40 χρόνια μετά το Τσερνόμπιλ η ραδιενέργεια εντοπίζεται σε γάλα, τυριά και κρέας στη Γαλλία

Σαράντα χρόνια μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ, η μέτρηση της ραδιενέργειας στα εδάφη και σε ορισμένα τρόφιμα παραμένει «υψηλότερη από αλλού» σε ορισμένες περιοχές της Γαλλίας, στις λεγόμενες περιοχές υψηλής παραμονής ραδιενέργειας (ZRE) που βρίσκονται συγκεκριμένα στα Βόσγια Όρη, στην Αλσατία (ανατολική Γαλλία), στην ανατολική Κορσική, αναφέρει σήμερα η αρμόδια αρχή στη Γαλλία.

Η Αρχή πυρηνικής ασφάλειας και ακτινοπροστασίας της Γαλλίας (ASNR) διαπίστωσε μια παρουσία ραδιενέργειας «υψηλότερη από αλλού» στα εδάφη, σε χορτολιβαδικές εκτάσεις και σε ορισμένα τρόφιμα όπως το γάλα, τα τυριά και το βόειο κρέας, που προέρχονται από «ζώνες υψηλής παραμονής (ραδιενέργειας)» που βρίσκονται στη μητροπολιτική Γαλλία.

Και αυτό, «σαράντα χρόνια μετά το ατύχημα του Τσερνόμπιλ (26 Απριλίου 1986) και το τέλος των δοκιμών πυρηνικών όπλων στην ατμόσφαιρα (από το 1945 έως το 1980)», σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε η Αρχή.

Οι περιοχές αυτές βρίσκονται στα Βόσγια Όρη, στην Αλσατία, στην κοιλάδα του Ροδανού, στο Πουί-ντε-Ντομ, στο ανατολικό τμήμα της Κορσικής, στο Αλπ-ντε-Οτ-Προβάνς και στα Ατλαντικά Πυρηναία.

Η ASNR εξήγησε σήμερα ότι διαπίστωσε «εδώ και δεκαετίες» μια «μείωση των συγκεντρώσεων του καισίου 127 και του στροντίου 90», ραδιενεργών χημικών στοιχείων, που εντοπίζονται κυρίως μέσα στα εδάφη, στο γάλα και το βόειο κρέας.

Αντιθέτως, τα τρόφιμα από τη δασοκομία, όπως τα μανιτάρια και το κρέας που προέρχεται από το κυνήγι, μπορεί να διατηρούν «υψηλά επίπεδα καισίου 137 για χρόνια».

Στα εν λόγω δάση, η ραδιενέργεια «παρουσιάζει μια πολύ μεγάλη χωρική μεταβλητότητα, συμπεριλαμβανομένης της κλίμακας της ίδιας της πόλης», διευκρινίζει ακόμη η ASNR.

Ωστόσο, δεν υπάρχει αισθητή διαφορά μεταξύ των γεωργικών τροφίμων όπως τα φυλλώδη λαχανικά, οι πατάτες ή το σιτάρι που προέρχονται από περιοχές ZRE και των αντίστοιχων προϊόντων από το υπόλοιπο έδαφος.

Σε έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2025, η ASNR ανέφερε ότι το 2020 η «μέση ενεργή δόση που οφείλεται στις επιπτώσεις του ατυχήματος του Τσερνόμπιλ» στη Γαλλία ήταν «της τάξης του 1 μικροσίβερτ ετησίως» για έναν ενήλικα που κατοικεί στην πόλη, εργάζεται σε εσωτερικό χώρο και δεν καταναλώνει άγρια μανιτάρια ή κρέας από κυνήγι, αλλά θα μπορούσε να ανέβει έως και 20 μικροσίβερτ στις κοινότητες όπου οι συγκεντρώσεις ραδιενεργών ουσιών του Μαΐου 1986 ήταν οι μεγαλύτερες, «εάν ένας άνθρωπος περνά αρκετές ώρες την ημέρα μέσα σε φυσικούς χώρους ή δασικές εκτάσεις».

Η οριακή τιμή έκθεσης στις ιονίζουσες ακτινοβολίες είναι ένα μιλισίβερτ (δηλαδή 1.000 μικροσίβερτ) ετησίως για το ευρύ κοινό, σύμφωνα με τον ιστότοπο του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας και Ασφάλειας (INRS).

Ένα αεροπορικό ταξίδι Παρίσι- Νέα Υόρκη μετ΄επιστροφής αντιστοιχεί στην έκθεση σε 80 μικροσίβερτ και σε μια ακτινογραφία θώρακα, 58 μικροσίβερτ, σύμφωνα με το INRS.