Δύο «παράλογες» τραγωδίες με 12 νεκρούς σε 24 ώρες: Ένας «θόλος» κακής αύρας σκεπάζει την Ελλάδα – Οι φωτό τους

Δυστυχώς ζούμε σε «περίεργες και αλλόκοτες» εποχές, όπως είχε πει ο Αμερικανός φιλόσοφος Τέρενς ΜακΚένα, πολύ πιο πριν από σήμερα, το 1999 λέγοντας πως όσο πλησιάζουμε στο «τέλος» οι καταστάσεις θα γίνονται όλο και πιο ακραίες.

Βέβαια ο ίδιος μιλούσε για την κατάσταση στις ΗΠΑ, ίσως και παγκόσμια και δεν είχε κατά νου την Ελλάδα. Κι όμως τα πράγματα; γίνονται πιο περίεργα. Μέσα σε μια μέρα σχεδόν η χώρα θρηνεί δώδεκα νεκρούς, δώδεκα νέους ανθρώπους.

Ο λόγος για τις δύο τραγωδίες: Αυτή της φονικής έκρηξης στην βιομηχανία τροφίμων «Βιολάντα», με αποτέλεσμα 5 εργαζόμενες να χάσουν τόσο άδικα τη ζωή τους  και της σημερινής άλλης τραγωδίας στον αυτοκινητόδρομο καρμανιόλα DN6 με το θάνατο 7 φιλάθλων του ΠΑΟΚ και τον σοβαρό τραυματισμό ακόμη τριών.

Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε και τους δύο θανάτους της άτυχης 56χρονης στην Άνω Γλυφάδα από την πλημμύρα που έπληξε την Αττική και αυτό του λιμενικού που έχασε τη ζωή του στο Παράλιο Άστρος την ώρα που προσπαθούσε να σώσει άλλους στις 21 Ιανουαρίου, ο φόρος αίματος γίνεται πιο βαρύς.

Τι συμβαίνει; Ποια είναι η «κατάρα» που έχει πέσει ξαφνικά στη χώρα και θρηνεί αθώα θύματα, είναι το ερώτημα στα χείλη όλων.

Είναι σαν ένας «θόλος» κακής μοίρας να έχει σκεπάσει τη χώρα και να ζούμε σε μια περίεργη διάσταση πραγματικότητας και γεγονότων. Όχι το 2026 δεν ήρθε καλά για τη χώρα μας.

Θα μπορούσαν  οι  τραγωδίες αυτές να είχαν αποφευχθεί; Κανείς δεν το γνωρίζει. Κάποιες ναι κάποιες ίσως όχι, αλλά το ερώτημα παραμένει: Γιατί; Γιατί όλη ;αυτή η κακοτυχία, η σχεδόν κατάρα να σκοτώνονται νέοι άνθρωποι, μητέρες που τα παιδιά τους δεν θα τις ξαναδούν έτσι απλά και όσο τραγικά και αν ακούγεται,.

Μήπως είναι μια πύλη που άνοιξε και τώρα δεν κλείνει; Τι μπορούμε να; κάνουμε εμείς, ο απλός κόσμος ο πολίτης για να προστατέψουμε τις ζωές μας και αυτών που αγαπούμε από πλημμύρες, εκρήξεις και τροχαία και ποιος ξέρει ακόμη τι άλλο.

Δεν είναι μόνο όμως αυτά: Κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε τέτοια φαινόμενα. Τα Τέμπη, το Μάτι ή Μάνδρα; Δεν είναι και αυτά στο ίδιο πλαίσιο αυτής της κακοτυχία που καταδιώκει τον τόπο εδώ και κάποιο διάστημα; Πώς θα ξορκίσουμε το κακό;

Είναι άραγε «μεταφυσικό» το θέμα ή κάτι πιο πολύ πραγματικό που είμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε. Ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει εδώ.