Ο «Δράκος της Βουλιαγμένης»: Το έγκλημα του 1953 που εξιχνιάστηκε με τη βοήθεια μέντιουμ

Ήταν Αύγουστος του 1953 όταν ένα έγκλημα συγκλόνισε την Αθήνα. Ένας δημόσιος υπάλληλος βρισκόταν σε ερωτική περίπτυξη με την κοπέλα του στο Μικρό Καβούρι, στη Βουλιαγμένη.

Μέσα στο σκοτάδι, ένας «ματάκιας» που τους παρακολουθούσε επιτέθηκε. Σκότωσε εν ψυχρώ τον άνδρα και έκλεψε τα χρήματα από τη γυναίκα.

Ο Τύπος της εποχής τον βάφτισε αμέσως «Δράκο της Βουλιαγμένης».

Η αστυνομία αναζητούσε μάταια τα ίχνη του. Τότε ο αστυνομικός ρεπόρτερ της εφημερίδας «Ακρόπολη», Θεόδωρος Δράκος, αποφάσισε να δοκιμάσει μια ανορθόδοξη μέθοδο: ζήτησε τη βοήθεια της γνωστής μέντιουμ Ελένης Κικίδου, με τη συνδρομή του Άγγελου Τανάγρα, ιδρυτή της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών.

Η διόραση της Ελένης Κικίδου

Η Κικίδου, χρησιμοποιώντας τις «δυνάμεις» της, περπάτησε στα βήματα του δολοφόνου και περιέγραψε τη σκηνή με εντυπωσιακή λεπτομέρεια:«Ο δολοφόνος τους επλησίασε πολύ κοντά, πίσω από την πλάτη τους, στο πεύκο. Κάθησε εκεί τρία τέταρτα της ώρας και παρακολούθησε όλην την συνομιλίαν τους και τις τρυφερότητές τους. Έπειτα, έφυγε από κει και ήρθε σ’ αυτό εδώ το πεύκο, πλαγίως, σε απόσταση δύο μέτρων. Τη στιγμή αυτήν, η νέα ήτο ξαπλωμένη κατά γης.

Επάνω της ο Δέγλερης, εις τρυφεράν περίπτυξιν. Τότε, ο δολοφόνος εκάθησε οκλαδόν και τους σημάδεψε και πυροβόλησε.Είναι ψύχραιμος και έχει μια φοβερή κακία μέσα του. Δεν είναι τόσο κουτός, όσο τον φαντάζονται. Είναι ψηλός, μελαχρινός, έχει αφήσει τα πέδιλά του μακριά.

Πυροβολεί επανειλημμένως και φεύγει προς την αντίθετον κατεύθυνσιν και κρύβεται. Έπειτα, κρύβει το πιστόλι κάτω από το μέρος των βράχων και επανέρχεται προς το θύμα του.Ο Δέγλερης δεν έχει ακόμα ξεψυχήσει. Του πιάνει τον σφυγμό δήθεν και του κλέβει το ρολόι. Κλέβει ακόμα την τσάντα. Την ανοίγει, παίρνει το πορτοφόλι.

Έπειτα εξαφανίζεται προς τον Λαιμόν. Παίρνει μεταφορικόν μέσον, πιθανώς βάρκα και περνά απέναντι. Ξέρει από θάλασσα κι έχει ξαναμπή σε θάλασσα. Το ένα πόδι του είναι πληγωμένο από τις πέτρες, όπως έτρεχε ξυπόλητος. Έχει επίσης χαλασμένα δόντια. Του λείπουν πολλά δόντια».

Η μέντιουμ περιέγραψε ακόμη και την εμφάνιση και την καθημερινότητα του δράστη: ψηλός, αδύνατος, εργαζόταν στην κουζίνα εστιατορίου, κοιμόταν στο ύπαιθρο, το όνομά του άρχιζε από «Σ», φορούσε καφέ πέδιλα νούμερο 42 και είχε υποστεί κάτι σοβαρό στην παιδική του ηλικία που του είχε αναστατώσει τη ζωή.

Από τις αποκαλύψεις στη σύλληψη

Οι λεπτομέρειες που έδωσε η Κικίδου εκτίναξαν τις πωλήσεις της «Ακρόπολης» και έδωσαν στην αστυνομία πολύτιμα στοιχεία.

Οι αρχές εξέτασαν ξανά το πιστόλι, πήραν καταθέσεις από στρατιωτικούς και περίοικους και ανέκριναν τους «ματάκηδες» της περιοχής.

Σιγά-σιγά τα κομμάτια του παζλ ενώθηκαν.

Ο δράστης αποδείχθηκε ο 25χρονος Μιχάλης Στεφανόπουλος. Αρχικά αρνήθηκε τα πάντα, αλλά τελικά ομολόγησε. Δεν είχε διαπράξει μόνο αυτό το έγκλημα.

Στην κατάθεσή του δήλωσε:

«Εγώ ήμουν καταδικασμένος μόνο να βλέπω… Δεν θυμάμαι πως μου ήρθε να τραβήξω το πιστόλι και να ρίξω μία, δυο, τρεις, τέσσερις φορές… Κι έπειτα ήρθε η χαρά. Η κοπέλα ήταν πια ανυπεράσπιστη.

Έτρεξα να τη βοηθήσω. Ήταν δικιά μου πια η κοπέλα. Ο φίλος της ξεψυχούσε. Ήταν δικιά μου, με καταλαβαίνεις; Και την αγκάλιασα και την έσυρα κοντά μου κι εκείνη νόμισε ότι ήθελα να την βοηθήσω κι εγώ την έπιανα… Έπειτα, όλα τελείωσαν. Είχα συνέλθει… Με κυρίευσε ο φόβος της τιμωρίας κι έφυγα».

Στις 10 Αυγούστου 1954, στη θέση Τούρλος της Αίγινας, εκτελέστηκε ο Μιχαήλ Στεφανόπουλος, γνωστός πλέον ως «Δράκος της Βουλιαγμένης», μαζί με δύο άλλους θανατοποινίτες.

Κατά την ώρα της εκτέλεσης ζήτησε να του δέσουν τα μάτια και να του λύσουν τα χέρια.

Η Ελένη Κικίδου πλήρωσε βαρύ τίμημα για τη βοήθειά της. Χρόνια αργότερα θυμόταν: «Ήταν πολύ άγριο πράγμα, για μένα ήταν μια τραγωδία. Αρρώστησα ψυχικά για τρεις μήνες, επειδή είχα καταβάλει μεγάλη προσπάθεια, αλλά και συναισθηματικά».

Η υπόθεση του «Δράκου της Βουλιαγμένης» παραμένει μία από τις πιο παράξενες και εντυπωσιακές στην ελληνική εγκληματολογική ιστορία: ένα έγκλημα που λύθηκε με τη συμβολή της διόρασης και της δημοσιογραφικής επιμονής σε μια εποχή όπου τα όρια μεταξύ επιστήμης, μυστικισμού και αστυνομικής έρευνας ήταν ακόμη ρευστά.