Έχετε αναρωτηθεί ποτέ; – Τι θα συνέβαινε στη Γη αν ξαφνικά «έσβηνε» ο Ήλιος;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θα συνέβαινε στη Γη αν ξαφνικά «έσβηνε» ο Ήλιος και ο πλανήτης «βυθιζόταν» στο σκοτάδι;

Οι συνθήκες για τη ζωή θα επιδεινώνονταν δραματικά, με αποτέλεσμα η Γη να μετατραπεί σε έναν παγωμένο τόπο, παρόμοιο με τον Άρη.

Αν χάναμε ξαφνικά τον Ήλιο, θα είχαμε μόλις 8 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα ζωής όπως τη γνωρίζουμε.

Μετά, οι ηλιακές ακτίνες δεν θα μας φώτιζαν ξανά ούτε θα ζέσταιναν το δέρμα μας. 

Η Σελήνη θα εξαφανιζόταν από τον ουρανό, αφού τη βλέπουμε μόνο λόγω της αντανάκλασης του ηλιακού φωτός, επισημαίνει ο Timothy Cronin του MIT. Μόνα τα μακρινού αστέρια θα ήταν ορατά.

Η Γη θα έχανε επίσης τη βαρυτική επίδραση του ήλιου. Ο πλανήτης δεν θα ακολουθούσε πια την συνήθη τροχιά του, αλλά θα κινούνταν ευθεία στο διάστημα μαζί με τα υπόλοιπα σώματα του ηλιακού συστήματος.

Κατάρρευση της ζωής

Η απουσία φωτός θα διαταράξει τις βάσεις της ζωής στον πλανήτη. Οι συνέπειες θα ήταν άμεσες, τόσο σε βραχύ χρονικό ορίζοντα για τον άνθρωπο, όσο και σε παγκόσμια κλίμακα.

Η φωτοσύνθεση θα σταματούσε σχεδόν αμέσως. Τα περισσότερα φυτά θα πέθαιναν γρήγορα, μαζί τους και οι μικροοργανισμοί που εξαρτώνται από αυτά, προειδοποιεί ο Michael Summers του Πανεπιστημίου George Mason.

Αυτό θα προκαλούσε ένα καταστροφικό ντόμινο: τα ζώα θα έμεναν χωρίς τροφή και οι τροφικές αλυσίδες θα κατέρρεαν. Τα μανιτάρια ίσως κατάφερναν να επιβιώσουν για λίγο τρέφοντας με νεκρή οργανική ύλη, αλλά και αυτό δεν θα ήταν βιώσιμο για πάντα.

Κοσμικές θερμοκρασίες

Χωρίς ηλιακή ενέργεια, η Γη θα άρχιζε να ψύχεται ραγδαία. Η θερμοκρασία θα έπεφτε κατά περίπου 20 βαθμούς Κελσίου την ημέρα. Μέσα σε λίγες μέρες, οι θερμοκρασίες σε όλο τον κόσμο θα έπεφταν κάτω από το μηδέν.

Οι μικρές υδάτινες μάζες θα πάγωναν μέσα σε μία εβδομάδα, ενώ οι μεγαλύτερες λίμνες θα χρειάζονταν περισσότερο χρόνο.

Οι ωκεανοί, λόγω του βάθους τους, θα μπορούσαν να παραμείνουν μερικώς υγροί για χρόνια, ίσως δεκαετίες. Τα γεωθερμικά θερμαινόμενα βάθη θα προσέφεραν καταφύγιο για ορισμένους οργανισμούς.

Τελικά, ο πλανήτης θα συνέχιζε να ψύχεται μέχρι να φτάσει στη θερμοκρασία του διαστήματος, περίπου μείον 270 βαθμούς Κελσίου.

Η επιφάνεια θα γινόταν ακατοίκητη και η Γη θα μετατρεπόταν σε παγωμένο τοπίο βυθισμένο στη διαρκή νύχτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα την εξαφάνιση του ανθρώπου, αν και ο πολιτισμός θα κατέρρεε.

Επιστροφή στις σπηλιές

Η απουσία του ήλιου θα ανάγκαζε τους εναπομείναντες ανθρώπους να καταφύγουν σε σπηλιές. Η επιβίωση θα εξαρτιόταν από την πρόσβαση σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα και εναλλακτικές πηγές ενέργειας.

Ο Cronin τονίζει:

«Είναι πιθανό οι άνθρωποι να επιβιώσουν υπόγεια σε σπηλιές, τροφοδοτούμενοι από γεωθερμική ή πυρηνική ενέργεια, με φυτά που αναπτύσσονται υπό τεχνητό φως. Αλλά αυτό θα σήμαινε την εξαφάνιση όλων των άλλων φυτών».

Ταυτόχρονα, η μικροβιακή ζωή θα μπορούσε να συνεχιστεί στα βαθιά οικοσυστήματα των ωκεανών, προσφέροντας ίσως την τελευταία αναλαμπή ζωής στον πλανήτη.