Λονδίνο: Σε μεσαιωνικό ηγούμενο ανήκουν πιθανότατα τα οστά που βρέθηκαν στο Αβαείο του Ουέστμινστερ

Ένας μεσαιωνικός ηγούμενος του Αβαείου του Ουέστμινστερ ενδέχεται να είναι ο άνθρωπος που τάφηκε σε μια ρωμαϊκή σαρκοφάγο, τα ανθρώπινα οστά της οποίας ανακαλύφθηκαν το 1869 στο ιστορικό μνημείο του Λονδίνου.

Για περισσότερα από 150 χρόνια, η ταυτότητα του νεκρού παρέμενε αδιευκρίνιστη.

Αρχικά, οι ερευνητές είχαν συνδέσει την ταφή με τον Βαλέριο Αμανδίνο (Valerius Amandinus), έναν εύπορο άνδρα που φέρεται να έζησε στο Λονδίνο μεταξύ του 300 και του 400 μ.Χ.

Ωστόσο, τα στοιχεία που προέκυψαν από τη μελέτη της σαρκοφάγου οδήγησαν σε διαφορετικά συμπεράσματα.

Ένας λατινικός σταυρός, χαραγμένος στο κάλυμμά της και χρονολογούμενος στον 10ο ή τον 11ο αιώνα, υποδηλώνει ότι το μνημείο χρησιμοποιήθηκε για ταφή πολύ αργότερα από την εποχή στην οποία παραπέμπει η αρχική επιγραφή.

Με βάση τα νεότερα δεδομένα, οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι ο σκελετός μπορεί να ανήκει σε έναν από δύο ηγουμένους του αβαείου: τον Άελφγουιγκ (Aelfwig) ή τον Γουλνοθ (Wulnoth).

Ο καθηγητής Γουόργουικ Ρόντγουελ (Warwick Rodwell), σύμβουλος αρχαιολόγος του Αβαείου του Ουέστμινστερ, δήλωσε ότι υπάρχουν δύο πιθανοί υποψήφιοι για την ταυτότητα του ανθρώπου που ενταφιάστηκε στη σαρκοφάγο.

Τα στοιχεία για τους δύο ηγουμένους

Η εξέταση των οστών δείχνει ότι ο νεκρός ήταν άνδρας, με εκτιμώμενο ύψος περίπου 1,75 μέτρα. Η ηλικία του κατά τον θάνατο υπολογίζεται μεταξύ 35 και 49 ετών.

Τα ευρήματα θεωρούνται συμβατά με τα ιστορικά στοιχεία για τους δύο ηγουμένους, αν και δεν υπάρχουν καταγεγραμμένες ημερομηνίες γέννησής τους.

Ο Άελφγουιγκ υπήρξε μοναχός στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, το οποίο λειτουργούσε τότε ως βενεδικτινό μοναστήρι. Ανέλαβε καθήκοντα ηγουμένου και πέθανε περίπου το 1020.

Τον διαδέχθηκε ο Γουλνοθ, ο οποίος πέθανε το 1049 και θεωρείται επίσης ότι τάφηκε στο αβαείο.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ρόντγουελ, και οι δύο θα μπορούσαν να αντιστοιχούν στα ανθρωπολογικά ευρήματα, εφόσον ανέλαβαν το αξίωμά τους σε νεαρή ηλικία και πέθαναν κοντά στα 50 τους χρόνια.

Το γεγονός ότι ο Άελφγουιγκ ήταν ήδη μοναχός στο συγκεκριμένο αβαείο ενδέχεται να ενισχύει την πιθανότητα να πρόκειται για εκείνον. Παρ’ όλα αυτά, η ταυτότητα του νεκρού δεν έχει επιβεβαιωθεί και ο Γουλνοθ παραμένει επίσης πιθανός υποψήφιος.

Η ρωμαϊκή σαρκοφάγος και η μεταγενέστερη χρήση της

Σημαντικά στοιχεία για την προέλευση της ταφής προσφέρει και η ίδια η σαρκοφάγος. Η επιμελημένη πέτρινη κατασκευή υποδηλώνει ότι ο νεκρός έτυχε ιδιαίτερης μεταχείρισης, κάτι που συνάδει με την πιθανότητα να κατείχε υψηλή θέση στην εκκλησιαστική ιεραρχία.

Στο εσωτερικό της είχε τοποθετηθεί ξύλινο φέρετρο, ενώ το κάλυμμα της αρχαίας σαρκοφάγου είχε λαξευτεί εκ νέου για να προστεθεί ο μεγάλος λατινικός σταυρός.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι ένα παλαιότερο ρωμαϊκό αντικείμενο επαναχρησιμοποιήθηκε για χριστιανική ταφή.

Η ιστορία του ευρήματος ξεκινά πριν από την επίσημη καταγραφή του το 1869. Η σαρκοφάγος είχε εντοπιστεί ήδη το 1820, κατά τη διάρκεια εργασιών στη βόρεια πλευρά του αβαείου. Τότε, εργάτες έσπασαν κατά λάθος το κάλυμμά της σε έξι κομμάτια, τα οποία στη συνέχεια αποκαταστάθηκαν.

Οι πρόσφατες έρευνες έφεραν στο φως και ίχνη μιας ορθογώνιας κατασκευής, τα οποία εντοπίστηκαν χάρη σε λευκά υπολείμματα ασβέστη. Το υλικό αυτό χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά σε ταφές.

Ο καθηγητής Ρόντγουελ εκτιμά ότι επρόκειτο για ξύλινο φέρετρο, το οποίο αποσυντέθηκε πλήρως κατά τη διάρκεια των περίπου επτά αιώνων που η σαρκοφάγος παρέμεινε θαμμένη στην αυλή του σκευοφυλακίου.

Παρά τις νέες ενδείξεις, η οριστική ταυτοποίηση του νεκρού εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο. Η σαρκοφάγος, πάντως, εκτίθεται σήμερα στις Queen’s Diamond Jubilee Galleries του Αβαείου του Ουέστμινστερ, όπου οι επισκέπτες μπορούν να δουν από κοντά το ιστορικό εύρημα.