Ο λόγος που αισθανόμαστε την ανάγκη να μιλήσουμε σε αγνώστους μέσα στο ασανσέρ

Ακόμη και μια σύντομη διαδρομή με το ασανσέρ μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε την ανάγκη να ξεκινήσουμε μια συζήτηση με κάποιον που δεν γνωρίζουμε.

Ένα σχόλιο για τον καιρό, μια παρατήρηση για την κίνηση ή ένας τυπικός χαιρετισμός αρκούν για να διακόψουν τη σιωπή. Γιατί, όμως, νιώθουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να πούμε κάτι;

Η ψυχολόγος Έλενα Νταπρά, μιλώντας στο ισπανικό περιοδικό Telva, εξηγεί ότι αυτή η καθημερινή συνήθεια δεν σχετίζεται απαραίτητα με την κοινωνικότητα, αλλά συχνά συνδέεται με τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την αμηχανία και την παρουσία ενός αγνώστου σε πολύ κοντινή απόσταση.

Όταν μπαίνουμε σε ένα ασανσέρ μαζί με κάποιον που δεν γνωρίζουμε, βρισκόμαστε σε έναν περιορισμένο χώρο, χωρίς να έχουμε επιλέξει ουσιαστικά την κοινωνική επαφή.

Η φυσική εγγύτητα, σε συνδυασμό με την έλλειψη οικειότητας, μπορεί να δημιουργήσει μια παράξενη αίσθηση αμηχανίας.

Δεν μιλάμε πάντα επειδή θέλουμε να επικοινωνήσουμε

Για ορισμένους ανθρώπους, η έναρξη μιας συζήτησης αποτελεί έναν αυθόρμητο τρόπο σύνδεσης με τους γύρω τους. Για άλλους, όμως, είναι ένας μηχανισμός που τους βοηθά να περιορίσουν την ενόχληση και να αισθανθούν πιο άνετα.

Όπως εξηγεί η Νταπρά, μερικές φορές δεν σπάμε τη σιωπή επειδή έχουμε πραγματικά κάτι να πούμε στον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας, αλλά επειδή θέλουμε να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας.

Μπορεί να φοβόμαστε ότι η σιωπή θα εκληφθεί ως αγένεια ή ότι ο άλλος θα μας θεωρήσει απόμακρους.

Σε αυτή τη συμπεριφορά συμβάλλουν και όσα έχουμε μάθει για την ευγένεια.

Μια απλή κουβέντα για τη ζέστη ή τη βροχή λειτουργεί ως ένας κοινωνικά αποδεκτός τρόπος να σπάσει ο πάγος, να μειωθεί η αβεβαιότητα και να γίνει πιο εύκολη η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο.

Ωστόσο, το γεγονός ότι κάποιος είναι ιδιαίτερα ομιλητικός δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και κοινωνικός.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συνεχής συζήτηση μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο διαχείρισης της νευρικότητας.

Τι δείχνει η άνεση με τη σιωπή

Από την άλλη πλευρά, όσοι προτιμούν να μη μιλούν κατά τη διάρκεια της διαδρομής δεν είναι απαραίτητα αντικοινωνικοί ή αγενείς.

Η δυνατότητα να παραμένει κάποιος σιωπηλός χωρίς να αισθάνεται άβολα μπορεί να συνδέεται με μεγαλύτερη άνεση με τον εαυτό του και μικρότερη ανάγκη για επιβεβαίωση από τους άλλους.

Βέβαια, η επιλογή της σιωπής μπορεί να οφείλεται και σε πιο απλούς λόγους.

Η κούραση, η ένταση της ημέρας ή η επιθυμία να απολαύσουμε λίγα δευτερόλεπτα ηρεμίας μπορεί να μας κάνουν να μη θέλουμε να ξεκινήσουμε καμία συζήτηση.

Σύμφωνα με την ψυχολόγο, μεγαλύτερη σημασία δεν έχει το αν επιλέγουμε να μιλήσουμε ή να σωπάσουμε, αλλά το πώς αισθανόμαστε όταν δεν υπάρχει επικοινωνία.

Κάποιοι απολαμβάνουν τη διαδρομή χωρίς να σκέφτονται ότι πρέπει να πουν κάτι, ενώ άλλοι κοιτούν συνεχώς την ένδειξη των ορόφων, περιμένοντας να τελειώσει η άβολη στιγμή.

Γιατί κάποιοι περιμένουν το επόμενο ασανσέρ

Υπάρχουν, επίσης, άνθρωποι που προτιμούν να περιμένουν το επόμενο ασανσέρ, προκειμένου να κάνουν τη διαδρομή μόνοι τους.

Η επιθυμία για λίγη ιδιωτικότητα δεν αποκαλύπτει από μόνη της κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς τους.

Ωστόσο, όταν η συγκεκριμένη επιλογή γίνεται συστηματικά επειδή κάποιος φοβάται ότι θα τον παρατηρήσουν, θα τον κρίνουν ή θα χρειαστεί να αλληλεπιδράσει με άλλους, μπορεί να αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αποφυγής.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι μια τόσο απλή καθημερινή συμπεριφορά μπορεί να έχει διαφορετικές εξηγήσεις για κάθε άνθρωπο. Η αυτοπεποίθηση δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε πάντα κάτι να πούμε, αλλά ότι μπορούμε να αισθανόμαστε άνετα ακόμη και όταν δεν λέμε απολύτως τίποτα.