Τα επαγγέλματα που κάποτε ήταν απαραίτητα και σήμερα ακούγονται εξωφρενικά

Υπήρχαν εποχές στις οποίες κάποιος μπορούσε να πληρώνεται για να χτυπά τα παράθυρα των ανθρώπων ώστε να ξυπνήσουν, να ανάβει έναν έναν τους φανοστάτες της πόλης ή ακόμη και να στέκεται σε μια αίθουσα μπόουλινγκ και να σηκώνει τις κορίνες με το χέρι.

Πριν από τα ξυπνητήρια υπήρχαν οι λεγόμενοι knocker-uppers. Κυκλοφορούσαν τα ξημερώματα σε βρετανικές πόλεις και χτυπούσαν με μακριά κοντάρια τα παράθυρα των πελατών τους ώστε να προλάβουν τη δουλειά τους. Ήταν ουσιαστικά ανθρώπινα ξυπνητήρια.

Άλλο επάγγελμα ήταν ο φανοκόρος, που περνούσε κάθε απόγευμα από τους δρόμους ανάβοντας τους λαμπτήρες αερίου και επέστρεφε το πρωί για να τους σβήσει. Η ηλεκτροδότηση των πόλεων εξαφάνισε σταδιακά αυτή τη δουλειά.

Υπήρχαν επίσης οι pinsetters στα μπόουλινγκ, συνήθως νεαροί εργαζόμενοι που έστηναν ξανά τις κορίνες μετά από κάθε βολή. Οι αυτόματες μηχανές τους αντικατέστησαν σχεδόν ολοκληρωτικά.

Σε άλλες περιπτώσεις άνθρωποι προσλαμβάνονταν για να διαβάζουν δυνατά εφημερίδες ή βιβλία στους εργάτες εργοστασίων, ενώ υπήρχαν και υπάλληλοι που μετέφεραν τεράστιους όγκους πάγου στα σπίτια πριν από την εξάπλωση των ηλεκτρικών ψυγείων.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτά τα επαγγέλματα δεν θεωρούνταν καθόλου παράξενα τότε. Ήταν κανονικές ανάγκες μιας κοινωνίας χωρίς τις σημερινές τεχνολογίες.

Και αυτό γεννά μια περίεργη σκέψη: πόσα από τα σημερινά μας επαγγέλματα θα ακούγονται εξίσου παράξενα σε εκατό χρόνια;