχωρούσε γρήγορα. Επισκεπτόταν το σπίτι της γυναίκας, ζητούσε επισήμως το χέρι της και συχνά παρουσίαζε ήδη δαχτυλίδι αρραβώνων, ενισχύοντας την εικόνα ότι είχε σοβαρές προθέσεις. Μάλιστα, σύμφωνα με τις σχετικές περιγραφές, απέφευγε να πιέζει για ερωτικές σχέσεις, κάτι που τον έκανε να φαίνεται ακόμη πιο «σεμνός» και αξιόπιστος στα μάτια των οικογενειών.

Και τότε ερχόταν το πραγματικό ζητούμενο.

Μετά τον αρραβώνα άρχιζε να ζητά χρήματα ή μέρος της προίκας. Οι δικαιολογίες άλλαζαν ανάλογα με το επάγγελμα που είχε δηλώσει. Μπορούσε να ισχυριστεί ότι χρειαζόταν χρήματα για να «λαδώσει» κάποιον καθηγητή, να εξασφαλίσει μια υπηρεσιακή μετάθεση ή να τακτοποιήσει κάποια επαγγελματική εκκρεμότητα πριν από τον γάμο.

Η οικογένεια, έχοντας ήδη αποδεχτεί τον αρραβώνα, ήταν πολύ πιο εύκολο να πειστεί.

Έτσι, ο υποτιθέμενος γαμπρός έπαιρνε τα χρήματα και εξαφανιζόταν.

Οι 169 που τον πίστεψαν

Η απάτη φαίνεται ότι λειτούργησε ξανά και ξανά. Σύμφωνα με την ιστορία που διασώζεται, 169 γυναίκες και οι οικογένειές τους βρέθηκαν να έχουν πληρώσει ακριβά την εμπιστοσύνη που έδειξαν στον «γαμπρό». Η δράση του εκτεινόταν στη Θεσσαλονίκη, στις Σέρρες, στη Λάρισα και στον Βόλο, γεγονός που του επέτρεπε να αλλάζει εύκολα περιβάλλον και να βρίσκει νέα θύματα χωρίς να γίνεται αμέσως γνωστός.

Ο αριθμός προκαλεί εντύπωση ακόμη και σήμερα, όμως πρέπει να τον δούμε μέσα στην εποχή του. Δεν υπήρχαν κοινωνικά δίκτυα, ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων ή η δυνατότητα μιας οικογένειας να αναζητήσει εύκολα πληροφορίες για κάποιον άγνωστο. Αν ένας άνδρας εμφανιζόταν καλοντυμένος, πειστικός και με μια φαινομενικά καλή επαγγελματική ιδιότητα, μπορούσε να χτίσει μια εντελώς ψεύτικη ταυτότητα πολύ πιο εύκολα.

Το σχέδιο κατέρρευσε όταν συνάντησε τη γυναίκα που θα γινόταν η 170ή αρραβωνιαστικιά του.

Η 170ή που δεν τον πίστεψε

Η τελευταία γυναίκα φαίνεται ότι άρχισε να υποψιάζεται πως κάτι δεν ταίριαζε στις ιστορίες του. Αυτή τη φορά ο απατεώνας δεν είχε απέναντί του μόνο μια οικογένεια που ήθελε να πιστέψει ότι βρήκε τον ιδανικό γαμπρό.

Συγγενικό της πρόσωπο ήταν αξιωματικός της Αστυνομίας Θεσσαλονίκης.

Η παγίδα στήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης για καφέ και ο άνδρας συνελήφθη. Από εκείνο το σημείο και μετά άρχισε να ξετυλίγεται μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη από μια απλή περίπτωση εξαπάτησης. Οι αρχές συνειδητοποίησαν ότι είχαν μπροστά τους άνθρωπο που χρησιμοποιούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα τον ίδιο μηχανισμό, αλλάζοντας απλώς πόλη, επαγγελματική ιδιότητα και γυναίκα.

Θα περίμενε κανείς ότι μια υπόθεση τέτοιου μεγέθους θα κατέληγε σε μια εντυπωσιακή δίκη. Κι όμως, αυτό δεν συνέβη.

Γιατί δεν δικάστηκε

Το πιο χαρακτηριστικό ίσως στοιχείο της ιστορίας είναι αυτό που ακολούθησε τη σύλληψη. Οι γυναίκες που είχαν εξαπατηθεί φέρεται να αρνήθηκαν να καταθέσουν ενόρκως εναντίον του. Ο λόγος ήταν ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού.

Για μια γυναίκα εκείνης της εποχής, η δημόσια παραδοχή ότι είχε εξαπατηθεί από έναν άνδρα που την είχε αρραβωνιαστεί μπορούσε να έχει συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από την οικονομική απώλεια. Η κοινωνία ήταν πολύ πιο αυστηρή απέναντι στις ανύπαντρες γυναίκες και μια υπόθεση που σήμερα θα αντιμετωπιζόταν πρωτίστως ως οικονομική απάτη μπορούσε τότε να μετατραπεί σε βάρος για ολόκληρη την οικογένεια.

Αυτή ακριβώς η σιωπή των θυμάτων φαίνεται ότι τελικά τον προστάτευσε περισσότερο από οποιοδήποτε τέχνασμά του.

Η υπόθεση παραμένει εντυπωσιακή όχι μόνο λόγω του αριθμού των γυναικών που εξαπάτησε. Αποκαλύπτει και το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπόρεσε να δράσει: την τεράστια σημασία του γάμου, της προίκας, του κοινωνικού κύρους και του φόβου της δημόσιας έκθεσης.

Ο άνδρας αυτός δεν εκμεταλλεύτηκε μόνο την εμπιστοσύνη των θυμάτων του.

Εκμεταλλεύτηκε μια ολόκληρη εποχή.