Ηπατίτιδα C: Πώς μεταδίδεται, ποια συμπτώματα προκαλεί και πώς θεραπεύεται

Η ηπατίτιδα C είναι μία λοίμωξη που προσβάλλει το ήπαρ και μπορεί να εξελίσσεται για χρόνια χωρίς το άτομο να γνωρίζει ότι έχει μολυνθεί.

Η πρόσφατη αναφορά της Πάμελα Άντερσον στη δική της μάχη με τον ιό έφερε ξανά στο προσκήνιο τη συγκεκριμένη ασθένεια και τη μεγάλη αλλαγή που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια στη θεραπεία της.

Ο ιός της ηπατίτιδας C, γνωστός ως HCV, μεταδίδεται κυρίως μέσω επαφής με μολυσμένο αίμα. Αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να προκαλέσει χρόνια ηπατική νόσο, κίρρωση, καρκίνο του ήπατος και, σε σοβαρές περιπτώσεις, ηπατική ανεπάρκεια.

Γιατί είναι δύσκολο να εντοπιστεί

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ηπατίτιδας C είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν εμφανίζουν συμπτώματα.

Κάποιος μπορεί να έχει μολυνθεί και να αισθάνεται απολύτως καλά, ενώ ο ιός συνεχίζει να προκαλεί βλάβες στο ήπαρ. Για τον λόγο αυτό, η εξέταση αίματος είναι ο μόνος τρόπος για να διαπιστωθεί με βεβαιότητα αν υπάρχει λοίμωξη.

Όταν εμφανίζονται συμπτώματα, μπορεί να περιλαμβάνουν:

• έντονη κόπωση,
• απώλεια της όρεξης,
• ναυτία ή εμετό,
• πόνο ή ενόχληση στην κοιλιά,
• σκούρα ούρα,
• ανοιχτόχρωμα κόπρανα,
• πόνους στις αρθρώσεις,
• πυρετό,
• κιτρίνισμα του δέρματος ή των ματιών.

Πώς μεταδίδεται η ηπατίτιδα C

Η μετάδοση γίνεται κυρίως όταν αίμα που περιέχει τον ιό εισέλθει στον οργανισμό ενός άλλου ανθρώπου.

Οι συχνότερες περιπτώσεις περιλαμβάνουν:

• κοινή χρήση βελονών, συριγγών ή άλλου εξοπλισμού για χρήση ενέσιμων ουσιών,
• χρήση μη αποστειρωμένου εξοπλισμού για τατουάζ ή piercing,
• έκθεση σε μολυσμένο αίμα κατά τη διάρκεια ιατρικών διαδικασιών όπου δεν τηρούνται οι κανόνες αποστείρωσης,
• κοινή χρήση προσωπικών αντικειμένων, όπως ξυραφάκια ή οδοντόβουρτσες, όταν έχουν πάνω τους αίμα.

Πιο σπάνια, η μετάδοση μπορεί να γίνει μέσω σεξουαλικής επαφής, όταν υπάρχει έκθεση σε αίμα, αλλά και από μητέρα σε παιδί κατά την εγκυμοσύνη ή τον τοκετό.

Αντίθετα, η ηπατίτιδα C δεν μεταδίδεται με την καθημερινή κοινωνική επαφή. Δεν κολλάει από μια αγκαλιά, τον βήχα, το φτέρνισμα ή την κοινή κατανάλωση φαγητού.

Τι μπορεί να προκαλέσει αν μείνει χωρίς θεραπεία

Η χρόνια λοίμωξη μπορεί σταδιακά να προκαλέσει ουλές στο ήπαρ, γνωστές ως ίνωση. Σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να εμφανιστεί κίρρωση.

Η κατάσταση αυτή αυξάνει τον κίνδυνο για σοβαρές επιπλοκές, μεταξύ των οποίων ο καρκίνος του ήπατος. Σύμφωνα με τα CDC, περίπου 5% έως 25% των ανθρώπων με χρόνια ηπατίτιδα C μπορεί να αναπτύξουν κίρρωση μέσα σε διάστημα 10 έως 20 ετών.

Το γεγονός ότι κάποιος δεν έχει συμπτώματα δεν σημαίνει επομένως ότι η λοίμωξη είναι ακίνδυνη.

Η μεγάλη αλλαγή στη θεραπεία

Σε αντίθεση με το παρελθόν, σήμερα η ηπατίτιδα C μπορεί να θεραπευτεί στις περισσότερες περιπτώσεις.

Η σύγχρονη θεραπεία βασίζεται στα αντιικά φάρμακα άμεσης δράσης, γνωστά ως DAAs. Πρόκειται για φάρμακα που λαμβάνονται από το στόμα και στοχεύουν τον ιό.

Σύμφωνα με τα CDC, η θεραπεία διαρκεί συνήθως 8 έως 12 εβδομάδες και μπορεί να θεραπεύσει περισσότερο από το 95% των ανθρώπων που έχουν ηπατίτιδα C.

Ως ίαση θεωρείται ότι ο ιός δεν ανιχνεύεται πλέον στο αίμα 12 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.

Η θεραπεία δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται όλες οι βλάβες

Η εξάλειψη του ιού μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο να προχωρήσει η νόσος, όμως οι ήδη σοβαρές βλάβες στο ήπαρ δεν είναι πάντα αναστρέψιμες.

Άτομα που έχουν αναπτύξει προχωρημένη ίνωση ή κίρρωση μπορεί να χρειάζονται τακτική ιατρική παρακολούθηση ακόμη και μετά την επιτυχή θεραπεία.

Επιπλέον, η θεραπεία δεν δημιουργεί ανοσία. Ένας άνθρωπος που έχει θεραπευτεί μπορεί να μολυνθεί ξανά εάν εκτεθεί στον ιό.

Δεν υπάρχει εμβόλιο

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει εμβόλιο για την ηπατίτιδα C. Η πρόληψη βασίζεται κυρίως στην αποφυγή επαφής με μολυσμένο αίμα και στη χρήση αποστειρωμένου εξοπλισμού.

Η έγκαιρη διάγνωση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς πλέον υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες που μπορούν να εξαλείψουν τον ιό πριν προκαλέσει σοβαρές και μόνιμες βλάβες στο ήπαρ.

Η ιστορία της Πάμελα Άντερσον δείχνει, σε προσωπικό επίπεδο, πόσο διαφορετική είναι σήμερα η αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C σε σχέση με τη δεκαετία του 1990, όταν οι διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές ήταν πολύ πιο περιορισμένες.