Η ταχύτητα του φωτός, περίπου 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, είναι το απόλυτο όριο ταχύτητας στη φύση. Αν μπορούσαμε να επιβιβαστούμε σε ένα υποθετικό διαστημόπλοιο που κινείται με αυτή την ασύλληπτη ταχύτητα και να ξεκινήσουμε από τη Γη, το ταξίδι μας προς τα όρια του σύμπαντος θα αποκάλυπτε το πραγματικό, ιλιγγιώδες μέγεθος του κόσμου μας.
Τα πρώτα λεπτά: Η έξοδος από το Ηλιακό Σύστημα
Η εκκίνηση θα ήταν εκρηκτική. Σε μόλις 1,3 δευτερόλεπτα θα περνούσαμε δίπλα από τη Σελήνη. Σε 8 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα θα προσπερνούσαμε τον Ήλιο, αφήνοντας πίσω μας τη ζεστασιά και το φως του.
Συνεχίζοντας την πορεία μας, οι πλανήτες θα περνούσαν μπροστά μας σαν φευγαλέες λάμψεις:
Στα 43 λεπτά θα φτάναμε στον γίγαντα Δία.
Στη 1 ώρα και 20 λεπτά θα θαυμάζαμε τους δακτυλίους του Κρόνου.
Σε περίπου 4 ώρες θα αφήναμε πίσω μας τον Ποσειδώνα, τον πιο μακρινό πλανήτη του συστήματός μας.
Μετά από περίπου 1 ημέρα, θα διασχίζαμε το Νέφος του Όορτ, το παγωμένο σύνορο του Ηλιακού μας Συστήματος, και θα βγαίναμε στον αχανή διαστρικό χώρο.
Τα πρώτα χρόνια: Στη γειτονιά των άστρων
Εδώ αρχίζει η πραγματική πρόκληση. Ακόμα και με την ταχύτητα του φωτός, το σύμπαν μοιάζει ξαφνικά ακίνητο. Θα χρειαζόμασταν 4,2 χρόνια στο απόλυτο σκοτάδι για να φτάσουμε στο πλησιέστερο άστρο, τον Εγγύτατο του Κενταύρου.
Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, τα άστρα δεν θα περνούσαν σαν γραμμές, όπως στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα, εξαιτίας των σχετικιστικών φαινομένων, το φως των άστρων μπροστά μας θα συμπιεζόταν και θα μετατοπιζόταν προς το μπλε φάσμα, συγκεντρωμένο σε ένα φωτεινό σημείο ακριβώς μπροστά από την πορεία μας.
Δεκάδες χιλιάδες χρόνια: Αφήνοντας τον Γαλαξία μας
Θα χρειαζόμασταν περίπου 25.000 χρόνια για να φτάσουμε στο κέντρο του Γαλαξία μας, εκεί όπου παραμονεύει η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα Τοξότης Α*. Για να βγούμε εντελώς έξω από τον δίσκο του Γαλαξία μας και να τον δούμε από ψηλά σαν μια λαμπερή σπείρα, θα έπρεπε να ταξιδεύουμε για περίπου 100.000 χρόνια.
Εκατομμύρια και δισεκατομμύρια χρόνια: Ο κοσμικός ιστός
Βγαίνοντας στον διαγαλαξιακό χώρο, η θέα αλλάζει ριζικά. Μετά από 2,5 εκατομμύρια χρόνια, θα φτάναμε στον γειτονικό μας γαλαξία της Ανδρομέδας.
Καθώς τα δισεκατομμύρια χρόνια θα κυλούσαν, θα βλέπαμε τους γαλαξίες να οργανώνονται σε γιγάντια σμήνη και υπερσμήνη, σχηματίζοντας τον λεγόμενο κοσμικό ιστό — ένα δίκτυο από φωτεινά νήματα ύλης που χωρίζονται από τεράστια, σκοτεινά κενά.
Το τέλος του ταξιδιού: Το όριο του παρατηρήσιμου σύμπαντος
Μετά από 46,5 δισεκατομμύρια έτη φωτός (λόγω της συνεχούς διαστολής του σύμπαντος), θα φτάναμε στο απόλυτο όριο του παρατηρήσιμου σύμπαντος. Εκεί, δεν υπάρχουν πια άστρα ούτε γαλαξίες. Θα αντικρίζαμε την Κοσμική Μικροκυματική Ακτινοβολία Υποβάθρου, την αρχέγονη λάμψη από τη γέννηση του σύμπαντος, αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.
Πέρα από αυτό το σημείο, το φως δεν έχει προλάβει ακόμη να φτάσει σε εμάς, αφήνοντας το υπόλοιπο σύμπαν ένα αιώνιο, συναρπαστικό μυστήριο.
Πάντως όπως και αν το δει κανείς, τα προβλήματά μας και τα άγχη μας μπροστά σε αυτό το μεγαλείο, καθίστανται ανούσια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Tο pronews.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο το οποίο είναι σχετικό με το θέμα στο οποίο αναφέρεται το άρθρο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε. Σε κάθε περίπτωση ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και το pronews.gr ουδεμία νομική ή άλλα ευθύνη φέρει.
Δικαίωμα συμμετοχής στη συζήτηση έχουν μόνο όσοι έχουν επιβεβαιώσει το email τους στην υπηρεσία disqus. Εάν δεν έχετε ήδη επιβεβαιώσει το email σας, μπορείτε να ζητήσετε να σας αποσταλεί νέο email επιβεβαίωσης από το disqus.com
Όποιος χρήστης της πλατφόρμας του disqus.com ενδιαφέρεται να αναλάβει διαχείριση (moderating) των σχολίων στα άρθρα του pronews.gr σε εθελοντική βάση, μπορεί να στείλει τα στοιχεία του και στοιχεία επικοινωνίας στο [email protected] και θα εξεταστεί άμεσα η υποψηφιότητά του.