Stanley Meyer: Ο εφευρέτης του «αυτοκινήτου που έκαιγε νερό» και το μυστήριο του θανάτου του

Τον Μάρτιο του 1998, στο παγωμένο πάρκινγκ ενός εστιατορίου στο Grove City του Οχάιο, εκτυλίχθηκε μια σκηνή που έμελλε να περάσει στη μυθολογία των παγκόσμιων θεωριών συνωμοσίας.

Ένας 57χρονος ανεξάρτητος εφευρέτης, ο Stanley Meyer, βγήκε παραπατώντας από την πόρτα, έπιασε τον λαιμό του και ψιθύρισε στον αδελφό του: «Με δηλητηρίασαν!», πριν καταρρεύσει νεκρός στην άσφαλτο.

Μαζί του, σύμφωνα με τους πιστούς υποστηρικτές του, «τάφηκε» η μεγαλύτερη ενεργειακή επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας: το αυτοκίνητο που θα κινούνταν αποκλειστικά με νερό.

Ο Stanley Meyer δεν ήταν συμβατικός ακαδημαϊκός, αλλά ένας επίμονος πειραματιστής του γκαράζ. Κατά τη δεκαετία του 1980 και του 1990, έγινε παγκοσμίως γνωστός παρουσιάζοντας ένα τροποποιημένο buggy (dune buggy), ισχυριζόμενος ότι είχε αντικαταστήσει τη βενζίνη με ένα επαναστατικό σύστημα διάσπασης του νερού: Το αποκαλούσε «Συντονισμένη ηλεκτρόλυση»

Στην κλασική ηλεκτρόλυση, η διάσπαση του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο απαιτεί περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από όση αποδίδει η μετέπειτα καύση του υδρογόνου.

Ο Meyer ισχυριζόταν ότι με παλμούς ρεύματος υψηλής συχνότητας (έως 20.000 κύκλους/δευτερόλεπτο) συντόνιζε το μόριο του νερού, σπάζοντας τους δεσμούς του με ελάχιστα milliamps.

Το «καύσιμο του Θεού»

Υποστήριζε ότι το σύστημά του παρήγαγε υδρογόνο κατ’ απαίτηση (on demand), αποδίδοντας 2,5 φορές περισσότερη ενέργεια από τη βενζίνη , και ότι μόλις ένα γαλόνι νερό αρκούσε για να διανύσει κανείς ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο.

Ο ίδιος διατυμπάνιζε ότι είχε απορρίψει προσφορές άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων από Άραβες μεγιστάνες και πετρελαϊκούς κολοσσούς που ήθελαν να εξαγοράσουν την πατέντα του για να τη θάψουν.

Ενώ τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ έδειχναν το όχημα να κινείται στους δρόμους, η επιστημονική κοινότητα παρέμενε εξαιρετικά επιφυλακτική . Το μοιραίο χτύπημα στην αξιοπιστία του Meyer δεν ήρθε από μυστικές υπηρεσίες, αλλά από τη δικαστική αίθουσα:

Το 1996, δύο επενδυτές που είχαν πληρώσει για να αποκτήσουν τα δικαιώματα της τεχνολογίας του τον οδήγησαν στα δικαστήρια του Οχάιο, καθώς δεν τους παρέδωσε ποτέ λειτουργικό πρωτότυπο.

Το δικαστήριο όρισε ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες για να εξετάσουν το περίφημο «water fuel cell».

Το πόρισμα των ειδικών ήταν καταπέλτης: η συσκευή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κοινή, αναποτελεσματική μονάδα ηλεκτρόλυσης.

Το δικαστήριο τον καταδίκασε για «κατάφωρη και εξόφθαλμη απάτη» (gross and egregious fraud), υποχρεώνοντάς τον να επιστρέψει τα χρήματα (25.000$ συν δικαστικά έξοδα) σε δύο επενδυτές για να αγοράσουν δικαιώματα εμπορικής εκμετάλλευσης (dealerships / franchise) της «πατέντας» του.

Ο ξαφνικός θάνατός του δύο χρόνια αργότερα, αμέσως μετά από δείπνο με Βέλγους επενδυτές, φάνηκε να επιβεβαιώνει στα μάτια των οπαδών του τη θεωρία της εξόντωσης.

Οι φήμες ότι πράκτορες έκαναν έφοδο στο εργαστήριό του και κατάσχεσαν τα σχέδια και τα εξαρτήματα φούντωσαν.

Ωστόσο, η ιατροδικαστική πραγματικότητα κατέγραψε διαφορετικά ευρήματα:

Η νεκροψία που διενήργησε ο ιατροδικαστής της κομητείας Franklin κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος προήλθε από ρήξη εγκεφαλικού ανευρύσματος, συνέπεια χρόνιας υπέρτασης.

Οι τοξικολογικές εξετάσεις ήταν αρνητικές για δηλητήριο. Παρά ταύτα, ο αδελφός του επέμεινε μέχρι τέλους ότι ο Stanley είχε στοχοποιηθεί.

Γιατί η επιστήμη αποκλείει τον «κινητήρα νερού»

Το θεμελιώδες πρόβλημα με την εφεύρεση του Meyer δεν είναι συνωμοσιολογικό, αλλά φυσικό. Βασίζεται στους απαράβατους νόμους της Θερμοδυναμικής:Το νερό δεν είναι καύσιμο· είναι το προϊόν της καύσης του υδρογόνου (ουσιαστικά η «στάχτη» του).

Σύμφωνα με την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας (1ος Νόμος), για να σπάσεις τους δεσμούς υδρογόνου-οξυγόνου απαιτείται ακριβώς η ίδια (και στην πράξη μεγαλύτερη, λόγω θερμικών απωλειών – 2ος Νόμος) ενέργεια από αυτή που θα πάρεις όταν τα ενώσεις ξανά στον κινητήρα.

Για να κινηθεί ένα αυτοκίνητο μόνο με νερό χωρίς εξωτερική πηγή ενέργειας, θα έπρεπε να παράγει ενέργεια από το μηδέν — κάτι που ισοδυναμεί με «αεικίνητο», πράγμα ανέφικτο στο σύμπαν μας.

Το κατά πόσο ο Stanley Meyer ήταν ένας ιδεαλιστής που αυτοπαγιδεύτηκε στις ψευδαισθήσεις του ή ένας ευφυής απατεώνας που εκμεταλλεύτηκε το όνειρο της απεξάρτησης από το πετρέλαιο παραμένει αντικείμενο συζήτησης. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ιστορία του παραμένει το απόλυτο σύμβολο της μάχης ανάμεσα στη λαϊκή δίψα για «δωρεάν ενέργεια» και την αμείλικτη πραγματικότητα της Φυσικής.