Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του pronews.gr στην Google

Σήμερα, η ιδέα να φωτογραφηθεί κάποιος δίπλα σε έναν νεκρό συγγενή του προκαλεί αμηχανία, ακόμη και ανατριχίλα. Ωστόσο, τον 19ο αιώνα, ιδιαίτερα στη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η πρακτική αποτελούσε έναν ιδιαίτερο τρόπο αποχαιρετισμού. Οικογένειες καλούσαν επαγγελματίες φωτογράφους στα σπίτια τους για να απαθανατίσουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους μετά τον θάνατό τους.

Η μεταθανάτια φωτογραφία γνώρισε ιδιαίτερη διάδοση από τη δεκαετία του 1840 και έφτασε στην ακμή της γύρω στο 1870. Για αρκετές οικογένειες, η εικόνα του νεκρού δεν αποτελούσε κάτι τρομακτικό, αλλά ένα πολύτιμο ενθύμιο που θα διατηρούσε ζωντανή τη μορφή του για τις επόμενες γενιές.

Η πρώτη και τελευταία φωτογραφία

Η φωτογραφία έκανε τα πρώτα της βήματα το 1839, με την παρουσίαση της δαγκεροτυπίας. Εκείνη την εποχή, η φωτογράφιση ήταν ακριβή διαδικασία και δεν αποτελούσε καθημερινή συνήθεια.

Πολλοί άνθρωποι πέθαιναν χωρίς να έχουν φωτογραφηθεί ποτέ όσο ζούσαν. Όταν συνέβαινε αυτό, οι συγγενείς μπορούσαν να ζητήσουν από έναν φωτογράφο να δημιουργήσει το μοναδικό πορτρέτο του αγαπημένου τους προσώπου.

Η πρακτική ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στις περιπτώσεις παιδιών, καθώς η παιδική θνησιμότητα παρέμενε υψηλή λόγω ασθενειών όπως η φυματίωση, η ιλαρά και η διφθερίτιδα.

Πώς πραγματοποιούνταν οι φωτογραφίσεις

Οι φωτογράφοι επισκέπτονταν συχνά τα σπίτια των οικογενειών και διαμόρφωναν κατάλληλα τον χώρο για τη λήψη.

Τα νεκρά παιδιά τοποθετούνταν συνήθως πάνω σε κρεβάτια, καναπέδες ή στην αγκαλιά των γονιών τους, πολλές φορές φορώντας τα καλά τους ρούχα.

Σε ορισμένες φωτογραφίες εμφανίζονταν λουλούδια, παιχνίδια και προσωπικά αντικείμενα. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια ήρεμη εικόνα, που θα θύμιζε περισσότερο ύπνο παρά θάνατο.

Σε κάποιες περιπτώσεις γινόταν επεξεργασία των φωτογραφιών, ώστε τα πρόσωπα να φαίνονται πιο ζωντανά. Υπήρχαν ακόμη και φωτογράφοι που ζωγράφιζαν τα μάτια πάνω στα κλειστά βλέφαρα.

Ο μύθος με τους νεκρούς που στέκονταν όρθιοι

Τα τελευταία χρόνια έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο εκατοντάδες παλιές φωτογραφίες, με τον ισχυρισμό ότι απεικονίζουν νεκρούς ανθρώπους στηριγμένους σε μεταλλικούς μηχανισμούς.

Ωστόσο, πολλές από αυτές τις εικόνες έχουν παρερμηνευθεί. Οι ειδικές βάσεις χρησιμοποιούνταν κυρίως για να κρατούν ακίνητους ζωντανούς ανθρώπους κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, καθώς οι παλιές φωτογραφικές μηχανές απαιτούσαν μεγάλους χρόνους έκθεσης.

Η παρουσία μιας τέτοιας βάσης δεν αποδεικνύει ότι το πρόσωπο ήταν νεκρό.

Πώς εξαφανίστηκε το έθιμο

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η φωτογραφία έγινε σταδιακά πιο προσιτή και περισσότερες οικογένειες μπορούσαν πλέον να αποκτήσουν πορτρέτα των μελών τους όσο βρίσκονταν στη ζωή.

Παράλληλα, η βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, η μείωση της παιδικής θνησιμότητας και οι αλλαγές στις αντιλήψεις γύρω από τον θάνατο περιόρισαν τη μεταθανάτια φωτογράφιση.

Η πρακτική συνέχισε να εμφανίζεται σε ορισμένες κοινωνίες και κατά τον 20ό αιώνα, αλλά έχασε την παλιά της διάδοση.

Σήμερα, οι φωτογραφίες αυτές φυλάσσονται σε μουσεία, αρχεία και ιδιωτικές συλλογές. Παρότι μοιάζουν μακάβριες στα σύγχρονα μάτια, δημιουργήθηκαν κυρίως από την ανθρώπινη ανάγκη να διατηρηθεί η ανάμνηση ενός αγαπημένου προσώπου.

Δείτε μας ζωντανά στο YouTube, Twitch, X, Telegram