Το απίστευτο οικολογικό πρόγραμμα της Κίνας: Πώς δημιούργησε τεράστια δάση για να εμποδίσει την επέκταση των ερήμων

Από το 1978, η Κίνα υλοποιεί ένα από τα πιο φιλόδοξα οικολογικά έργα στην ανθρώπινη ιστορία: το Πρόγραμμα των Τριών Βόρειων Δασών, που συχνά αποκαλείται Μεγάλο Πράσινο Τείχος.

Ο στόχος είναι να σταματήσει η αδιάκοπη πρόοδος των ερήμων Γκόμπι και Τακλαμακάν.

Μέχρι στιγμής, η Κίνα έχει φυτέψει περισσότερα από 66 δισεκατομμύρια δέντρα σε μια έκταση 4.500 χιλιομέτρων. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να φυτέψει άλλα 34 δισεκατομμύρια δέντρα έως το 2050, κάτι που θα μπορούσε να αυξήσει την παγκόσμια δασική κάλυψη κατά περίπου 10% σε σύγκριση με τα επίπεδα των τελών της δεκαετίας του 1970.

Το έργο ξεκίνησε για την καταπολέμηση της σοβαρής διάβρωσης του εδάφους και των μαζικών καταιγίδων σκόνης που μαστίζουν τη βόρεια Κίνα, συμπεριλαμβανομένου του Πεκίνου, εδώ και δεκαετίες.

Οι αξιωματούχοι γιόρτασαν πρόσφατα ένα σημαντικό ορόσημο: την επιτυχή περικύκλωση της ερήμου Τακλαμακάν, συμβάλλοντας στην αύξηση της συνολικής δασικής κάλυψης της χώρας πάνω από 25%.

Δορυφορικές παρατηρήσεις και κλιματικά μοντέλα δείχνουν ότι αυτά τα τεράστια φυτεμένα δάση έχουν ήδη αρχίσει να αλλοιώνουν τα τοπικά καιρικά πρότυπα επηρεάζοντας τον κύκλο του ατμοσφαιρικού νερού στη βόρεια και δυτική Κίνα.

Ωστόσο, το έργο αντιμετωπίζει σημαντική κριτική. Μεγάλο μέρος της φύτευσης βασίστηκε σε μονοκαλλιέργειες ταχέως αναπτυσσόμενων ειδών όπως η λεύκα και η ιτιά.

Αυτά τα τεχνητά δάση στερούνται βιοποικιλότητας και έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα ευάλωτα σε ασθένειες. Μόνο σε μία επαρχία, πάνω από ένα δισεκατομμύριο δέντρα χάθηκαν από παράσιτα.

Επιπλέον, η φύτευση δέντρων που διψούν για νερό σε άνυδρες περιοχές έχει μειώσει δραματικά τα επίπεδα των υπόγειων υδάτων, έχει προκαλέσει εκτεταμένη θανάτωση των δέντρων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να έχει επιδεινώσει την ερημοποίηση.

Καθώς το πρόγραμμα συνεχίζεται, πολλοί επιστήμονες ζητούν μια στροφή προς πιο ποικίλα, ιθαγενή είδη δέντρων που είναι καλύτερα προσαρμοσμένα στις ξηρές συνθήκες και μπορούν να επιβιώσουν μακροπρόθεσμα χωρίς να εξαντλήσουν τους σπάνιους υδάτινους πόρους της περιοχής